Το οποίο βιβλίο μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες κι ανέβηκε ως θεατρική παράσταση φορές πολλές....
Κι ήρθε ο Γενάρης και, βγαίνοντας από το σινεμά, βλέπω μια μέρα αφίσα μεγάλη: Επικίνδυνες Μαγειρικές.Αναζητείται επόμενο βιβλίο...
Περισσότερα... »
skip to content
Karditsa Blogs » ce_ | |||
|
Όλα τα blogs του νομού Καρδίτσας με μια ματιά |
Pass Free Internet με Extra! *ΝΕΟΣ* αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α. | ||
2111 άρθρα από 69 πηγές
Aa - Zz
(1437)
Αα - Ωω
(674)
Το οποίο βιβλίο μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες κι ανέβηκε ως θεατρική παράσταση φορές πολλές....
Κι ήρθε ο Γενάρης και, βγαίνοντας από το σινεμά, βλέπω μια μέρα αφίσα μεγάλη: Επικίνδυνες Μαγειρικές.
Μια ταινία του Νίκου Περάκη, στην οποία συμμετέχει ο Νίκος Ορφανός αλλά κι ο street artist Αλέξανδρος Βασμουλάκης.
Πρόσφατα ξεκίνησαν και το εβδομαδιαίαο free-press περιοδικό για βιβλία bookmarks.
Ως εδώ τα νέα ήταν καλά. Λάβαμε, όμως σήμερα το παρακάτω μήνυμα:Δυστυχώς στο κάλεσμα για συνδρομητές που θα βοηθούσαν το περιοδικό να συνεχίσει την έκδοσή του, η ανταπόκριση ήταν ελάχιστη.Δε θα πούμε "ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ", muzine.
Με αυτά τα δεδομένα, και καθώς η κρίση χτύπησε και το Muzine, είμαστε στη δυσάρεστη θέση να ανακοινώσουμε πως το επόμενο τεύχος του περιοδικού θα είναι και το τελευταίο του.
Ίσως κάποια άλλη στιγμή, με περισσότερο πρόσφορο έδαφος, να ξανακυκλοφορήσει. Ίσως με κάποιον επενδυτή ή χορηγό. Ίσως στραφούμε περισσότερο στο διαδίκτυο. Ίσως να μην συμβεί τίποτα από όλα αυτά και να κρατήσουμε την ανάμνηση του πιο όμορφου περιοδικού που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια και τις ευχές όλων.
Όσον αφορά στους συνδρομητές, παλιούς και νεότερους, θα ενημερωθούν με την κυκλοφορία του τεύχους για το πώς θα τους επιστραφούν τα χρήματα. Ας έχουν υπόψη πως αν θέλουν να βοηθήσουν τον εκδοτικό οίκο που για 2 χρόνια στήριζε το Muzine, μπορούν να εξαργυρώσουν το ποσό που πρόκειται να τους επιστραφεί με παλιότερα τεύχη του περιοδικού ή και με βιβλία του εκδοτικού οίκου. Ακόμα και τώρα κάποιοι που δεν έχουν τα παλιά τεύχη μπορούν να γραφτούν συνδρομητές για να τα αποκτήσουν.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΟΛΟΥΣ όσους μας στήριξαν μέχρι τώρα.
Το τελευταίο τεύχος θα είναι αφιερωμένο στο μέλλον των μουσικών εντύπων αλλά και της μουσικής γενικότερα. Μπορεί οποιος θέλει να μας στείλει την γνώμη του με αφορμή την αναστολή έκδοσης του περιοδικού και η συντακτική ομάδα θα επιλέξει κάποια από τα κείμενα για να δημοσιευθούν, στο info@haramada.com .
Όσοι βρεθείτε στην Πάτρα στις 19 του μήνα μπορείτε να παρακολουθήσετε μαζί μας την συναυλία του Monsieur Minimal που συνδριοργανώνουμε με το Mojoradio. Ελπίζουμε πως δεν θα εξαφανιστούμε από το μουσικό χάρτη και με την πρώτη ευκαιρία θα έχουμε κάτι καινούργιο κι αξιόλογο να παρουσιάσουμε και να μοιραστούμε μαζί σας.
Σήμερα το βράδυ και κάθε Τετάρτη 7-9 μ.μ. θα συνεχίσουν οι εκπομπές του Muzine στο www.mindradio.gr όπου μπορείτε να ακούτε τις μουσικές μας επιλογές.
-Ο άνθρωπος του προέδρου [ΤΩ ΚΑΙΡΩ ΕΚΕΙΝΩ]
Μετά τα blogs και το facebook, το twitter φέρνει νέα ήθη στο διαδραστικό διαδίκτυο.
Τον Πρόδρομο Τσινικόρη τον πρωτοείδα στο θέατρο Αμαλία, στην παράσταση "Τρώμε απόψε στης Ιοκάστης", που έπαιζε το ρόλο του οικονομικού μετανάστη, προερχόμενος από το ανατολικό μπλοκ. Μετά τον είδα στο ίδιο θέατρο στην παράσταση "Γυάλινος Κόσμος" στο ρόλο του νεαρού Τομ.
Οι YIANNEIS είναι μια καινούρια μπάντα στον αέρα της ελληνικής μουσικής. Στα φωνητικά τους είναι ο Λάμπρος Φιλίππου. Ακούστε/δείτε τους στη διασκευή του "hope there's someone" των "Antony & The Johnsons".
Είναι από μόνοι τους σχολείο τέχνης, εξάλλου. Ο Bourgeois και η Maurice. Listen to them!
Αυτοπεριγράφονται ως παρεμβατική κολεκτίβα ανθρώπων που δρουν για να δημιουργήσουν σουρεαλιστικές καταστάσεις, στην αστική ρουτίνα της Θεσσαλονίκης.
Ένα Κόκκινο wordless (χωρίς λόγια) Βιβλίο, στο οποίο αφηγείται με τις εικόνες της η Barbara Lehman: Ένα κορίτσι σε μια χιονισμένη πόλη που διαβάζει για ένα αγόρι σ' ένα τροπικό νησί. Ή μήπως ένα αγόρι σε ένα τροπικό νησί που διαβάζει για ένα κορίτσι σε μια χιονισμένη πόλη;
Αυτή η γενιά του 2000 με τίποτα δεν ευχαριστιέται τελικά. Γκρίνια γκρίνια γκρίνια...Μαύρο χρώμα, εξέγερση, μπογιές, συνθήματα στους τοίχους: "Ακόμα και το ARIEL κάνει επανάσταση, εσύ;", "Αν όλη σου η ζωή είναι ένα αμαξάκι, τότε κάψ'το μόνος σου" και ρολά καινούρια σε τράπεζες, καταστήματα ακόμα κι εκκλησιές.
Το Μάρτιο του 2005 250 μαθητές/τριες λυκείου δήλωναν στην κυβέρνηση του Ισραήλ την άρνησή τους να συμμετέχουν σε επιχειρήσεις επί της Παλαιστίνης.
Γεια σου, Μάγιστρε!
απόσπασμα από το βιβλίο "Η Κασσάνδρα Και Ο Λύκος" της Μαργαρίτας Καραπάνου:Ο θείος Χαρίλαος έπαιζε σκάκι με πολύ ωραίο τρόπο. Έπαιζε και με τον παππού και πηγαίναμε με τη γιαγιά να τους δούμε.Ε, η συγγραφέας πέθανε χθες.
Κουνούσαν κάτι ξύλα από δω κι από κει και έπειτα καθόντουσαν ακίνητοι και κοιτούσαν τις μύτες των παπουτσιών τους για πολλή ώρα. Και έπειτα πάλι κουνούσαν τα ξύλα. Εγώ έπινα πορτοκαλάδα και κοιτούσα το αυτί του θείου Χαρίλαου που ήτανε ακριβώς μπροστά μου.
Μια μέρα ο θείος Χαρίλαος εξαφανίστηκε. Τον ψάξανε για πολύ καιρό, ώσπου τον βρήκαν στον Μπάτη, μέσα στην άμμο, κάτω από τη θάλασσα. Στο λαιμό του είχε μια πέτρα και την είχε δέσει μ’ ένα σπάγκο για να μην του φύγει.
Σκέφτηκα τότε το αυτί του θείου Χαρίλαου, που ήτανε τριχωτό και που μέσα είχε κάτι κιτρινίλες.
«Αυτοκτόνησε», μου είπε η γιαγιά κλαίγοντας.
«Αυτοκτόνησε», φώναζαν όλοι μαζί οι κύριοι και οι κυρίες που είχαν έρθει σπίτι με τα μαύρα και που τρώγανε κάτι ζαχαρωμένα φασόλια.
«Κανένα καινούργιο παιχνίδι θα ’ναι», σκέφτηκα καταχαρούμενη.
-trailer
"Καμιά φορά θέλω να μεταμορφωθώ σ' ένα μικρό κομμάτι κιμωλίας. Τόσο μικρό, σχεδόν αόρατο. Να κάθομαι λευκή σαν φτερό γλάρου μπροστά στο μαυροπίνακα. Κανείς να μη με σκέφτεται. Να νιώσω πως οι δακρυσμένες από την ταραχή παλάμε των παιδιών που εξετάζονται, με ποτίζουν και κάνουν την τρυφερή μου σκόνη ακόμη πιο πυκνή..."Το ταλέντο της αναγνωρίστηκε από τα 13 της, ποιηματά της δημοσιεύτηκαν σε λογοτεχνικά περιοδικά της Βουλγαρίας και μεταφράστηκαν στα ρώσικα. Επίσης, συμμετείχε στα 14 της ως ηθοποιός σε γύρισμα ταινίας. Οι σχέσεις της όμως με τη διεύθυνση του σχολείου δεν ήταν καθόλου καλές. Στα 17 της αποφασίζει να δώσει τέλος στη ζωή της. Δε βολευότανε σ' αυτή τη ζωή.
Ο καιρός επανήλθε στο γκρι του χρώμα, άρχισε και το ψιλόβροχο, προκειμένου να γλιστρήσει ο κόσμος στις αίθουσες του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Τα περιοδικά κάνουν -ως συνήθως, Σεπτέμβρη λόγω Έκθεσης και Νοέμβρη λόγω Φεστιβάλ- αφιερώματα και ειδικές εκδόσεις για την πόλη [LiFO, ATHENS Voice, Parallaxi, FAQ], το ένα περιλαμβάνει ως θέμα τις δραστηριότητες των συντακτών του άλλου και κάποιοι κοινής αποδοχής παίζουν σε όλα.
Από τις 3 Νοέμβρη, κάτι τρέχει στις ελληνικές φυλακές. Έχει χαρακτηριστεί ως η μαζικότερη απεργία πείνας στην ιστορία του ελληνικού κράτους.
Φυσικά, κάποιοι είχαν ανακαλύψει πολύ πριν από μένα την ομορφιά του..., κατά τας αρχάς του 20ου αι. και την τραγούδησαν.
Ο νέος δίσκος του Bryan Adams τιτλοφορείται 11. Παλιός αγαπημένος "Καναδός ρόκερ", όπως τον περιέγραφαν οι εκφωνητές του star fm στη δεκαετία του '90.
Πρόκεται -στην ουσία- για μια σύνθεση του Kurt Weill, που πρωτοακούστηκε το 1938 στο Broadway (musical Knickerbocker Holiday).
Pablo Picasso, The Old Guitarist, 1903
[κάντε κλικ στην εικόνα]
picture: Reuters
John William Waterhouse: Echo and Narcissus - 1903
Biala Podlaska (Lublin Province)Mια συγκεκριμένη μορφή σκέψης που χαρακτηρίζεται από μια βαθιά εδραιωμένη επανεξέταση όλων των Εννοιών που υπηρέτησαν ως στηρίγματα του δυτικού πολιτισμού σε κάθε πτυχή του Πνεύματος. Ο Vattimo επιτίθεται με μεγάλη σφοδρότητα στις φιλοσοφίες εκείνες που προϋποθέτουν ως βάση τον Διαφωτισμό, το Λογοκεντρισμό, το Μαρξισμό, τον Απολυταρχισμό των σύγχρονων κοινωνιών και συνολικά ενάντια στη θεωρούμενη ως "Ισχυρή Σκέψη".
Η Αδύναμη Σκέψη παρουσιάζεται τώρα ως αντικαταστάτρια των δογμάτων του παρελθόντος.
León FerrariΧτύπησε το κουδούνι ένα πρωί και μου είπαν "καλημέρα" με δυο βιβλία...
Να, κάποια αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή του Norman Mailer "Deaths For The Ladies (and other disasters)" [Θάνατοι Για Τις Κυρίες (και άλλες καταστροφές)]. Ο ίδιος ο ποιητής προτίμησε τη «μικρή αράδα», αφήνοντας τη λέξη να αναπνεύσει …
“Elegance is how
the cookie
cracks,
you
crumble”
«Τα ποιήματα
πρέπει να ‘ναι σαν καρφίτσες
που τρυπάνε το δέρμα
της ανίας
κι αφήνουν
μια λάμψη
το ίδιο υπεροπτική
με το βάδισμα
του σαδιστή
που έμπηξε
την καρφίτσα
κι έγινε καπνός»
“Remember
that the sound
of Time
is flesh”.
«Δάσκαλε
είναι
η ομορφιά
κάτι
που
σε
αλλάζει
σε
κάτι
που
μπορεί
ν’ αλλάζει;»
“A
cure
for
cancer
is
to
visit
the
moon”
ευχαριστώ για το δώρο
«ποίηση μονάχα με την αυθαίρετη επιμονή της μικρής αράδας / μια κινηματογραφική ταινία φτιαγμένη με λέξεις»
Προσπαθώ να πάω κάπου,
μουσείο είναι
και ο δρόμος έχει φρακάρει
με δυο νταλίκες παράλληλα σφηνωμένες.
Ψάχνω δρόμο,
αφήνω τ’ αυτοκίνητο,
παίρνω ένα ποδήλατο χωρίς λάστιχα,
στρίβω δεξιά και ανεβαίνω μετά με τα πόδια.
Μια περιοχή σαν την Πλάκα.
Πουλούν σταφύλια σε κασόνια.
Άνθρωποι στέκονται γύρω.
Άλλοι σε καρέκλες με το στόμα ανοιχτό
δέχονται τα σταφύλια που τους πετούν
κι αυτά παίρνουν φωτιά.
Έχουν αλκοόλ τα σταφύλια προ ζυμώσεως;
2CE6
Τον τελευταίο καιρό, είμαστε όλοι μάρτυρες (κυριολεκτικά και μεταφορικά) ενός φαινομένου που ανέκαθεν διέκρινε την τακτική των επιχειρηματιών και των εξουσιαστών γενικότερα. Βασικά προϊόντα να πωλούνται σε απλησίαστες τιμές, επειδή έτσι είναι η «ελεύθερη οικονομία». Η ίδια «ελεύθερη οικονομία», που μας επιβάλλει να χάνουμε τη μισή μας ζωή στα κάτεργα των χώρων εργασίας για 600 ευρώ. Βασικά είδη διατροφής που παράγονται στον τόπο μας, πωλούνται σε διπλάσια σχεδόν τιμή, απ' ότι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Την ίδια στιγμή, τρόφιμα που βρίσκονται καθημερινά στο πιάτο μας, όπως το ηλιέλαιο και το ελαιόλαδο, εξακολοθούν να κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα, παρόλο που χιλιάδες τόνοι βρέθηκαν μολυσμένοι με ορυκτέλαιο. Κυβέρνηση και υπουργοί μιλούν για μεμονωμένα φιανόμενα κερδοσκόπων, προσπαθώντας με γελοία επικοινωνιακά τρικ (βλέπε δέσμη 41 μέτρων για την ακρίβεια) να κατευνάσουν την κοινωνική οργή. Από κοντά και οι γνωστοί ρουφιάνοι τους ( ΤV, εφημερίδες) σπεύδουν να σιγοντάρουν ό,τι διατάσσουν τα αφεντικά τους. Από το παιχνίδι δε λείπουν φυσικά και τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα, μιλώντας γενικά και αόριστα για ανεξέλεγκτη αγορά, για απομόνωση των κερδοσκόπων και για τη σημασία της καταναλωτικής συνείδησης. Μια συνείδηση που κατασκευάζεται -βέβαια!- μεθοδευμένα, μέσα από τηλεοπτικές διαφημίσεις και συστηματική καλλιέργεια του υπερκαταναλωτισμού.
Επειδή αρνούμαστε να μπούμε σε αυτό το στημένο παιχνίδι, εφαρμόζουμε στη πράξη, τη δική μας "δέσμη μέτρων" απένατι στην ασυδοσία των αφεντικών!
Για να θυμάμαι την 5η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, που είχε ως τιμώμενη χώρα τη Γαλλία, θα κρατήσω τη συγγραφέα, εικονογράφο και σχεδιάστρια κομικς Rebecca Dautremer.“Does the cutworn forgive the plough?”
«Δίνει το κομμένο σκουλήκι άφεση στ’ αλέτρι;»
(του William Blake από το βιβλίο οι Γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης)"Σας παρακαλώ να με συγχωρήσετε που μνημονεύω εδώ προσωπικές εμπειρίες· δεν έχω άλλο πειραματόζωο από εμένα."που έγραψε κι ο Γιώργος Σεφέρης στις Δοκιμές (τ.2, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 1974, σσ. 175-177), που συζητήθηκε αυτές τις μέρες.Τείνω, όμως, να έχω τη ροπή πως ...
"Η παράδοση είναι ... ένα περιττό βάρος που πρέπει να εξοβελιστεί."
[από το θέμα των Πανελλαδικών Εξετάσεων στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας του ημερήσιου Γενικού Λυκείου]
Ο μαυραγορίτης ήταν μια φιγούρα που τη γνώρισα μέσα από μυθιστορήματα, ιστορικά κείμενα και φιλμ. Σήμερα που –τ’ ομολογώ με συνειδησιακή πίεση- μπήκα στην ουρά για λίγη βενζίνη στο ρεζερβουάρ μου, με άνεση σχημάτισα στο μυαλό μου αντίστοιχες εικόνες.
Ο ιδιοκτήτης κράδαινε ένα μάτσο χαρτονομίσματα, οργάνωνε τις σειρές των αυτοκινήτων, κάποιοι εισέρχονταν από την ανάποδη, συνομιλούσαν μαζί του κάνοντας διακανονισμό, ενώ τρεις εργάτες γέμιζαν συνεχώς. Κανείς δε διαμαρτυρήθηκε πως ο ιδιώτης αδικούσε. Ανοιχτά καπάκια ρεζερβουάρ, συνωστισμός αυτοκινήτων, στρίμωγμα, επικίνδυνες αναστροφές: «Α, ένα βενζινάδικο!», μηχανές αναμμένες και εν κινήσει να γεμίζουν καύσιμο, κανονισμοί ανασφαλείας σε όλο το μεγαλείο, δοχειάκια στα χέρια να κρατούν νεαροί και μεγάλες κυρίες να πλησιάζουν ζητώντας λίγες σταγόνες ενέργειας και αμφιβόλου ποιότητας καύσιμο… Στον ιδιώτη δίνεται το δικαίωμα της απατεωνιάς;
Πόσοι και πόσοι οδηγοί δεν επιλέγουμε συγκεκριμένα βενζινάδικα για τον εφοδιασμό μας; Ψάχνουμε κάποιο συγκεκριμένο στη γειτονιά μας, σε γνωστούς, επώνυμα βενζινάδικα, αξιόπιστες εταιρείες. Και αυτές τις μέρες όλα καταρρίφθηκαν. Ό,τι βρούμε.
Και φυσικά, για άλλη μια φορά που πρόκειται για απεργιακή κινητοποίηση: δεν ξέρουμε γιατί γίνεται αυτή η απεργία! Μένουμε μες στα προσωπικά μας κουτάκια κι αρνούμαστε να σχίσουμε λίγο από το χαρτόνι και να δούμε τι συμβαίνει εκεί έξω. Περιμένουμε ως να νοτίσει το χαρτόνι από μόνο του...
Όταν βρέχει μαλακώνουν οι καρδιές των ανθρώπων. Οι πέτρες τους αρχίζουν να διαβρώνονται, να εισχωρούν στις ραγισμένες τους νερά οι σκέψεις. Γλυκαίνουν τα αδρά χαρακτηριστικά και ομαλοποιούνται οι οξείες γωνίες. Γλείφει η βροχή απ’ τα πρόσωπα την αγριάδα.
Ακόμη κι ο θυμός που ξεκίνησε με χέρι σηκωμένο, αρχίζει κι αλλάζει διάθεση, αμφιθυμικός στην αρχή, ώσπου η βροχή να διαλύσει τα μόρια βίας που αιωρούνταν στον αέρα και να δημιουργήσει ένα θαμπό τζάμι οπτικής, όπως όταν τα μάτια πάνε να δακρύσουν, όπως όταν τα μάτια πάνε ν’ αγαπήσουν. Ο θυμός σκορπίζει κι η βροχή τρυπώνει τα μικρά του κομμάτια καταγής. Το υψωμένο χέρι με το σφυρί στο χέρι γυρίζει στον αέρα και γίνεται χορευτική φιγούρα.
Μυρίζει η ξεχασμένη απ’ τους ανθρώπους γη κι οι αιθεροβάμονες προσγειώνονται σαν τις πρώτες σταγόνες στη γη. Τα βήματα γίνονται πιο ταπεινά, πιο σίγουρα. Ακόμη κι οι φωνές πιο βραχνές, πέφτουν οι τόνοι. Τραγούδια ακούγονται ηπειρώτικα από μια φωνή βαθιά, αισθαντική και μόνο μια κιθάρα συνοδεύει. Κάπου κάπου σταματά η κιθάρα ν’ ακούσουμε μόνο τη φωνή. Κι ύστερα σβήνει κι η φωνή για ν’ ακούμε μόνον τη βροχή.
Γλυκαίνουν τα πρόσωπα των ανθρώπων, σαν σιρόπι γλυκό ήταν αυτή η βροχερή μέρα. Και βγήκαμε καμαρωτοί να κερδίσουμε βλέμματα, να κάνουμε φλερτ που ευνοεί το γκρίζο, που ταιριάζει στους ερωτευμένους, μια ηδυπάθεια κι ένα φιλί που λιώνει η βροχή τη φωτιά του.
Μέρες σαν ασπρόμαυρες φωτογραφίες, ρομαντικές, αποχρώσεις καφετιές.
Σκύβουν οι εραστές κι ακουμπούν στα υγρά μαλλιών των γυναικών. Σκουπίζουν με το χέρι το πρόσωπό τους, ενώ τα μουσκεμένα ρούχα τους ομίχλη μεταξύ των σωμάτων. Χέρι χέρι περπατούν στα σύννεφα που κατέβηκαν στη γη κι ύστερα ανεβαίνουν ψηλά, δίχως να βλέπουν κάτω, δίχως ν’ αντιλαμβάνονται πόόσο ψηλά έχουν φτάσει... 2CE4
«Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα / σήμερα όλοι θλίβονται και τα βουνά λυπούνται / σήμερα έβαλαν βολή οι άνομοι Εβραίοι, οι τρισκαταραμένοι / για να σταυρώσουν το Χριστό, τον Πανταβασιλέα…»
Μαύρος ο ουρανός. Δεν «αγάλλεται». Μαύρη η μέρα. Δεν έχει «φως». Τα βουνά λυπούνται. Δε «χαίρει η φύσις όλη».
Μεγάλη Πέμπτη και το έθιμο ορίζει να βγαίνουν τα αγόρια του χωριού και να λένε από σπίτι σε σπίτι τα «μαύρα μαντάτα», σαν άλλοι αγγελιοφόροι, θυμίζοντας ίσως και εικόνες παλιότερες, όπου βαστούσαν τα εξαπτέρυγα, προπορευόμενοι των νεκρικών πομπών.
Από καιρό έχω προσέξει πως στα κάλαντα των ημερών των Χριστουγέννων έχουν εισχωρήσει στις παρέες και κορίτσια, έσπασε το ταμπού. Σε τούτα, τα πένθιμα κάλαντα, δεν τα έχω δει. Για κείνα υπήρξε το έθιμο του «Λαζάρου», που γυρίσαν το χωριό με καλάθια στολισμένα λουλούδια και συγκέντρωσαν αυγά.
Είναι, όντως σεξιστικά τα περισσότερα έθιμα, ας μην ξεχνάμε πως λέγονται και πατροπαράδοτα, αλλά φορείς και φυλετικών διακρίσεων, όπως στο συγκεκριμένο παράδειγμα η αναφορά στους Εβραίους: «άνομοι», «τρισκαταραμένοι» ή αλλού «αυτοί που φτιάξαν τα καρφιά του Χριστού». Ένα παιδί που δε συναναστρέφεται Εβραίους, την πρώτη φορά που θα συναντήσει έναν θα ηχήσει στο κεφάλι του ο στίχος.
Τι θα πει ερωτευμένος; Είναι τάχα αυτό που λέμε πιασμένος; Τυλιγμένος στόν έρωτα; Πόσο αταίριαστη ομοιοκαταληξία! Σαν να μη μπορεί να επιθυμήσει τίποτα κανείς- τότε ποιός είναι ελεύθερος; Κι αν ήμουν ελεύθερος, πως θα μπορούσα να ποθώ; Αλλιώς· αν ήμουν ελεύθερος, ελεύθερος σαν το πουλί, τότε γιατί ποθώ; Ποθώ όταν έρχομαι κοντά Σου, ποθώ όταν φεύγω από κοντά Σου, όταν κάθομαι στο πλάι Σου ποθώ.Ο πόθος είναι μια αιώνια αγωνία.Søren Kierkegaard, Diario de un seductor
Ο Corto Maltese είναι ο χάρτινος ήρωας του Hugo Pratt, που γεννήθηκε το 1887 στη Μάλτα. Σε κάποιο επεισόδιο, μια μάγισσα είδε την παλάμη του και προέβλεψε ότι, επειδή η γραμμή της ζωής είναι κοντή, θα πεθάνει γρήγορα.εσωτερική όψη
Σπίτι με έπιπλα προστατευμένα
με σελοτέιπ
στις γωνίες
2CE6
Πόση ώρα νομίζεις πως θα χρειαστείς για να σφηνώσεις μία-μία τη συσκευασία στην ειδική οπή;
Τώρα, γιατί διαμαρτυρόμαστε για τις αφίσες με την ελληνική σημαία και τη σβάστικα;

Σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων:
Στις αφίσες αυτές διαφημίζεται έκθεση φωτογραφίας και γραφικών, η οποία θα διεξαχθεί στο Πολιτιστικό-Ενημερωτικό Κέντρο των Σκοπίων από τις 3 Απριλίου ως τις 3 Μαΐου. Το ίδρυμα αυτό τελεί υπό την αιγίδα του Δήμου των Σκοπίων. Στο μέσο της αφίσας απεικονίζεται μία οικογένεια.
Ο δημιουργός της έκθεσης, σε δηλώσεις του χθες το βράδυ στον ιδιωτικό τηλεοπτικό σταθμό των Σκοπίων “Σίτελ”, ανέφερε ότι η οικογένεια στη μέση της αφίσας, είναι οι Σλαβομακεδόνες γονείς και οι παππούδες του οι οποίοι εγκατέλειψαν την Ελλάδα μετά τον εμφύλιο πόλεμο και πρόσθεσε ότι με “τον τρόπο αυτό”, ο ίδιος “βιώνει το γεγονός αυτό”. Αρνήθηκε ότι η αφίσα “εξυπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες”.
Οι δικοί μας από χρόνια δείξαν την έμπνευσή τους.
Θυμηθείτε το Τζίμη Πανούση

και μια πιο πρόσφατη, 26.01.08, από ελληνικό μπλογκ [πρόλαβε και το Σκοπιανό!]

Υ.Γ. Μα, να ξεχάσω την "Ελληνοφρένεια"; Της οποίας η σημαία, έχει προκαλέσει ήδη το ΕΣΡ κι έχει ανοίξει η σχετική συζήτηση. Προτείνουμε ως λύση την αναστροφή ολόκληρου του εικονιδίου:
... ο ποιητής σήμερα ιδιωτεύει, ομφαλοσκοπεί, βυθίζεται στα προσωπικά του πάθη, βρίσκει καταφύγιο σε μυστικές, συνωμοτικές κατακόμβες, όπου δίκην ιερατείου και ασκητικής μοναστηριακής απομόνωσης προσεύχεται, οργίζεται, φαντασιώνεται, ονειρεύεται ή χλευάζει την ερημιά του, την αναισθησία της κοινωνίας και την ισοπεδωτική εκπαίδευση με άτεγκτο επαγγελματικό πρακτικό προσανατολισμό.
Όταν η σύγχρονη ποίηση αμφιβάλλει ή ίδια για τη λειτουργική της θέση μέσα στη σύγχρονη κοινωνία, όταν ο ποιητής εμφανίζεται μέσα από το έργο του να διαφορεί για τα κοινά ή στην καλύτερη περίπτωση να χλευάζει, να σατιρίζει τους μηχανισμούς που καταπιέζουν την προσωπικότητα και την ελεύθερη έκφραση χωρίς να θέλει, έστω ουτοπικά, να ανοίξει ένα παράθυρο ελπίδας ή να δώσει την ευκαιρία να λειτουργήσει το έργο του σαν σωσίβιο, σαν χειρονομία αλληλεγγύης προς τον δυναστευόμενο και καταδαμαζόμενο σύγχρονο άνθρωπο.
Όταν ο ποιητής έπαψε στο έργο του να νιώθει Πολίτης και η ποίησή του αρκείται να περιτυλίγει το Εγώ του με ένα κουκούλι αηδίας, απέχθειας, απαξίωσης προς τα κοινά, είναι φυσικό και λογικό να αρθρώνει μια ιδιόλεκτο, μιαν ποιητική αργκό, που λειτουργεί όπως όλες οι αργκό σαν κώδικας άμυνας, συντεχνίας, συνωμοτικής φράξιας ή μυστικής εταιρείας, σαν λέσχη μυημένων ή καταφύγιο αποσυνάγωγων, διωκόμενων, αιρετικών, πνευματικών λεπρών.
Πώς λοιπόν το απαίδευτο ποιητικά κοινό να προσεγγίσει το καταφύγιο. Κι όταν κάποιος τολμήσει να διεισδύσει στη λέσχη, δεν έχει αποκωδικοποιητή, δεν έχει μετασχηματιστή, δεν έχει φίλτρο και κλειδί να συλλάβει τα ποιητικά μηνύματα.
Νιώθει όπως ο καθένας κοινός μέσος άνθρωπος μπροστά σε ένα καρδιογράφημα, μια χημική άλυσο, μια τοπολογική μαθηματική τάξη, μια φαρμακευτική σύνθεση.
Γι΄ αυτό και πολύ συχνά ο κοινός άνθρωπος που άλλοτε ήταν ποιητικά ευαίσθητος, τώρα νιώθει χωρίς άλλο έναν απέραντο σεβασμό για τους ποιητές συνάμα με ένα σύμφυτο με τον σεβασμό φόβο εξαιτίας της κρυπτικότητας, που λειτουργεί ως απειλή, της ποιητικής γλώσσας. Αισθάνεται όπως ο αμέτοχος νομικής ορολογίας κατηγορούμενος που ακούγοντας την εισαγγελική πρόταση αναρωτιέται αν τον αθωώνει ή τον καταδικάζει. Αισθάνεται σαν τον καθημερινό περιδεή ασθενή που κρατώντας μια ιστολογική εξέταση διερωτάται αν οι αναφερόμενοι στη γνωμάτευση ιατρικοί όροι δηλώνουν καλοήθεια ή κακοήθεια. Θα μου πείτε η ποιητική γλώσσα όπως και η εικαστική, η μουσική, η θεατρική, η ορχηστρική, η κινηματογραφική ακόμη και η αρχιτεκτονική εξελίσσονται, πειραματίζονται, διευρύνουν τις εκφραστικές τους δυνατότητες, ιδρύουν νέες επικράτειες αισθητικής και ποιητικής ηθικής. Και καλά κάνουν. Αλλά η μοναξιά που αισθάνεται ο δημιουργός όταν δεν βρίσκει τον φυσικό του σύμμαχο, τον αναγνώστη, είναι αφόρητη και καταθλιπτική. Ως εκ τούτου ο ποιητής πέρα από το κουκούλι του ασχολείται πλέον και με την «κουκουλική», με αναφορές στην ποιητική, με καταφυγές στο ερώτημα για την αναγκαιότητα της δημιουργίας και διακειμενικά ανοίγματα στους συνεταίρους της συντεχνίας, μια δηλαδή ποιητική κλειστή αλληλογραφία με τους συμπάσχοντες, τους συγκρατούμενους στο κελί της ποιητικής κλειστοφοβίας ή στην ψευδαίσθηση της κατανόησης μιας φιλικής κατάφασης της παρέας.Ποια είναι η αλήθεια τελικά;
Η τέχνη για την τέχνη;
Η τέχνη έξω από την κοινωνία; Ή η κοινωνία έξω από την τέχνη;
Μη μου μιλήσετε για στρατευμένη τέχνη. Δε θέλω.
στάδιο 1:
«ζήσε, χωρίς προσδοκίες»
Εννοώντας πως δεν υπάρχει λόγος να επενδύεις σε ανθρώπους, καταστάσεις. Γιατί οι άνθρωποι προφανώς που είχα εμπιστευτεί με είχαν απογοητεύσει ή τους είχα απογοητεύσει και δεν μου έδιναν τίποτα πια. Γιατί οι καταστάσεις που βίωνα ήταν ένα πλαίσιο ουδέτερο που δε μου παρείχε συγκινήσεις.
Εννοώντας πως δεν είναι σωστό να βιώνεις καταστάσεις, έχοντας μια προκατάληψη, μια προσμονή. Βίωσε το ταξίδι, απόλαυσε τη διαδικασία. Μην προδικάζεις το αποτέλεσμα. Δώσε μια δεύτερη ευκαιρία. Εμπιστεύσου αλλά αρνήσου ταυτόχρονα.
Εννοώντας πως τα πράγματα μπορούν να είναι καλά ή κακά χωρίς να μ’ ακουμπούν. Κυνικότητα. Τυχοδιωκτισμός, αισθητισμός, ποίηση, απολιτικοποίηση.
στάδιο 2:
«ζήσε με στρατηγική και σχέδιο»
Εννοώντας πως έχω πρόθεση να χαράξω νέους δρόμους στο χάρτη της ζωής μου και το μπορώ.
Αυτοί οι δρόμοι, όμως, λογικά θα πρέπει να με οδηγήσουν κάπου. Πού;
Δε θα κινηθώ με βάση ένα τελικό, διαμορφωμένο από πριν «όραμα», «όνειρο», «dream».
Δε θα κάνω τα πάντα προκειμένου να φτάσω σε ένα τελικό «ιδανικό» στάδιο.
Θα βγω στο δρόμο για να διαμορφώσω αυτό το «όνειρο» με λάσπη κι αγωνία. Με ιδρώτα και αγάπη.
Θα κρατήσω όλα τα προηγούμενα στάδια μέσα μου και θα πορευτώ. Πού θα φτάσω δε με ενδιαφέρει.
Βρίσκομαι, μάλλον, σε ένα μεσοστάδιο.
I’m a daydreamer, baby!
Τελικά,«Ironic thinking is fluid but with a certain rigor, sort of like properly chilled vodka. Stated otherwise, an ironist could be seen as a thinker that does not take herself wholly seriously, but instead revels in the possibility of someone destroying her argumentation.» (Alf Rehn, Σουηδός ακαδημαϊκός)
Σάββατο στη λαϊκή. Όταν το χωριό έρχεται να φέρει φρέσκα καλούδια στους στερημένους αστούς.
Ηλιούπολη. Δίπλα στο στάδιο, στα όρια με τη Νέα Πολιτεία του Ευόσμου. Οδός Ιθάκης. Στο ένα ρεύμα απλωμένο το δυτικό παζάρι και στο άλλο παραταγμένος ο μηχανοκίνητος στόλος φορτηγακίων των μικροπωλητών.
Στο ένα μου αυτί παίζει ο republic 100,3. Μπρόκολα, καρότα παραγωγής τους, σαλάτα Χαλκιδικής, μήλα βουνού από την περιοχή Αριδαίας. Χαζεύω πάντα τα ψάρια, ξαπλωμένα το ένα πάνω στο άλλο – η έλλειψη θαλάσσης…- ώσπου ακούγεται στερεοφωνικός ο republic. Είναι πάντα εκεί, το παιδί με το ξανθό σε τούφες μαλλί και δυο τρία piercing, το παιδί της καντίνας. Ενίοτε πετάγεται να πάει καφέ ή φαγητό και στους πιο απομακρυσμένους πεινασμένους, κοντεύοντας ως τον περιφερειακό: stands με αξεσουάρ κινητού, ξυλόγλυπτα, γιαπωνέζικες άχρηστες εφευρέσεις, πλαστικά κουρδιστά παιχνίδια. Μεταξύ ρούχων απλωμένων σε πάγκους, ψαριών σε πάγους, της κυρίας που μάτωσε το χέρι της καθαρίζοντάς τα παρουσία πελάτου, φωνών μικροπωλητών: «φιρμάτα!», ματιών ενός πρώην παίχτη reality που ρωτούν ”μήπως με θυμάσαι καθόλου;” βάζοντας στην τσάντα δυο κιλά μπανάνες. Το παιδί με το ξανθό μαλλί καταφέρνει να δημιουργεί ένα κινηματογραφικό soundtrack σε μια λαϊκή αγορά. Γυναίκες με καροτσάκια σπρώχνονται, παιδάκια σε καρότσια απλώνουν το πόδι τους για να σπρώξουν. Μικροπωλητές, παραγωγοί κι οι άλλοι. Συναλλαγές: «είκοσι σου ‘δωσα», «δεκάρικο ήταν», συναντήσεις: «Α, η Ελένη. Ελένη!» διάλογοι: ίλιγγος συζύγου, ο security που περιδιαβαίνει τους πάγκους για να κόψει τα κουπόνια της συνδρομής: ένα ευρώ από κάθε πάγκο επί πεντακόσιους πάγκους, καλά δεν είναι; Ο Σήφης ο Κρητικός. Λαχανικά σε συμμετρικά διακοσμητικά σχέδια, ανανάδες σαν κεφάλια με ανασηκωμένα μαλλιά, πόδια πλαστικά να δείξουν καλσόν, εσώρουχα σε ολυμπιακούς κύκλους, λεμόνια κίτρινα, μπαχάρια όλων των χρωματισμών, φράουλες Μανωλάδας, πατάτες Νευροκοπίου και Καστανερής Παγγαίου, κομμένες σε κίτρινες αποχρώσεις, κουρτίνες υψωμένες σε λάβαρα και μαξιλάρια ανατολίτικα που τσικνίζονται από το λουκάνικο που ψήνεται. Το παιδί με το ξανθό μαλλί ανεβοκατεβαίνει στην καντίνα, ετοιμάζει σουβλάκια, σαν να φοράει ακουστικά της φαντασίας του, ζει μέσα στο ανομοιογενές περιβάλλον, σαν να φόρεσε στην πραγματικότητα μας τα ακουστικά της δικής του φαντασίας. Υπάκουοι όλοι κι υπάκουες όλες ηθοποιοί στη δική του ταινία, όπου παίζει κι ο ίδιος. Προσηλωμένος στο ρόλο του.
Κατά τις τρεις το μεσημέρι, τα μαναβάκια θα μαζέψουν τις ομπρέλες, τοποθετώντας τους προφυλακτικές λινάτσες. Ευτυχώς που είναι Σάββατο και κάτι μπορεί να παίξει το βράδυ, δίχως την έγνοια του αχάραγου ξυπνήματος.
[Τι άλλαξε από πέρυσι ως φέτος στην ιστορία;Ξυπνάω.
Πάω στο μπάνιο.
Πιάνω την πλαστική οδοντόβουρτσα, ανοίγω την πλαστική συσκευασία της οδοντόκρεμας και πλένω τα δόντια μου, ενώ τα μάτια μου πέφτουν στην πλαστική συσκευασία σαμπουάν, υγρού σαπουνιού, ντους, τον πλαστικό κουβά σφουγγαρίσματος, το πλαστικό καπάκι τουαλέτας, την πλαστική κουρτίνα του ντους …
Φτύνω τη σαπουνάδα.
Τι γίνεται εδώ;
Δηλαδή, πριν ανακαλυφθεί το πλαστικό, πώς τα κατάφερναν οι άνθρωποι;
Πόσες περιττές πλαστικές συσκευασίες καταναλώνουμε καθημερινά;
“Lovers need to know how to lose themselves and then how to find themselves again.”
“To love is to lose control.”
“…it’s better to lose some of the battles in the struggle for your dreams than to be defeated without ever even knowing what you’re fighting for.”
“Waiting is painful. Forgetting is painful. But not knowing which to do is the worst kind of suffering.”
“Fight for the person you love.”
“[The mountains] are not like the rivers, which move and transform what is around them … [The mountains] are destined to look out the same scene forever.”
“A boy and a girl were insanely in love with each other…”
“They decided to become engaged...”
“The boy was poor – his only worthwhile possession was a watch he’d inherited from his grandfather. Thinking about his sweetheart’s lovely hair, he decided to sell the watch in order to buy her a silver barrette.”
“The girl had no money herself to buy him a present. She went to the shop of the most successful merchant in the town and sold him her hair. With the money, she bought a gold watch band for her lover.”
“When they met on the day of the engagement party, she gave him the wristband for a watch he had sold, and he gave her the barrette for the hair she no longer had.”
“Dreams mean work.”
![]() |
Copyright © 2008 Karditsa Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 10.03.2010 04:15:23 |
