Τελικά, όλα λίγο πολύ είναι θέμα αισθητικής. Και προσωπικών αναγκών και δυνατοτήτων και, πάνω απ’ όλα, προτεραιοτήτων. Αν το χιόνι που έπεσε τις προάλλες είχε πιάσει τους 50 πόντους έξω από το σπίτι σου, το νούμερο ένα πρόβλημα της ζωής σου ήταν ο παλιόκαιρος και ο νούμερο ένα φταίχτης ο «γνωστός άγνωστος» κρατικός μηχανισμός που δεν δούλεψε – πολύ απλά, διότι τα γκρέιντερ δεν έκοβαν βόλτες μέσα στο γκαράζ σου για να απεγκλωβίσουν το 4Χ4 σου. Αν έχεις ταρακουνηθεί από κάποιο σεισμό, τότε αυτό που σε καίει είναι τι γίνεται με τα ρημαδορήγματα και πού το πάει το πράγμα ο Εγκέλαδος – κοινή συνισταμένη και των δύο προηγούμενων περιπτώσεων είναι η ανελέητη επιδρομή στο σούπερ μάρκετ. Αν δεν σε απασχολεί τίποτα από τα δύο παραπάνω, αλλά έχεις να ζεσταθείς από το καλοκαίρι που κάηκες στα Χανιά και έβαζες γιαούρτια στην πλάτη, κοιτάς με αγωνία πού θα φτάσει το πετρέλαιο θέρμανσης και καταλαβαίνεις ακριβώς το λόγο για τον οποίο το λένε «μαύρο χρυσό». Αν το έχεις λυμένο και αυτό το θέμα, μπορείς απλώς να φυσάς και να ξεφυσάς που δεν πρόλαβες να πας στην Κούβα όσο ο Φιντέλ ήταν ντούρος, γιατί τώρα που θα αλλάξουν όλα αργά ή γρήγορα και θα μπουκάρουν οι Αμερικανοί ποτέ πια η Κούβα δεν θα είναι όπως ήταν, όπως την έβλεπες στις ταινίες και όπως σ’ την περιέγραφαν οι φίλοι σου.
Κάπου στο ενδιάμεσο όλων αυτών των προβληματισμών θα βρούμε χρόνο να ρίξουμε μια ματιά στην υπόλοιπη τρέχουσα επικαιρότητα, που, όπως ακριβώς και η φορολογική ενημερότητα, υπάρχει διότι κάποιος αποφασίζει πριν από μας για μας ότι τη χρειαζόμαστε, την ετοιμάζει και μας τη σερβίρει όπως γουστάρει. Το θέμα Ζαχόπουλου θεωρείται πλέον πασέ, οι «κομιστές» και τα DVD έχουν περάσει στην πλήρη ανυποληψία και λήθη, στα «παράθυρα» εξακολουθούν να σφάζονται παλικάρια, ο Τσίπρας, όπως θα έλεγαν και στο NBA, είναι η νέα «great white hope», το χρηματιστήριο ακολουθεί το αγαπημένο του δρομολόγιο του ασανσέρ και ο κύριος Νίμιτζ ήρθε για να μας σερβίρει στα μούτρα προτάσεις τόσο καλοδουλεμένες στο μυαλό του, που εκτιμώ ότι τις εκπόνησε στο «θρόνο», ενόσω έκανε το προηγούμενο πρωινό το καθήκον του: «Νέα Μακεδονία», «Ολοκαίνουρια Μακεδονία», «Σαν Καινούρια Μακεδονία», κάτι τέτοια μας είπε ο πάνσοφος – δεν είναι τυχαίο ότι είναι τόσο «γάτος», που έχει όνομα νοσοκομείου. Η λέξη «Μακεδονία» εκεί, μπάστακας, λες και μας ενδιαφέρει η λεξούλα που θα υπάρχει πριν, μετά ή ανάμεσα. Αλλά από ανθρώπους που η ιστορία τους είναι απλώς ένα βιβλίο 50 σελίδων στη βιβλιοθήκη τους δεν περιμένω και σπουδαία πράγματα.
Για τα σπουδαία πράγματα άλλωστε υπάρχει το ποδόσφαιρο κυρίως – άντε, και κανένα μπάσκετ για τους Παναθηναϊκούς, για να ξεχαρμανιάζουμε. Εκεί που υπάρχουν το Champions League, ο Μπελούτσι, το ΟΥΕΦΑ, η θέση της Ελλάδας στην ευρωπαϊκή κατάταξη, ο Μανούτσο, ο Φερέρ, η ένσταση για το ματς με την Καλαμαριά, οι άθλιοι διαιτητές, οι τιμητές τους στις αθλητικές δίκες της Κυριακής, ο Γιασικεβίτσιους, ο Παναγιώτης Γιαννάκης και τ’ άλλα παιδιά. Το ποδόσφαιρο παραμένει το όπιο του λαού, κι ακριβώς επειδή το ξέρουμε, γουστάρουμε να μαστουρώνουμε με δαύτο κάθε βδομάδα. Έχουμε και το Euro άλλωστε φέτος, για να ξεδιπλώσουμε στον καναπέ μας τον προπονητή που κρύβουμε στο σαλόνι μας.
Κάπως έτσι, κυρίες μου και κύριοι, κυλάει η ζωή στην αγαπημένη μας χώρα, την Ελλάδα που αντιστέκεται, την Ελλάδα που επιμένει, την οποία κι εμείς επιμένουμε να θεωρούμε το «μικρό γαλατικό χωριό» που συνεχίζει να αντιστέκεται. Σε ποιον, πώς και γιατί, μη με ρωτάτε, δεν ξέρω. Συνεχίζουμε να είμαστε χαρούμενοι μέσα στη μιζέρια μας, όσο και μίζεροι μέσα στην ευτυχία μας, πλούσιοι πολίτες μιας φτωχής χώρας, αποξενωμένοι αλλά και με χρόνο να σαχλαμαρίζουμε στην καφετέρια, ξενόφοβοι όσο και φιλόξενοι ταυτόχρονα, αγαπησιάρηδες και μονόχνοτοι, παρτάκηδες τη μια και πρόθυμοι να πέσουμε στη φωτιά για αυτό που θεωρούμε ιερό και όσιο την αμέσως επόμενη στιγμή. Αυτοί είμαστε, και δεν θ’ αλλάξουμε για κανέναν κερατά. Γι’ αυτό και γουστάρουμε τόσο πολύ αυτό που είμαστε.
Βαγγέλης Βύρας
Αρχισυντάκτης e11even
Περισσότερα... »