Στου βοριά το μπαλκονάκιώρες μένεις μοναχή.Από κάτου το περβόλιμες στου δάκριου τη βροχή.
"Ω !αδερφά μου εσείς δεντράκια,της φουρτούνας τη βουήθε να νιώθετε από τώρακαι του αγέρα την πνοή.
Πιά δεν είμαι εγώ η παιδούλαπου μεθούσεν όλη η γη μες τ ' αθώα χαμόγελά μουκ' είμουνα χαράς πηγή.
Πιά δεν είμαι γω η γλυκειά σαςπου την κάθεν αυγινήέφερνά σας με το φως μουάνοιξη παντοτινή.
"...Κάποιο δείλι θαμπωμένοπου όλα κάναν προσευκή,άξαφν' άστραψε η ματιά μου.Αχ ποιός διάβηκε απο κεί ;
Αχ ποιός διάβηκε απο πέρα πα στη λάμψη τη χρυσή;Ήλιος είσουν ή φεγγάριαγγελόμορφέ μου εσύ;
Πάει κατόπι σου η πνοή μουκαι μου σέρνει τη ζωήΩ: πως δέρνεστε δεντράκιαστης φουρτούνας τη βουή!"
Στου βοριά το μπαλκονάκιώρες μένεις μοναχή,με το βλέμα σου στα πέραμε τα δάκρια σου βροχή
Τι κι αν η καρδιά στενάζει;Τι κι αν η ψυχή πονεί;Συ προσμένεις και προσμένεις.Ω ιστορία παντοτινή !
ΡΗΓΑΣ ΓΚΟΛΦΗΣ (1882-1958)
(Από τη συλλογή ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΑΠΡΙΛΗ)
ΣΗΜΕΙΩΣΗ : Ακούστε και τον ανάλογο δημοτικό σκοπό [www.youtube.com]
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Weaver" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
