Η συμφορά βάφεται την αυγή στη γέφυρα κάποιου ναυαγοσωστικούκαι στην όψη των ανθρώπων τη στιγμή που θα μιλήσουν.
Η γη με τις τσέπες γεμάτες βότσαλαφερμένα από το κύμα της παλίρροιας,ορκίζεται στους ουρανούςπως απαρνήθηκε τον άνθρωπο.
Κι ο άνθρωπος βλέπει μόνο φλούδες ρυπαρές,ανόσια συντρίμμια από σκεβρωμένα προσωπείακι αποφασίζει να λυτρωθεί από τη Μνήμη μητέρα των Μουσών.
FRANCIS PONGE (Από τη συλλογή "Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ" ) - μετ. Χριστόφορος Λιοντάκης
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Weaver" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
