
Ο στίχος μου έναν αναγνώστη μόνο θέλει,Μονάχα αυτόν που μ' αγαπάει και με γνωρίζει,Αυτόν που ενώ μέσα στο τίποτε αρμενίζειΣα μάντης ξέρει ό,τι μες στ' αύριο ανατέλλει.
Γιατί η σιωπή παρουσιάστη στα όνειρά τουΣυχνά μ' ανθρώπινη μορφή, κ΄εκεί στα βάθη,Πλάι-πλάι η τίγρις και το τρυφερούλι ελάφιΑργοπορούνε πότε πότε στην καρδιά του.
Από τα ΠΟΙΗΜΑΤΑ του Attila Jozsef (σε απόδοση ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ)
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Weaver" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
