Νάναι σαν νάμουν έτοιμος. Και νάναισαν νάχω χάσει το εισιτήριο. Οι κάβοιν' αφροκοπάν, κι οι αφροί να το κουνάνεμεσ' στους καπνούς του - όρνιο- ένα καράβι.
Κι εγώ να ψάχνουμαι εδώ χάμω. Και όλο-όλοτο ....ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ να λέω σύντροφοι ωραίοι!...Και να μην έρχεται μια βάρκα έως το μώλο,να μην φαινώνται πουθενά οι βαρκαρέοι...
Οι βαρκαρέοι! ...Το εισιτήριο!....Να τρέμει-ζαγάρι εντός μου - η Χαλκίδα και τα όρη.Κι εκεί να τόχουν συνεπάρει οι ανέμοιμετέωρο - μες στις αχλές του - το βαπόρι....
Ω διάολε!....Όλα νάχουν χαθεί και νάχουν πάεικι οι ανθρώποι δραπετεύσει από τους τόπους, κι αυτό το πλοίο να τραβάει και να τραβάειχωρίς μηχανικούς, χωρίς ανθρώπους...
Και χωρίς φώτα. Ακυβέρνητο! Και όλονα χλιμιτράει στο χάος. Κι ως θα κλαίω- κι όλας να ψάχνουμαι, να ψάχνουμαι στο μώλοκι όλο για κείνο το εισιτήριο να λέω ....
Από τη συλλογή "ΕΑΥΤΟΥΛΗΔΕΣ"
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Weaver" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
