γυναίκα στο μπαλκόνι: "Άκουσα φωνές κι είπα μήπως είναι κανένας δικός μου..."Χίος Χίος και άγιος ο Μαστίχιος. Νησί γένους θηλυκού: μητριαρχία, καταστροφή, μαστίχα. Αν θες να μάθεις γιατί λεν πως οι Χιώτες πάνε δυο-δυο, πρέπει να ταξιδέψεις ως εκεί και να τους δεις.[και μετά προέκυψε ένα κείμενο στο SOUL, τ.17]Αγαπημένη Ανατολή. Ένα μισοφέγγαρο, με στραμμένο το βλέμμα της πόλης αιώνες τώρα στην Ανατολή. Η Μικρά Ασία σε απόσταση επικοινωνίας. Τα πλοία στο λιμάνι, σαν τεράστιες πολυκατοικίες, σε σπρώχνουν να περάσεις τα τείχη του φρουρίου, και να κρυφτείς στον προσφυγικό οικισμό με τα παλιά χαμόσπιτα: λουλακί τοίχοι και χρωματιστά λουλούδια σκαρφαλωμένα πάνω τους.
Νότιος άνεμος. Ανάμεσα σε εσπεριδοειδή και αρχοντικά χτισμένα από την καφετιά πέτρα των Θυμιανών, απλώνεται ο Κάμπος της Χίου. Αυλές κλειστές στα μάτια των περίεργων, βοτσαλωτά δάπεδα, πηγάδια, μαγγάνια και πόρτες ξύλινες με μεταλλικά ρόπτρα που περιμένουν χέρια να τα χτυπήσουν για να δοθεί συνέχεια σε σκηνή ρομαντικής ταινίας εποχής.Όταν ο άνεμος φυσά στα χωράφια με τα ανθισμένα αιωνόβια και αειθαλή μαστιχόδεντρα, μέρες του Απρίλη, ευωδιάζει ο τόπος και νομίζεις πως μέσα από τους σχίνους που δακρύζουν μόνο στη νότια Χίο, θα ξεπροβάλουν οι αγροφύλακες να παν στη γνωστή σύναξη της ταινίας του Δήμου Αβδελιώδη. Δέντρα πληγωμένα αφήνουν το κρυστάλλινο και πολύτιμο δάκρυ τους να στάξει. Μαστίχα η ευεργετική. Τελικά, μέσα από τα δέντρα ξεπροβάλει μια γηραιά Χιώτισσα, καβάλα σε μηχανοκίνητο κάρο, επιβεβαιώνοντας την παράδοση της μητριαρχίας.Μαστιχοχώρι Πυργί και στο δρόμο γυναίκες κουβεντιάζουν, καθαρίζοντας τη μαστίχη. Άλλες στέκονται στα μπαλκόνια, αναζητώντας ανάμεσα στους διαβάτες του δρόμου κάποια από τα παιδιά τους, που ταξίδεψαν μακριά να βρούνε καλύτερη τύχη. Οι άντρες, μάστορες σωστοί, με απόλυτη ακρίβεια, όμοια με αυτή που φτιάχνουν τα γεωμετρικά σχέδια στις προσόψεις των σπιτιών τους, κανονίζουν κινήσεις σε παρτίδες πρέφας.Στα Μεσαιωνικά χωριά: Μεστά, Καλλιμασιά, Αρμόλια, απομεινάρια των Γενουατικών και Βυζαντινών χρόνων, πανομοιότυπα με οικισμούς της Λιγουρίας στην Ιταλία, οι δρόμοι γίνονται λαβύρινθοι με γεωμετρικές χαράξεις, εγκλωβίζοντας τους εκδρομείς και αποκαλύπτοντάς τους εκπλήξεις φυσικού φωτισμού.Εκεί στο νότο είναι κι ο Εμπορειός με την παραλία Μαύρα Βόλια. Ένας ενεργειακός τόπος, με μαύρα, ηφαιστειογενή βότσαλα. Βούτηξε, ντε!
Ηλιοβασίλεμα. Φαντάσου πως, αν άναβαν φωτιά στην Κύμη της Εύβοιας, θα την έβλεπες. Το έρημο καστροχώρι Ανάβατος αντέχει καμουφλαρισμένο στους βράχους, φτιαγμένο με υλικό τις ίδιες του τις πέτρες. Κατηφορίζοντας, γεύσου καταπληκτικά γλυκά του κουταλιού και δροσερή σουμάδα. Κοντά είναι και τα Αυγώνυμα. Μην τ’ αφήσεις σε παράπονο!
Έρωτας βοριάς. Περνώντας τους ανεμόμυλους, βγαίνοντας από την πόλη της Χίου, είναι ο δρόμος για τη Δασκαλόπετρα ή Πέτρα του Ομήρου -έναν πελώριο πέτρινο κύβο, που λένε πως χρησίμευε σαν κάθισμα στον Όμηρο. Στο δρόμο προς το λιμάνι της Λαγκάδας -ένα ψαροχώρι με νερά ως την πόρτα των σπιτιών και πεύκα σε βραχώδη πλαγιά- διαπιστώνει κανείς το γυμνό από δέντρα φυσικό περιβάλλον, σε αντίθεση με τον κατάφυτο νότο. Αποζημίωση η θέα υπέροχων παραλιών από ψηλά, όπως τα Γλαροπούλια [σημείωσέ το σου λέω!].
Σαν βγεις στο φυγεμό από τη Χιο, βαριές οι αποσκευές σου. Άπειρης ποικιλίας προϊόντα μαστίχας και μαύρα βότσαλα. Τα καφέ, όμως, είναι πιο όμορφα. Κι αν είχες τύχει και σε πανηγύρι στο Βουνό, σίγουρα θα έμαθες γιατί λεν πως οι Χιώτες πάνε δυο-δυο. Δεν είδες πώς χορεύουν; [κι ένα κείμενο στο περιοδικό "ρόπτρο", τ.17 (σύμπτωση!)]
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "ce_" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
