Karditsa Blogs » Κόγιας Νικόλαος » Όλα τα μπλογκ του νομού Καρδίτσας με μια ματιά

Κόγιας Νικόλαος (46)

Καρδίτσα, 21.10.2008
06:04
ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
» Κόγιας Νικόλαος

Ἀγαπητοί μου φίλοι, σᾶς εὐχαριστω ὃσοι μπήκατε στήν ιστοσελίδα μου καί διαβάσατε ὃλα αὐτά τά ᾡραῖα πράγματα(κατ’ εμέ). Κάποιοι ὃμως, δέν ξέρω γιατί, ἐθίγησαν, καί γιά αὐτό τό λόγο δέν θα ἀσχοληθῶ πλέον μ’ αὐτούς γιατί μέ ἔχουν πικράνει πάρα πολύ. Ἀκόμη γιά λίγο καιρό θά ὑπάρχει ἡ ἱστοσελίδα, κοινῶς blog, μετά θά καταργηθεῖ γιά πάντα. Ένα μεγάλο μεγάλο εὐχαριστῶ πού μέ ἀφήσατε καί μπῆκα μέσα στό σπίτι σας καί ἴσως καί μέσα στήν καρδιά σας.
Γειά σας

Περισσότερα... »
Καρδίτσα, 14.10.2008
13:05
Μ Η Ν Υ Μ Α
» Κόγιας Νικόλαος

Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;}
ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΕ

ΑΓΙΟΙ ΙΕΡΑΡΧΑΙ, ΠΙΣΤΟΙ ΔΟΥΛΟΙ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Μὲ θλίψη παρακολουθῶ τὰ γενόμενα μέσα στὴν Ἐκκλησία μας καὶ θλίβομαι πάρα πολὺ μὰ πάρα πολύ. Δὲν ἀντέχω πλέον ὅσο περνάει ὁ καιρὸς ὅλο καὶ χειρότερα νὰ συμβαίνουν. Πῶς περιμένετε νὰ μᾶς πιστέψει τὸ εὐσεβὲς πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπὸ τὰ γενόμενα ταῦτα ἐν ταῖς ἡμέραις ταῦτες. Ἡ ἀγανάκτησή μου ἔχει φτάσει στὸ απροχώρητο. Τί περιμένετε πρῶτον ἐσεῖς Μακαριώτατε καὶ μετὰ σεῖς οἱ ὑπόλοιποι Ἱεράρχες; Μακαριώτατε τί περιμένετε καὶ δὲν λαμβάνετε μέτρα; ἢ μήπως ὑπάρχει φόβος γιὰ τίποτε; Εἶμαι ἕνας ἁπλὸς ἱερεὺς καὶ ντρέπομαι ἀκόμη γιὰ τὸν ἴδιο μου τὸν ἑαυτό, γιατί αἰσθάνομαι ὅτι εἶμαι συνυπεύθυνος γιὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ γίνονται. Πόσο νὰ προσευχηθῶ νὰ τοὺς ἀλάξει τὰ μυαλὰ ὁ Θεός; Βλέπω αὐτὰ ποὺ γίνονται στὴν τηλεόραση καὶ ἡ θλίψη μου αὐξάνετε. Περπατῶ στὸ δρόμο καὶ νοιώθω τὰ εἰρωνικὰ βλέματα νὰ μὲ περιβάλλουν. Τί πρέπει πλέον νὰ γίνει γιὰ νὰ ξαναμποῦν τὰ πράγματα πάλι στὴ θέση τους. Μήπως ἔρθει ἡ στιγμὴ καὶ μείνουμε μόνοι μας, καὶ κάποιος ἄλλος κάνει ὀπαδοὺς του αὐτοὺς ποῦ κάποτε μᾶς πίστευαν; Μιλάω γιὰ τὸν ἀντίδικο ποὺ καραδοκεί στὴ γωνία καὶ χαίρετε γιὰ αὐτὰ ποὺ ἀκούει καὶ βλέπει.

Θὰ ἐπανέλθω ἀργότερα κάπως σκληρότερα ἂν δὲν δῶ τὰ πράγμα νὰ μπαίνουν στὴ θέση τους, καὶ δὲν θὰ λογαριάσω τὶς συνέπειες προκειμένου νὰ ἔχω τὴν συνείδησή μου καθαρή καὶ τὸ μέτωπό μου καθαρό ὅτι ἐπιτελῶ πραγματικὸ ἔργο Θεοῦ. Ἀπευθυνόμενος τώρα ὡς πρὸς τὸ πλήρωμα τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας καὶ ὅλης τῆς Ἑλλάδος «Ταῦτα λελάληκα ὑμῖν ἴνα μὴ σκανδαλισθῆτε....ἀλλ’ ἔρχεται ὥρα ἴνα πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξη λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῶ.» Θαρσεῖτε τέκνα Θεοῦ.

‡π.Ν.Κ

Περισσότερα... »
Καρδίτσα, 03.10.2008
16:37
Ο ΧΙΤΩΝΑΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
» Κόγιας Νικόλαος

Τί ἱερὸ αὐτὸ κειμήλιο φυλάσσεται στὸ Κρατικὸ μουσεῖο τῆς πόλεως Ζούγκδιδι τῆς Γεωργίας.
Ἀπὸ τὸ Ραμαϊκὸ κράτος βρέθηκε στὴ Γεωργία, σύμφωνα μὲ ὁρισμένες ἱστορικὲς πηγές, κατὰ τὴν περίοδο τῆς εἰκονομαχίας(8ος αἳ΄΄ὧν.) ἡ σύμφωνα μὲ ἄλλες, μετὰ τὴν ἀλλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως(15ος αἰών.).

Γιὰ τὴν ὕπαρξη τοῦ χιτώνα στὴν χώρα μαρτυροῦν ὁ Πατριάρχης Ἀντιοχείας Μακάριος (1641-1688), οἱ Πρέσβεις τῆς Ρωσίας, Φέντον Ἐλτσιν καὶ Παῦλος Ζαχάριεβ, καὶ ξένοι Περιηγητὲς τῶν Μεσεωνικων χρόνων.
Ὁ Θεομητορικὸς χιτώνας διαστάσεων 1,80 χ 1,50 μ. ἦταν βαμένος, ἀλλὰ μὲ τὸν καιρὸ ἡ βαφὴ ἔφυγε.
Εἶναι τοποθετημένος σὲ εἰδικὸ κατασκευασμένο ξύλινο κιβώτιο καὶ ἀποτέλει ἰδιαίτερη πηγὴ εὐλογίας καὶ ἁγιασμοῦ γιὰ τὸ πολύπαθο Γεωργιανὸ λαό.
Εὐλογία Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου Ὡροπου Ἀττικῆς. Ἡ Ἱερὰ Μονὴ μὲ ἡγούμενο τὸν πατέρα Τιμόθεο στηρίζει πνευματικὰ καὶ τὸ πατριαρχεῖο τῆς Γεωργίας.
Ἔφερε λοιπὸν ἀπὸ κεῖ αὐτὴ τὴ μεγάλη εὐλογία!!
Μᾶς ἔδωσε μία τέτοια φωτογραφία ἀπὸ τὸ χιτώνα τῆς Παναγίας ποὺ εἶναι ἄγνωστη στὸ εὐρὺ κοινό!
Εἶναι σημαντικὸ οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ νὰ γνωρίζουν τέτοιους μεγάλους πνευματικοὺς θησαυρούς.

Περισσότερα... »
12:11
ΤΟ ΚΕΡΙ
» Κόγιας Νικόλαος

Ἡ πιό ἁπλή καί πιό συνηθισμένη ἐνέργεια τοῦ κάθε Χριστιανοῦ, μπαίνοντας στήν Ἐκκλησία, εἶναι νά ἀνάβει ἕνα κερί. Ὃμως ἡ ἐνέργεια αὐτή δέν εἶναι τόσο ἁπλή. Εἶναι κάτι, ἄπ΄ τό ὁποῖο ὁ Χριστιανός πρέπει νά διδάσκεται καί νά ὠφελεῖται πνευματικά. Τίποτε δέν γίνεται στήν Ἐκκλησία ἄσκοπα. Τίποτε δέν εἶναι περιττό. Τίποτε δέν εἶναι ὑπερβολικό. Τίποτε δέν εἶναι ξερός τύπος. Τίποτε δέν εἶναι χωρίς σημασία καί νόημα. Ὅλα συντελοῦν στό νά γίνεται ἡ προσκύνηση τοῦ Θεοῦ "ἐν πνεύματι καί ἀληθεία", ὅπως εἶπε ὁ Χριστός στή Σαμαρείτιδα. Ἔτσι καί τό ἄναμμα τοῦ κεριοῦ ἔχει νόημα καί δέν πρέπει νά γίνεται μηχανικά ἀπό τόν Χριστιανό.

Ἀνάβοντας τό κερί δέν προσφέρουμε... φῶς στόν Χριστό! Δέν τό ἀνάβουμε γιά νά βλέπει ὁ Χριστός! Δέν ἔχει ἀνάγκη ὁ Χριστός... τά δικά μας φῶτα! ΕΜΕΙΣ ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό τό φῶς τοῦ Χριστοῦ. ΕΜΕΙΣ χρειαζόμαστε φῶς γιά νά δοῦμε. Τί νά δοῦμε; Νά δοῦμε ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ! Αὐτός εἶναι ἡ πηγή τοῦ ἀληθινοῦ φωτός! Μόνο ἀπό Αὐτόν μπορεῖ νά φωτισθεῖ ἡ ψυχή μας! Καί γι'αὐτό ἀνάβουμε τό κερί: Γιά νά Τόν παρακαλέσουμε νά μᾶς φωτίσει μέ τό φῶς τοῦ Προσώπου Του. "Ἐν τῷ φωτί Σου ὀψόμεθα φῶς"!

Τό ἄναμμα τοῦ κεριοῦ εἶναι ἀφορμή νά ἐκφράσει ὁ πιστός τήν εὐγνωμοσύνη του στό Χριστό, γιατί τόν ἀξίωσε νά γνωρίσει τό Φῶς τό Ἀληθινό. Καί τόν ἐλευθέρωσε ἀπό τό θανατηφόρο σκοτάδι τῆς ἄγνοιας τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, ἀπό τό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας. Τό φῶς τοῦ κεριοῦ εἶναι μία ὑπόμνηση τοῦ λόγου τοῦ Χριστοῦ: "Ἐγώ εἰμί τό φῶς τοῦ κόσμου, ὁ ἀκολουθῶν ἐμοί οὐ μή περιπατήσει ἐν τῇ σκοτία, ἀλλ' ἔξει τό φῶς τῆς ζωῆς"(Ἰω.8,12)

Μακριά ἀπό τό Χριστό καί ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία ὑπάρχει σκοτάδι. Καί "ὁ περιπατῶν ἐν τῇ σκοτία, οὐκ οἶδε πού ὑπάγει"...

Τό ἄναμμα τοῦ κεριοῦ εἶναι ἀκόμη σύμβολο τῆς προσευχής μας μέσα στήν Ἐκκλησία. Ὅπως τό κερί καίει συνεχῶς, χωρίς διαλείμματα, καί σκορπίζει τό ἱλαρό του φῶς, ἔτσι ἀσταμάτητα καί μέ ἀμείωτη ἔνταση πρέπει νά ἐνεργεῖται ἡ προσευχή στίς καρδιές μας κατά τήν παραμονή μας μέσα στήν Ἐκκλησία. Ἀνάβοντας τό κερί στό μανουάλι, πρέπει νά ἀνάβει μέσα μας ὁ ζῆλος νά προσευχηθοῦμε ἀληθινά, χωρίς ἄσκοπη περιφορά τῶν ὀφθαλμῶν μας ἐδῶ κι ἐκεῖ. Χωρίς κουβεντούλα μέ τούς ἄλλους, πού σάν ὁρμητικό ρεῦμα ἀέρος σβήνει τήν τρεμάμενη φλογίτσα τῆς προσευχῆς μας...

Τό ἀναμμένο κεράκι μας, τέλος ὑποδηλώνει κάτι πολύ βαθύ καί σημαντικό. Τό κερί, ὅσο εἶναι ἀναμμένο, λειώνει.Δέν εἶναι δυνατόν νά καίει καί νά φωτίζει, χωρίς νά λιώνει! Ἔτσι κι ὁ Χριστιανός, γιά νά εἶναι Φῶς, πού λάμπει "ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων" πρός δόξαν τοῦ ὀνόματος τοῦ Θεοῦ, πρέπει νά ἔχει πνεῦμα θυσίας. Χωρίς κόπο καί προσφορά θυσίας, δέν μπορεῖ νά ὑπάρξει φῶς πού καταλάμπει καί διαλύει τά ποικίλα σκοτάδια τοῦ κόσμου.

Τό ἀναμμένο κερί εἶναι μία μικρή θυσία. Θυσία Δοξολογίας. Θυσία αἰνέσεως. Θυσία ἱκεσίας. Σέ Ἐκεῖνον πού εἶναι τό Φῶς τοῦ Κόσμου, στόν Χριστό. Καί τούς Ἁγίους Του, πού καί αὐτοί ἔγιναν φῶς κι ὁδηγοί τοῦ κόσμου.

Μέ αὐτούς τούς λογισμούς πρέπει νά ἀνάβει ὁ Χριστιανός τό κερί του, ἐφ'ὅσον θέλει νά μήν εἶναι δοῦλος τύπων, ἀλλά νά χρησιμοποιεῖ τούς "τύπους" γιά νά ἀνεβάζει νοῦ καί καρδιά στό Θεό.

Περισσότερα... »
11:30
ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΡΩΣΤΟΣ Η ΤΡΕΙΣ ΩΡΕΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ
» Κόγιας Νικόλαος

Στὴν Ρωσικὴ Σκήτη τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου τῶν Καρυῶν, τὸ λεγόμενο Σεράγιο, ἀρχὲς τοῦ παρόντος(περασμένου) 20ου συνέβη τὸ ἑξῆς γεγονός:
Ἕνας Ρῶσος μοναχός της Σκήτης ἀρρώστησε βαρειὰ καὶ μὲ δριμύτατους πόνους στὸ κρεβάτι, παρακαλοῦσε τὸν Θεὸ νὰ τὸν θεραπεύσει. Τότε παρουσιάστηκε μπροστά του ἕνας ἄγγελος καὶ τοῦ εἶπε:
-Τί προτιμᾶς; Νὰ μείνεις τρία χρόνια ἀκόμη σ’ αὐτὸ τὸ κρεβάτι ταλαιπωρημένος ἀπὸ τὴν ἀσθένειά σου ἢ νὰ μείνεις τρεῖς ὧρες στὴν κόλαση καὶ μετὰ νὰ γίνεις καλά;
-Ὁ ἄρρωστος , ἀφοῦ σκέφτηκε ἀρκετά, τοῦ εἶπε. Προτιμῶ γιὰ τρεῖς ὧρες νὰ πάω στὴν κόλαση.
Τὸν πῆρε λοιπὸν ξαφνικὰ ὁ ἄγγελος καὶ τὸν ἔφερε μὲ τὴν ψυχή του στὴν κόλαση. Βρέθηκε λοιπὸν μέσα στὰ τρομερὰ κολαστήρια, ὅπου οἱ ἀμετανόητοι ἁμαρτωλοὶ ὑπέφεραν τὰ πάνδεινα, χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ ζητήσουν ἀπὸ κάπου βοήθεια. Μαζί τους βασανίζονταν καὶ ὁ μοναχὸς αὐτός, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ἄρχισε νὰ ζητᾶ τὴν βοήθεια καὶ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ ἀγγέλου. Ἔστειλε λοιπὸν ὁ Θεὸς τὸν ἄγγελό του καὶ τὸν ρώτησε:
-Τί ἔχεις Γέροντα καὶ μὲ φωνάζεις; Δὲν κάναμε συμφωνία νὰ μείνεις ἐδῶ τρεῖς ὧρες;
- Πέρασαν τώρα τριακόσια καὶ πλέον χρόνια μὲ φρικτὰ καὶ ἀνυπόφορα βασανιστήρια, εἶναι καιρὸς πλέον νὰ μὲ βγάλετε ἀπ’ ἐδῶ.
-Ἀδελφέ, δὲν πέρασε ἀκόμη οὔτε μισῆ ὥρα καὶ πῶς ἐσὺ λέγεις ὅτι πέρασαν τριακόσια χρόνια;
-Σὲ παρακαλῶ, εἶπε ὁ Μοναχὸς στὸν Ἄγγελο, πήγαινε μὲ καλλίτερα στὸ κρεβάτι τοῦ πόνου τρία χρόνια, παρὰ νὰ βασανίζομαι ἐδῶ τρεῖς ὧρες.
Πράγματι τὸν ἔφερε ὁ Ἄγγελος πάλι στὸν κόσμο καί, ἀφοῦ ἔμεινε ἀκόμη λίγο καιρὸ στὸ κρεβάτι τοῦ ἄρρωστος, τὸν ἀνέπαυσε στὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Περισσότερα... »
11:22
ΦΩΣ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΙΣΙΟΥ
» Κόγιας Νικόλαος

Ἦταν καλοκαίρι τοῦ 1993, ἕνα χρόνο πρίν κοιμηθεῖ ὁ Γέροντας. Μάθαμε ὅτι ὁ Γέροντας Παίσιος ἦταν ἔξω στό μοναστήρι τῆς Σουρωτῆς κι ὅτι τό ἴδιο βράδυ εἶχε ἀγρυπνία.
Ξεκινήσαμε ἐγώ κι ἡ μητέρα μου μέ τήν ἐλπίδα ὅτι θά τόν δοῦμε καί θά μπορέσουμε νά πάρουμε τήν εὐλογία του. Ἦταν τότε πού ἄρχισε νά ἀρρώσταινει.
Φτάσαμε στό μοναστήρι κι ἀφοῦ προσκυνήσαμε πήγαμε νά βροῦμε τόν παππού. Περιμέναμε στή σειρά μας πάνω ἀπό δυό ὧρες, γεμάτες ἀγωνία ἄν θά προλάβουμε νά τόν δοῦμε.
Μετά ἀπό ὀρθοστασία κι ἀρκετή κούραση ἦρθε ἡ εὐλογημένη στιγμή πού τόν εἶδα!
Τό Ἅγιο πρόσωπό του καί γύρω ἀπό αὐτό, ἦταν πλημμυρισμένο ἀπό ἕνα γαλάζιο φῶς! Μέ ἔπιασε δέος, τότε κατάλαβα ὅτι αὐτός ὁ ἄνθρωπος εἶναι Ἅγιος...
Δέν περιγράφεται αὐτή ἡ στιγμή μέ λόγια...
Ὁ παππούς ἄν καί κουρασμένος ἀπό τίς πολλές ὧρες, τόν πολύ κόσμο καί τήν ἀρρώστια του, ἦταν πολύ ἤρεμος καί γαλήνιος....
Ἐπιτέλους ἦρθε ἡ στιγμή νά πάρω τήν εὐλογία του! Τοῦ ἔβαλα μετάνοια, φίλησα τό Ἅγιο χέρι του καί μοῦ ἔδωσε ἕνα σταυρουδάκι.
Κάτι εἶπε ψυθιριστά καί μέ κοίταζε χαμογελώντας μέχρι πού ἔφυγα γιά νά κατέβω τίς σκάλες.
Τό πρόσωπό του ἦταν ἀκόμη φωτεινό. Μακάρι νά ἤξερα τί σκεφτόταν ἔκεινη τή στιγμή....
Τότε ἤμουν 13χρονων κι ἐπέτρεψε ὁ Θεός νά δῶ αὐτό τό θαυμαστό, γιατί οἱ ἁμαρτίες μου ἦταν ἐλάχιστες μπροστά σ'αὐτές πού ἔχω τώρα....
Νά ἔχουμε τήν εὐχή του...

Περισσότερα... »
11:13
ΤΟ ΧΩΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΡΠΟΦΟΡΟ ΔΕΝΤΡΟ
» Κόγιας Νικόλαος

Ἀδελφοί μου, σὲ πολλοὺς ἴσως νὰ εἶναι γνωστὸ τὸ ὄνομα Ἀνέστης Μαυροκέφαλος.

Εἶναι ὁ ἄνθρωπος στὸν ὁποῖο ὁ γέροντας εἶπε γιὰ τὸν Ἑλληνοτουρκικὸ πόλεμο καὶ τὰ γεγονότα ποὺ θ' ἀκολουθήσουν.
Ὁ φίλος μου ὁ Ἀνέστης ( ὁ ὁποῖος ἦταν ἀπὸ τὰ πολὺ στενὰ πνευματοπαίδια τοῦ γέροντα Παϊσιου) λοιπόν, σ' ἕνα κτῆμα ποὺ ἔχει ἔξω ἀπὸ τὴν Ἀλεξανδρούπολη, ἔχει σηκώσει ἕνα παρεκκλήσι (στοὺς Ἁγιορεῖτες Πατέρες, μιάς καὶ δὲν ἔχει ἁγιοποιηθεῖ ἀκόμη ὁ γέροντας Παϊσιος).
Στὸ κτῆμα αὐτὸ ὅμως κατὰ περίεργο τρόπο, ὅλα τὰ δέντρα ἦταν στεῖρα, ξερά. κανένα δέντρο δὲν δίδει καρπούς.... τί λέω ὅλα.... ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα.
Ὁ Ἀνέστης σὲ μία ἀπὸ τὶς ἐπισκέψεις του στὸν τάφο τοῦ γέροντα, πῆρε χῶμα ἀπὸ τὸν τάφο καὶ γυρίζοντας τὸ ἔριξε σὲ ἕνα δέντρο ποὺ βρίσκεται ἀκριβῶς πίσω ἀπὸ τὸ παρεκκλήσι. Καὶ ὠωωωω!!!!
Τὸ δέντρο αὐτό, ἐνῶ πρὶν ἦταν κατάξερο καὶ ἐνῶ ὅλα τὰ ὑπόλοιπα του κτήματος παραμένουν ξερὰ καὶ στείρα, αὐτὸ εἶναι τὸ μοναδικὸ ποὺ δίδει καρπούς.

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΚΑΝΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΟΥ....

Περισσότερα... »
Καρδίτσα, 02.10.2008
21:13
ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ
» Κόγιας Νικόλαος

Ἡ ἐκλογὴ νέων βοηθῶν Ἐπισκόπων, ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἐκπαίδευση καὶ ἡ χρηματοδότηση ἀπὸ τὸ Δ’ Κοινοτικὸ Πακέτο Στήριξης ἀποτελοῦν τὴ θεματογραφία τῆς συνεδριάσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος στὶς ἀρχὲς Ὀκτωβρίου. Ἐκ τῶν ἀνωτέρω θεμάτων συζήτησης εὔλογα διαπιστώνεται καὶ τὸ ἐπίκεντρό του ἐνδιαφέροντος τῶν ἐπικεφαλῆς ρασοφόρων τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸ ὁποῖο ὅμως εἶναι μακράν της ἐντολῆς ποὺ ἔλαβαν ὡς διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων.

Γιατί ἡ παντελὴς ἀπουσία ἀπὸ τὶς συζητήσεις στὴν σύναξη τῆς Ἱεραρχίας ἱεραποστολικοῦ προσανατολισμοῦ, τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ Εὐρώπη πιέζει γιὰ ἀλλαγὲς στὴ διδασκαλία τῆς ἱστορίας μας καὶ διακαῶς ἐπιδιώκει κατάργηση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν δηλοὶ δυστυχῶς τὸν ὑφιστάμενο ἐνδοτισμὸ καὶ τὴν ἐπικρατοῦσα δουλικότητα σὲ «διαταγὲς» ἔμμεσες ἡ ἄμεσες γνωστῶν σατανοκρατούμενων κοσμικῶν ἐξουσιῶν. Φανερώνει ἀκόμη εὐθαρσὼς τὴν ἀδυναμία ἀντίδρασης αὐτῶν ποὺ ἐπιλέχθηκαν γιὰ νὰ καταστοῦν θεματοφύλακες τῆς πίστης μας καὶ νὰ ὁμολογοῦν πρῶτοι ἀπ’ ὅλους τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό.

Ὁ ὁρατὸς ἐνδοτισμὸς σὲ μεγάλο ἀριθμὸ ἀνωτάτων ρασοφόρων μάλιστα παρουσιάζεται μέσα ἀπὸ τὴν φθηνὴ παρασκηνιακὴ ἡ μὴ συναλλαγὴ οἰκονομικῆς κυρίως χροιᾶς μὲ τὴν ἑκάστοτε κοσμικὴ ἐξουσία. Ἐκδηλώνεται μέσα ἀπὸ μία παρουσίαση δαιμονικῆς-ἴσως καὶ ἐξαγοράσιμης- ταπεινολογίας, ποὺ κατὰ τὸν κοινὸ σκεπτόμενο νοῦ ἀποτελεῖ τὴν κρούστα στὰ λιμνάζοντα ὕδατα μίας γενικῆς ἀπραξίας.

Γιατί καλέ μου Ἱεράρχη, ἐκ τῶν πραγμάτων δὲν μπορεῖς νὰ συνομιλεῖς καὶ νὰ σφιχταγκαλιάζεσαι μ’ αὐτὸν ποὺ τάχθηκε ἀνοικτὰ ὑπὲρ τῆς σύζευξης τῶν ἀνωμάλων, γνωστὴ ὡς «γάμος ὁμοφυλοφίλων» καὶ μάλιστα μέσα ἀπὸ τὸν πολιτικὸ συνδυασμὸ τοῦ ἐπιχειρεῖ νὰ τὴν ἐπιβάλλει. Δὲν δύνασαι σεβαστὲ ἀνώτατε ρασοφόρε μου, νὰ ἱκανοποιεῖς, ἴσως καὶ μὲ ἐφήμερα ἀνταλλάγματα κατὰ τὸ παράδειγμα τῶν Φαρισαίων, τὶς ἐπιθυμίες τοῦ οἱανδήποτε πολιτικοῦ ἄρχοντος ποὺ ἐπιδιώκει νὰ ἐνδυθεῖ προβιὰ προβάτου ἐνῶ στὴν πραγματικότητα εἶναι βαρὺς λύκος γιὰ νὰ μαζέψει ψήφους ἀνύποπτων πιστῶν. Δὲν μπορεῖς νὰ ἀγνοεῖς τὸ παράδειγμα τοῦ ἁγίου Ἀμβροσίου Ἐπισκόπου Μεδιολάνων. Δὲν μπορεῖς καλέ μου Ἱεράρχη νὰ ἐπιδιώκεις στήριξη ἀπὸ τὸ Δ’ Κοινοτικὸ Πακέτο Στήριξης γιὰ νὰ ἐνισχύσεις καὶ νὰ ἐνδυναμώσεις δῆθεν τὰ ἔργα Φιλανθρωπίας τὴ στιγμὴ ποὺ γνωρίζεις τὶς ἀντεκκλησιαστικὲς ἐπιδιώξεις αὐτῶν ποὺ προσφέρουν τὰ χρήματα. Δὲν μπορεῖς καλέ μου Ἱεράρχη, ἐπικαλούμενος προσωπικοὺς λόγους καὶ διαφορὲς νὰ ἐπιλέγεις τὴ σιωπὴ γιὰ νὰ ἐξασφαλίσεις τὴν ψευτο-ἰσχὺ μίας ἐφήμερης ἐξουσίας πού σου ἐδόθη...

Οἱ ἐπιλογὲς αὐτὲς δὲν ἀνήκουν στὴ σφαίρα τῆς δικῆς σου δικαιοδοσίας. Ἐσὺ ἐπιλέχθηκες ὡς Ἐπίσκοπος στὴν Ἐκκλησία μας. Ἀναδείχθηκες διάδοχος τῶν Ἀποστόλων γιὰ νὰ ἐργάζεσαι ἀποκλειστικὰ στὸ κήρυγμα, στὴ μετάδοση τοῦ εὐαγγελικοῦ λόγου, στὴ συνειδητοποίηση ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τῶν κανόνων λειτουργίας τοῦ ἀγροῦ τοῦ Κυρίου. Ἐξελέγης νὰ εἶσαι ποιμένας καὶ ὄχι νὰ διακονεῖς τράπεζες καὶ σὰν τὸ Ἰούδα τὸν Ἰσκαριώτη νὰ κρατᾶς ταμεῖα καὶ περιουσίες, στοιχεῖα ποὺ ἐν δυνάμει ἐμπεριέχουν καὶ τὴν προδοσία... Δὲν εἶναι καλέ μου ρασοφόρε ὁ ρόλος σου αὐτός. Μοναδικό σου ἔργο εἶναι νὰ τηρεῖς ἀνόθευτη τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, νὰ θωρακίζεις τὸ ποίμνιό σου καὶ νὰ ἐργάζεσαι ἐπίμονα γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.

Μὴν ὀργίζεσθε

Σᾶς ἀκούω νὰ διαμαρτύρεστε, νὰ ἐξοργίζεσθε, νὰ φωνασκεῖτε νὰ ταυτίζεστε μὲ τὸ σύστημα τῆς ἀνομίας καὶ νὰ γίνεσθε ἐνεργὰ μέλη καὶ μάλιστα πρωτοπόρα του μυστηρίου τῆς ἀνομίας. Ἰσχυρίζεσθε πὼς εἶναι ἀβάσιμη ἡ κριτικὴ καὶ ἐπιστρατεύετε τὸ γεγονὸς λ.χ. πῶς ὑπῆρξε ἀντίδραση τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου ἀλλὰ καὶ ὁρισμένων Ἱεραρχῶν στὸ θέμα τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν καὶ στὴν ἀπόφαση τῆς κυβέρνησης. Μὰ ἀρκεῖ αὐτὸ καλέ μου Ἱεράρχη;

Πρέπει νὰ πάψεις νὰ ἐθελοτυφλεῖς στὴ διαδικασία ποὺ ἐπιβάλλουν παρασκηνιακὰ οἱ τέκτονες καὶ οἱ στοές, ἡ ὁποία ἀποβλέπει στὴν ὑποβάθμιση τῆς κατήχησης τῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων καὶ στὴν ἀλλοίωση μέσω τῶν αἱρετικῶν δοξασιῶν τῆς Ὀρθόδοξης διδασκαλίας. Θεωρεῖς πὼς ἡ δρομολογημένη ἀπὸ ξένα καὶ ἐγχώρια κέντρα ἀνομίας διαδικασία αὐτὴ θὰ ἀλλάξει ἀπὸ μία ἁπλὴ ἐπιστολὴ διαμαρτυρίας;

Μὴν ἐξαπατᾶσαι καὶ μὴν ἐφησυχάζεις. Ἔχεις ὑποχρέωση, καλέ μου Ἱεράρχη ἐκ τῶν ὅρκων ποὺ ἔδωσες νὰ διαφυλάττεις μὲ κάθε μέσο τὰ ἱερὰ καὶ ὅσια της ἁγίας μας Ὀρθοδοξίας καὶ νὰ καταστρέφεις τὶς παγίδες τοῦ Βελζεβούλ.

Γι’ αὐτὸ ἀπαιτεῖται καὶ χρειάζεται ἐγρήγορση καὶ λήψη ἄμεσων μέτρων, ποὺ θὰ ἀναδείξουν καὶ πάλι ὡς προτεραιότητα τὸ ἱεραποστολικὸ πνεῦμα τῶν πρώτων χριστιανικῶν χρόνων. Χρειάζεται νὰ ἀλλάξεις γραμμὴ καὶ νοοτροπία καὶ νὰ μὴν γίνεσαι ἀσυνειδήτως μὲ τὴ στάση ἐφησυχασμοῦ καὶ νωχέλειας πιόνι στὴν σκακιέρα τῶν κάθε λογὴς τεκτόνων -σατανιστῶν, ποὺ βάλλουν κατὰ τῆς πατρίδος μᾶς ἐκμεταλλευόμενοι τὴν ἄγνοια καὶ τὴν ἔλλειψη κατήχησης.

Ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα καλὲ καὶ σεβαστέ μου ρασοφόρε δὲν ἔχει τόσο ἀνάγκη γιὰ νέα ἱδρύματα ἀλλὰ γιὰ ἐνίσχυση τῆς κατήχησης. Ἡ Ἐκκλησία μας δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ νέους μιτροφόρους ρασοφόρους ποὺ ἡ ἐκλογὴ τοὺς μάλιστα ἀντιτίθεται σὲ βασικοὺς ἱεροὺς κανόνες, ἀφοῦ θὰ εἶναι Ἐπίσκοποι ἄνευ ποιμνίου. Ἔχει ὅμως, ἄμεση ἀνάγκη γιὰ νέους δυναμικοὺς ποιμένες καὶ ὄχι ἀπὸ ἀνίκανους βολεψάκηδες καὶ τεμπέληδες ποὺ ἐκμεταλλευόμενοι τὶς ἐλλείψεις καὶ ... τὶς ἀνίερες σχέσεις ὀνειρεύονται καὶ ἐκλαμβάνουν ὡς πρωτοκαθεδρίες, θέσεις διακονίας. Ποῦ ἀκούστηκε ἕνας Ἐπίσκοπος νὰ ἔχει βοηθὸ ἕναν ἄλλο Ἐπίσκοπο; Ποῦ ἀκούστηκε ἕνας Ἐπίσκοπος νὰ μὴν ἀποτελεῖ μέλος Συνόδου;

Ἀφῆστε λοιπὸν τὴ νωχελικὴ νοοτροπία τῆς φθηνῆς συνδιαλλαγῆς μὲ τὴν πολιτικὴ ἐξουσία, ἡ ὁποία κατάφερε μὲ οἰκονομικὰ ἀνταλλάγματα καὶ σιμωνίες νὰ σᾶς ἐπιβάλλει ἀκόμη καὶ εὐτελῆ πρόσωπα ποὺ δὲν ἄξιζαν τοῦ Ἐπισκοπικοῦ τίτλου ποὺ ἔλαβαν... Μὴν κρύβεστε, ἡ εὐθύνη βαραίνει ὅλους ἐσᾶς ποὺ ἐμμένετε νὰ κλείνετε τὴν πόρτα στὴν ἀξιοκρατία καὶ τὴν ἁγιότητα καὶ ἐμποδίζετε νὰ εἰσέλθει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Ἐσᾶς τοὺς ρασοφόρους ἐραστὲς ἐφήμερων πρωτοκαθεδριῶν, τὶς ὁποῖες στηλιτεύει ὁ Ἅγιος Προφητάναξ Δαυίδ. Ἐσᾶς ποὺ ἐπιμένετε νὰ προωθεῖτε μὲ ἔνδυμα τὴν ἰδιοτέλεια ρασοφόρους ὑποτελεῖς καὶ ἀδόκιμους. Σᾶς ἱκετεύω. Καταστρέψτε καλοί μου Ἱεράρχες τὸ μανδύα τῆς ἰδιοτέλειας ποὺ σᾶς ἐμποδίζει στὴν ἁγνὴ προσέγγισή σας μὲ τὸν τριαδικό μας Θεό. Γίνετε πιὸ οὐσιαστικοί, πιὸ ἔνθερμοι στὴν πίστη, πιὸ δυνατοὶ καὶ κηρύξτε Ἰησοῦ Χριστό. Ἀκολουθεῖστε τοὺς Ἀποστόλους Πέτρο καὶ Παῦλο καὶ γίνετε μιμητὲς τοῦ Χριστοῦ γιὰ νὰ ἐπανέλθει τὸ θαῦμα ὡς ἁπλὴ καθημερινότητα στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἀφῆστε τὶς διοικητικὲς ἀσχολίες σας καὶ τὶς διαχειριστικὲς κοσμικὲς ἐνασχολήσεις καὶ ταυτισθεῖτε μὲ τὴν φτωχολογιά. Ἐπισκεφθεῖτε τόπους ποὺ βασιλεύει ἡ ἀπελπισία καὶ ὁ πόνος καὶ δῶστε τὸ μήνυμα τῆς σωτηρίας. Γκρεμίστε τὰ τείχη τῆς δαιμονικῆς πολυτέλειας καὶ γίνετε ἕνα μὲ τὴ θυσία καὶ τὴν ἀνιδιοτελῆ προσφορά. Γιατί ἔτσι θὰ προσεγγίσετε τὸν ἁπλὸ βιοπαλαιστή, τὸν Ἕλληνα οἰκογενειάρχη, τὸν δύστυχο ἀγωνιστὴ πατέρα καὶ τὴν ἀπελπισμένη μάνα. Ἔτσι θὰ συναντήσετε τὸν ἀπογοητευμένο νέο ποὺ ἀναζητεῖ νὰ βρεῖ τὸ δρόμο τοῦ μέσα ἀπὸ τὰ σερβιριζόμενα ἀδιέξοδά της τεκτονικῆς διαπλοκῆς, τὰ ναρκωτικὰ καὶ τὴ φιλοσοφία τῆς εὐτελοῦς ἡδονῆς.

Στὰ στέκια αὐτὰ ἄλλωστε καλέ μου ρασοφόρε εἶναι βέβαιο πὼς θὰ συναστραφεῖτε μὲ τὸν Χριστό μας, τὴν Παναγία μας, τοὺς Ἀγγέλους, τὸν Τίμιο Πρόδρομο, τοὺς Ἁγίους καὶ Ὁσίους, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται γιὰ νὰ ἀλλάξουν τὴν πορεία τοῦ πλοίου τῆς ἀνθρωπότητας ποὺ ὁδεύει πρὸς τὸ χεῖλος τοῦ γκρεμοῦ.

Καλοί μου καὶ σεβαστοὶ Ἱεράρχες, συγχωρέστε μέ. Δὲν εἶναι ὁ στόχος μου καὶ ὁ σκοπός μου ἐγὼ ὁ εὐτελής, ὁ χειρότερος ὅλων σας, ὁ ἄθλιος, ὁ σκώληξ, ὁ ἀναιδὴς νὰ κάνω ὑποδείξεις. Γνωρίζω καλῶς πὼς πολλοὶ ἀπὸ ἐσᾶς ἐργάζονται ἐπιμελῶς κάνοντας πράξη τὴν βαριὰ παρακαταθήκη ποὺ ἔλαβαν. Συμμερίζομαι ἀκόμη τὴν ἄποψή σας, ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ μπαίνουν ὅλα στὸ ὄνομα μίας καλοπροαίρετης κριτικῆς στὸν ἴδιο κουρβανά.

Ὅμως, ὁ πόνος τῆς καρδιᾶς μου γιὰ τὴν κατάντιά μας εἶναι τέτοιος ποὺ μὲ παρακινεῖ καὶ φωνὴ ἐξ οὐρανοῦ μὲ προστάζει νὰ σᾶς ζητήσω μέσα ἀπὸ τὴν ἀδόκιμη καὶ ἴσως παρεξηγήσιμη γενίκευση τοῦ λόγου μου νὰ πρωτοστατήσετε σὰν τὸν Ἅγιο Κοσμᾶ μας, τὸν μεγάλο αὐτὸ ἀγωνιστὴ τοῦ Κυρίου στὴν ἀναγκαία αὐτὴ ἀλλαγή. Νὰ τινάξετε τὴ σκλαβιὰ ποὺ ὑπεβλήθη ἀπὸ τὸν Βελζεβοὺλ καὶ τὰ ἐπίγεια ὄργανά του. Νὰ μετατρέψετε τὰ σπίτια σας σὲ σχολεῖα τῆς Ὀρθόδοξης πίστης. Νὰ φέρετε καὶ πάλι τὸ κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ Εὐαγγέλιο στὴν πρώτη γραμμή. Νὰ κάνετε τὴν ἀλήθεια γιὰ τὸν Χριστὸ βίωμα. Νὰ ἐπιβάλλεται ἔστω καὶ μὲ θυσίες τοὺς κανόνες λειτουργίας τοῦ Παντοκράτορα στὴ γῆ γιὰ νὰ ἔχει καὶ πάλι ἡ ἀνθρωπότητα τὶς εὐλογίες καὶ νὰ βασιλεύει ἡ εἰρήνη. Νὰ ἀναταράξετε ὅπως οἱ ἄγγελοι τὰ λιμνάζοντα ὕδατα τῆς δαιμονικῆς ἀπραξίας. Νὰ σπάσετε τὶς ἁλυσίδες τοῦ αἰχμάλωτου σήμερα Βελζεβοὺλ καὶ νὰ ἐκδιώξετε μὲ τὴν ἁγιότητα τοῦ βίου σας καὶ τὸ παράδειγμά σας τὰ «ταγκαλάκια» ἀπὸ τὶς πόλεις καὶ τὰ χωριά.

Κάντε λοιπὸν τόπο στὴ συνεδρίαση αὐτῆς τῆς Ἱεραρχίας στὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Σπάστε τὰ ἑρμητικὰ κλειστὰ παράθυρα γιὰ νὰ εἰσέλθει ὁ Παράκλητος καὶ νὰ ἐγκαινιαστεῖ διὰ τοῦ τρόπου αὐτοῦ ἡ αἴθουσα συνεδρίασης, ὡς ἀφετηρία ἐπαναφορᾶς στὶς δοκιμασμένες ὁδοὺς τῆς ἁγιότητας.

Θυμήσου καλέ μου Ἱεράρχη τὰ λόγια του Κυρίου μας πρὸς τοὺς μαθητές τους πὼς θὰ ξεχωρίζετε ἀπὸ τὴν ἄδολη ἀγάπη ποὺ θὰ ὑπάρχει στὴ σχέση σας. Κᾶνε πραγματικότητα τὰ λόγια τοῦτα κλειδώνοντας τὴν ὑποκρισία καὶ τὴν ὑπερηφάνεια ἔξω ἀπὸ τὸ κτίριο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου. Δῶστε μὲ μία φωνὴ πρὸς κάθε κοσμικὴ ἐξουσία τὸ μήνυμα τῆς ἑνότητας, τὸ ὁποῖο θὰ τραντάξει τὴν κατευθυνόμενη ἀπὸ κέντρα ἀνομίας πολιτικὴ ἐξουσία.

Σᾶς ἐγγυῶμαι πὼς ἕνα τέτοιο ἀνιδιοτελὲς μήνυμα ἑνότητας θὰ ἐπιφέρει τὸ σεισμὸ καὶ τὸ φόβο στὰ θρασύδειλα πιόνια τῆς ἐξουσίας τῶν Τεκτονικῶν σατανιστικῶν Κέντρων τῆς ἀνομίας ἐγχώρια καὶ ξένα. Σᾶς ἐγγυῶμαι πὼς αὐτὸ τὸ μήνυμα τῆς ἑνότητας ποὺ θὰ συνοδεύει ἡ ἐλπίδα μόνο πρὸς τὸν Κύριο καὶ ὄχι πρὸς τοὺς ἄρχοντες τοῦ κόσμου τούτου θὰ φέρει μεγάλες εὐλογίες στὸν ποτισμένο μὲ αἷμα ἁγίων τόπο ποὺ λέγεται Ἑλλάδα.

Γιατί τότε καὶ μόνο τότε ἡ ἐξουσία ποὺ σᾶς παραχωρήθηκε ἀπὸ τὸν Κύριο θὰ ἀποκτήσει οὐσία. Τότε ἐπίκεντρο καὶ προτεραιότητα τοῦ ἐνδιαφέροντός σας θὰ γίνει ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου ποὺ εἶναι τὸ πρωτεῦον καὶ τὸ ζητούμενο σήμερα.

Περισσότερα... »
20:57
ΑΚΕΦΑΛΟ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ
» Κόγιας Νικόλαος

Συντάκτης: Δ.ΜΑΚΡΗΣ

Σκληρὴ διαπίστωση γνωστοῦ Ἁγιορείτη γέροντα. Ὁ ἡγούμενος τῆς Ξηροποτάμου Ἰωσὴφ ζήτησε νὰ σταματήσουν οἱ συμπροσευχὲς μὲ αἱρετικούς. Ἐμφανὴς ἡ ἀποχὴ ἐξαίσιων συγχρόνων μορφῶν τοῦ Ἁγίου Ὅρους ἀπὸ τὶς ἐκδηλώσεις γιὰ τὸν Πατριάρχη.

Σὲ δυὸ στόχους ἀπέβλεπε ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου στὸ Ἅγιο Ὅρος, τὸ τελευταῖο δεκαήμερό του Αὐγούστου. Ὁ πρῶτος ἀποσκοποῦσε στὸν καθησυχασμὸ τῆς ἐκφρασθείσας ἀγωνίας τῆς Ἱερᾶς Κοινότητας στὰ ἀνούσια οἰκουμενικὰ ἀνοίγματα τοῦ Φαναρίου καὶ ἡ de facto ἀντιμετώπιση τοῦ ἐκκολαπτόμενου μετώπου ἀντίδρασης ποὺ ἡμέρα μὲ τὴν ἡμέρα ἐνισχύεται στὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας ἀλλὰ καὶ σ’ ὅλη τὴν Ἑλλάδα. Ὁ δεύτερος στόχος ἀπέβλεπε στὴν ἄσκηση πιέσεων πρὸς τὴν κατεύθυνση ἐξεύρεσης τρόπου ἀπομακρύνσεως τῆς ἀδελφότητας τῆς Μονῆς Ἐσφιγμένου.

Οἱ ἐπεξηγήσεις σὲ μία ἀπολογητικῆς μορφῆς ὁμιλία ποὺ ἔδωσε πρὸς τοὺς Ἁγιορεῖτες Πατέρες ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης σὲ ὅτι ἀφορᾶ τοὺς θεολογικοὺς διαλόγους καὶ τὰ ἀνοίγματα πρὸς τὸν Πάπα καὶ τὶς λοιπὲς θρησκεῖες φάνηκαν πὼς κρίθηκαν ἱκανοποιητικές. Καὶ αὐτὸ γιατί μὲ ἐξαίρεση τὸν ἡγούμενο τῆς Μονῆς Ξηροποτάμου ἀρχιμανδρίτη Ἰωσὴφ (βλ. ἔνθετο κείμενο) οἱ ὑπόλοιποι ἡγούμενοι ἡ ἐκπρόσωποι αὐτῶν σιώπησαν στὰ ὅσα ὑποστήριξε ὁ κ. Βαρθολομαῖος. Ἴσως ἀπὸ σεβασμὸ πρὸς τὸν Πατριαρχικὸ θεσμὸ δὲν θέλησαν νὰ ἀσκήσουν ὁμολογιακὴ κριτική, κάτι ποὺ ἐκ τῶν πραγμάτων ὄφειλαν νὰ κάνουν, ἀφοῦ τὸ Ἅγιο Ὅρος ἐκλαμβάνεται ὡς θεματοφύλακας τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἴσως πάλι προτίμησαν τὴν οὐδετερότητα τῆς σιωπῆς προκειμένου νὰ ἐξασφαλίσουν τὴν ἠρεμία τους καὶ νὰ ἀποφύγουν ἐκδικητικὲς ἐνέργειες καὶ πράξεις τῆς Κωνσταντινούπολης, οἱ ὁποῖες παρατηρήθηκαν σὲ ἀρκετὲς περιπτώσεις κατὰ τὸ πρόσφατο παρελθόν!

Σὲ θέματα ὅμως, πίστεως καὶ οἱ δυὸ ἀνωτέρω στάσεις χαρακτηρίζονται ἐπιεικῶς ὡς λίαν ἀπαράδεκτες καὶ προκαλοῦν τὴ μῆνιν τοῦ τριαδικοῦ Θεοῦ. Ὅταν κάποιος ὁδεύει στὸν γκρεμὸ καταπατώντας ἱερὰ καὶ ὅσια, γράφοντας στὰ παλιά του ὑποδήματα ἱεροὺς κανόνες καὶ παραδόσεις. Ὅταν κάποιος ἐκλαμβάνει μὲ δημόσιες δηλώσεις τοῦ ἁγίους της Ἐκκλησίας μας ὡς ὄργανα τοῦ Σατανᾶ ποὺ προκάλεσαν τὸ σχίσμα μὲ τὴ Δύση. Ὅταν κάποιος ἐπιτρέπει σὲ αἱρετικοὺς ὅπως ὁ Πάπας νὰ εἰσέρχονται στὸ ἱερὸ θυσιαστήριο, στὰ ἅγια τῶν ἁγίων καὶ νὰ συλλειτουργεῖ μαζί του, ἔστω καὶ παρευρισκόμενος σὲ λειτουργικὴ πράξη αἱρετικῶν, ἀπὸ τὴν ὁποία ἀπουσιάζει ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὅταν κάποιος συμπροσεύχεται μὲ «λύκους βαρεῖς» τότε ὀφείλεις νὰ τὸν συνετίσεις ὁμολογώντας τὴν ὀρθὴ πίστη. Καὶ ὀφείλεις νὰ τὸ πράξεις χωρὶς νὰ ὑπολογίσεις τυχὸν ἐπιπτώσεις ἡ διωγμούς. Γιατί οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπως ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος αὐτὸ ἔπραξαν καὶ ἔγιναν μεγάλοι φάροι τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Βέβαια ἡ στάση τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων ἔναντί του Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου στὴν οὐσία ἐπιβεβαιώνει τὸ ρηθὲν ἀπὸ μία ἅγια μορφὴ τῆς ἐποχῆς μας ὅτι σὲ πολλὰ μοναστήρια ἔχει εἰσέλθει ἡ ἐκκοσμίκευση καὶ ἔχουν ἐκ τούτου τοῦ γεγονότος ἀπωλέσει τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Τὸ παρήγορο ὡστόσο κατὰ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη στὸ Ἅγιο Ὅρος εἶναι ἡ ἐμφανὴς ἀποχὴ σπουδαίων γερόντων πνευματικῶν μορφῶν στὶς ἐκδηλώσεις ἀκόμη καὶ στὴ Θεία Λατρεία ποὺ εἶχε ὡς προεξάρχοντα τὸν κ. Βαρθολομαῖο. Ἡ ἀπουσία αὐτῶν ἐπαναφέρει στὴ μνήμη μας τὰ λόγια του Πάπα ὅταν εἶδε πὼς ἀπὸ τὶς ὑπογραφὲς στὸ κείμενο τῆς ἕνωσης τὸ 1439 ἀπουσίαζε ἡ ὑπογραφὴ τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ. Ὁ αἱρεσιάρχης Πάπας ἀναφώνησε τότε: «δὲν κάναμε τίποτε...»! Αὐτὸ συνέβη καὶ τώρα. Οἱ νῦν στυλοβάτες τοῦ Ἄθωνα, ἀσκητὲς τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς τοῦ Ἰησοῦ ἀπεῖχαν καὶ γύρισαν ἐμφανῶς τὴν πλάτη στὸν κ. Βαρθολομαῖο.

Μάλιστα ἕνας ἐξ αὐτῶν ἐπεξηγώντας τὴ στάση τοῦ εἶπε στὸν γράφοντα: «Βάσει τῶν Ἱερῶν Κανόνων τὸ Πατριαρχεῖο μας εἶναι πλέον ἀκέφαλο, ἀφοῦ ὁ οὐρανὸς διέγραψε τὸν νῦν Πατριάρχη ἀπὸ τὴ λίστα τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν. Οἱ ἱεροὶ κανόνες εἶναι σαφεῖς καὶ μιλοῦν γιὰ καθαίρεση τῶν ρασοφόρων ποὺ μιαίνουν καὶ μολύνουν τὸ ἱερὸ θυσιαστήριο, χοροστατώντας καὶ συλλειτουργώντας μὲ αἱρετικούς. Ὡς ἐκ τούτου ὁ φερόμενος ὡς Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης σήμερα εἶναι κατ’ οὐσία καθηρημένος ὄχι μόνο γιὰ τὸν τριαδικὸ καὶ μόνο ἀληθινὸ Θεὸ ἀλλὰ καὶ γιὰ κάθε συνειδητὸ Ὀρθόδοξο Χριστιανό», εἶπε χαρακτηριστικὰ ὁ ἐνάρετος Ἁγιορείτης γέροντας. Καὶ πρόσθεσε: «Ὡς ἐκ τούτου εἶναι θέμα χρόνου ἡ ἀλλαγὴ τοῦ συγκεκριμένου ρασοφόρου ἀπὸ τὰ ἡνία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἐφόσον ὁ οὐρανὸς τὸν διέγραψε ἀπὸ τὴ λίστα ὡς καθηρημένο θὰ δεῖτε πὼς θὰ φροντίσει καὶ γιὰ τὴν ἀντικατάστασή του. Ἔχετε λίγη ὑπομονή...»

Τὰ λόγια του πνευματικοῦ τούτου γέροντα ποὺ χαίρει ἐκτιμήσεως ὄχι μόνο στὸ Ἅγιο Ὅρος ἀλλὰ καὶ ἐκτὸς αὐτοῦ κατὰ τοὺς παροικοῦντες τὴν Ἱερουσαλὴμ οὐσιαστικὰ ὑποδεικνύουν καὶ φανερώνουν τὴν ἀποτυχία τοῦ ἐγχειρήματος –στόχου τοῦ Φαναρίου. Ὁ χαριτωμένος τοῦτος Ἁγιορείτης γέροντας, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ κέντρο ἀναφορᾶς στὴν ἁγιώνυμη Πολιτεία τοῦ Ἄθωνα εὐθαρσὼς διατρανώνει πὼς βάσει συγκεκριμένων Ἀποστολικῶν Κανόνων ὅπως λ. χ. αὐτοῦ ποὺ ἀναφέρει ὅτι «Ἐπίσκοπον, ἡ πρεσβύτερον, αἱρετικῶν δεξαμένους βάπτισμα ἡ θυσίαν, καθαιρεῖσθαι προστάττομεν. Τὶς γὰρ συμφώνησις Χριστῷ πρὸς Βελίαρ; ἡ τὶς μερὶς πιστῶ μετὰ ἀπίστου;» (Κανὼν ΜΣΤ ) ὁ νῦν Πατριάρχης καθαιρέθηκε... Μὲ τὴ γνώμη τοῦ συμφωνοῦν καὶ πολλοὶ ἄλλοι ἐντὸς καὶ ἐκτὸς Ἁγίου Ὅρους.

Σὲ ὅτι ἀφορᾶ τὴν προσπάθεια γιὰ ἀπομάκρυνση τῆς ἀδελφότητας τῆς Μονῆς Ἐσφιγμένου μὲ συντονισμὸ ὅλων τῶν Μονῶν αὐτὴ βρίσκεται ἐν ἐξελίξει. Λέγεται μάλιστα ὅτι ἔχουν συγκεντρωθεῖ κάποιες ὑπογραφὲς Ἱερῶν Μονῶν καὶ ἀσκοῦνται πιέσεις νὰ ὑπογράψουν καὶ οἱ ὑπόλοιπες μονές...

Ἡ ὁμολογία τοῦ ἀρχιμανδρίτη Ἰωσὴφ.

Μὲ ὑπεκφυγὲς καὶ ἀοριστίες ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἐπιχείρησε νὰ ἀπαντήσει ἀνεπιτυχῶς κατὰ κοινὴ παραδοχὴ τῶν παρισταμένων στὴν ὁμολογιακὴ ἀναφορὰ τοῦ ἡγουμένου τῆς Μονῆς Ξηροποτάμου ἀρχιμανδρίτη Ἰωσήφ. Ὁ Ἁγιορείτης γέροντας ζήτησε νὰ ἀποχωρήσει ἡ Ὀρθοδοξία ἀπὸ τὸ λεγόμενο Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν καὶ νὰ σταματήσει τὶς συμπροσευχὲς καὶ τὶς ἀκατανόητες προσεγγίσεις μὲ τὴ Ρώμη στὸ πλαίσιο τοῦ ἀνούσιου διάλογου μὲ τὸ ἀμετανόητο Βατικανό. Παραθέτουμε αὐτούσιο τὸ χαρακτηριστικὸ ἀπόσπασμα τῆς ὁμιλίας τοῦ ὁμολογητῆ ἡγουμένου Ἰωσήφ.

«... Παναγιώτατε, ἐπιτρέψατε εἰς ἠμᾶς τὰ τέκνα σας, ὡς υἱικὴν παρρησίαν πρὸς Ὑμᾶς κεκτημένους, νὰ ἀναφερθῶμεν καὶ εἰς δύο θέματα τὰ ὁποῖα συνέχουν τὰς καρδίας μας καὶ σκανδαλίζουν τὰς μοναχικᾶς συνειδήσεις μας, ἀλλὰ καὶ τὰς συνειδήσεις πάρα πολλῶν εὐσεβῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι μᾶς πλησιάζουν.

Τὸ πρῶτον εἶναι ἡ συνεχιζομένη παρὰ τῆς Ὑμετέρας Παναγιότητος δὶ ἐπισήμων λόγων καὶ συμπροσευχῶν ἐπ’ ἐκκλησίας καὶ τηλοψίας ἀναγνώρισις τῶν ἐκπροσώπων τοῦ ἐντελῶς ἐκκοσμικευμένου πλέον καὶ μὴ διορθουμένου συγχρόνου Παπισμοῦ.

Τὸ δεύτερον εἶναι ἡ ἀχρήστευσις τῆς θεολογικῆς καὶ ἐκκλησιολογικὴς μαρτυρίας τῆς Ὀρθοδοξίας διὰ τῆς πλήρους συμμετοχῆς ἐκπροσώπων τῆς Ἐκκλησίας μας εἰς τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον τῶν Ἐκκλησιῶν καὶ τῆς δὶ αὐτοῦ του τρόπου σιωπηρᾶς ἀποδοχῆς τῆς προτεσταντικῆς ἐκκλησιολογίας, ἡ ὁποία διέπει τὴν δομὴν καὶ λειτουργίαν τούτου τοῦ Παμπροτεσταντικοῦ ὀργανισμοῦ.

Παναγιώτατε, ὁμοὺ μετὰ τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου παρακαλοῦμεν Ὑμᾶς ἠμεῖς οἱ ταπεινοὶ καὶ ἀνάξιοι∙ «Μηδὲν νόθον δόγμα τῷ τῆς ἀγάπης προσχήματι παραδέχεσθε». Ὡς προσφάτως, ἀλλὰ καὶ παλαιότερον, τὸ Ἅγιον Ὅρος σᾶς ὠμολόγησεν καὶ διεβεβαίωσεν, καὶ ἠμεῖς οἱ ἐλάχιστοι Ξηροποταμηνοὶ μοναχοὶ ὁμοὺ μετὰ τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ τοῦ συμμεριζομένου τὰς ἀνησυχίας μᾶς «μένομεν πιστοὶ εἰς τὴν Πίστιν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἐξ ἀγάπης καὶ πρὸς τοὺς ἑτεροδόξους, οἱ ὁποῖοι οὐσιαστικῶς βοηθοῦνται, ὅταν οἱ Ὀρθόδοξοι διὰ συνεποῦς Ὀρθοδόξου στάσεως τοὺς ὑποδεικνύουν τὸ μέγεθος τῆς πνευματικῆς ἀσθενείας τῶν καὶ τὸν τρόπον τῆς θεραπείας τῶν». Παρακαλοῦμεν δὲ ἐμπόνως καὶ εὐλαβῶς ὅπως εἰς τὸ ἑξῆς «ὁ θεολογικὸς διάλογος οὐδόλως συνοδεύηται ἀπὸ συμπροσευχᾶς, συμμετοχᾶς εἰς τὰς λειτουργικᾶς καὶ λατρευτικᾶς συνάξεις ἑκατέρων καὶ λοιπᾶς ἐνεργείας, αἳ ὁποῖαι ἐνδέχεται νὰ δώσουν τὴν ἐντύπωσιν ὅτι ἡ ἡμετέρα Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δέχεται τοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς ὡς πλήρη Ἐκκλησίαν καὶ τὸν Πάπαν ὡς κανονικὸν Ἐπίσκοπον Ρώμης. Τοιαῦται ἐνέργειαι παραπλανοῦν καὶ τὸ Ὀρθόδοξον πλήρωμα καὶ τοὺς Ρωμαιοκαθολικούς, δίδοντες εἰς αὐτοὺς τὴν ἐσφαλμένην ἐντύπωσιν περὶ τοῦ τί φρονεῖ περὶ αὐτῶν ἡ Ὀρθοδοξία...».

Ἐπειδὴ δὲ δὲν δυνάμεθα παρὰ νὰ πιστεύωμεν ὅτι ἔχομεν «τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως» μετὰ τῆς Ὑμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος, «κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἐπίστευσα, διο ἐλάλησα», οὕτω «καὶ ἠμεῖς πιστεύομεν, διο καὶ λαλοῦμεν».

«Νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταύτα∙ μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη».

Ἐν τὴ Ὑμετέρα πατρικὴ ἀγάπη συγχωρήσατε εἰς ἠμᾶς τὴν ὁμολογιακὴν ταύτην παρέκβασιν καὶ ἐμβλέψατε εἰς τὰ πρόσωπα τῆς ταπεινῆς ἠμῶν ἀδελφότητος, τὰ ὁποία ἀτενίζουν εἰς Ὑμᾶς μετὰ πολλοῦ σεβασμοῦ».

Περισσότερα... »
19:01
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 3 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ΥΠΟΔΟΧΗ ΛΕΙΨΑΝΩΝ ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΕΡΑΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΝ ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ
» Κόγιας Νικόλαος

Μεγάλη ἡ εὐλογία γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὴ Ρωσία λείψανο τοῦ Ἁγίου Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ
Ὁ πιὸ ἀγαπημένος καὶ ξακουστὸς ἅγιος γιὰ τοὺς ἀδελφοὺς Ὀρθοδόξους Ρώσους, ὁ Ἅγιος Σεραφεὶμ ὁ Σάρωφ καταφθάνει στὴν Ἑλλάδα μεταφέροντας τὶς εὐλογίες τοῦ οὐρανοῦ γιὰ τοὺς Ἕλληνες. Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἱερὰ λείψανα αὐτοῦ του μεγάλου Ἁγίου της Ὀρθοδοξίας μᾶς φθάνουν στὴ χώρα μας καὶ εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ μεταφέρονται ἐκτὸς Ρωσίας. Ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος τονίζει ὅτι γὶ΄ αὐτὸ ἀπαιτήθηκε εἰδικὴ Πατριαρχικὴ εὐλογία καὶ εἰδικὴ Συνοδικὴ ἄδεια ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἔτσι ἀνάλογη αὐτῆς τῆς ἐξαιρετικῆς τιμῆς, προσδοκᾶται νὰ ὑπάρξει καὶ ἡ ἀνταπόκριση τοῦ κόσμου.

Οἱ Ἕλληνες ἄλλωστε τρέφουν ἰδιαίτερη ἀγάπη γιὰ τὸν θαυματουργὸ τοῦτο ἅγιο καὶ γι’ αὐτὸ ἔχουν κτίσει σὲ πολλὰ μέρη ἤδη ἱεροὺς ναούς, παρεκκλήσια καὶ ἱερὲς μονές. Τὰ ἅγια λείψανα ἀποτελοῦν ἄλλωστε τὸ μεγαλύτερο κειμήλιο τῆς Ρωσικῆς ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως. Τὰ βιβλία ποὺ ἔχουν γραφεῖ καὶ ἀναφέρονται στὶς διδαχὲς καὶ στὸν βίο τοῦ Ἁγίου Σεραφεὶμ καὶ ἔχουν μεταφραστεῖ στὰ ἑλληνικὰ καὶ ἔχουν εἰσέλθει σὲ χιλιάδες σπίτια πιστῶν.

Ὡς ἐκ τούτου γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα ἡ εἴδηση τοῦ ἐρχομοῦ λειψάνου αὐτοῦ του ὑψηλοῦ προσκεκλημένου προσέδωσε μεγάλη χαρά, ἀφοῦ βαθιὰ πεποίθηση τῶν πιστῶν εἶναι πὼς ὁ μεγάλος αὐτὸς Ρῶσος στάρετς θὰ φέρει μεγάλες εὐλογίες ὡς δῶρο γιὰ τὸν τόπο μας... Οἱ προετοιμασίες τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικὴς ἀλλὰ καὶ τῆς Μητροπόλεως Ἀττικῆς (σήμ. στὴν Μητρόπολη τοποτηρητὴς εἶναι ὁ Μητροπολίτης Μεσογαίας) ποὺ εἶχαν τὴν πρωτοβουλία εἶναι πυρετώδεις, ἀφοῦ πλῆθος πιστῶν ἀπὸ ὅλη τὴν Ἑλλάδα ἐκδηλώνουν τὴν ἐπιθυμία νὰ μεταβοῦν στὴν Παλλήνη καὶ στὸ Μενίδι, ἐκεῖ δηλαδὴ ποὺ θὰ μεταβεῖ ὁ Ἅγιος γιὰ νὰ προσκυνήσουν καὶ νὰ ἐναποθέσουν τὸν καημό, τὸν πόνο καὶ τὸ πρόβλημά τους ζητώντας τὴν πρεσβεία του πρὸς τὸν Ἰησοῦ Χριστό. Ἤδη διοργανώνονται ἀπὸ πολλὲς Μητροπόλεις τῆς Ἑλλάδος προσκυνηματικὲς ἐκδρομὲς προκειμένου νὰ καλυφθεῖ τὸ ἐνδιαφέρον τῶν πιστῶν.

Ἀνάλογη τιμὴ ἀναμένεται νὰ προσδώσει καὶ ἡ Πολιτεία. Δὲν ἀποκλείεται μάλιστα ὁ πρωθυπουργὸς Κώστας Καραμανλὴς κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ τέως Ρώσου προέδρου καὶ νῦν πρωθυπουργοῦ Βλαδίμηρου Πούτιν ποὺ παραβρέθηκε στὶς ἐκδηλώσεις ποὺ ἔγιναν στὴ Μόσχα πρὸς τιμὴν ἱεροῦ λειψάνου τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος νὰ παραστεῖ στὴν πανηγυρικὴ Θεία Λειτουργία ποὺ θὰ γίνει στὶς 5 Ὀκτωβρίου στὸν Ἱερὸ Ναὸ Ἁγίου Τρύφωνος στὴν Παλλήνη.

Ἡ ἐπίσημη ὑποδοχὴ τῶν τιμίων Λειψάνων καὶ τῆς 45μελούς Ρωσικῆς ἀποστολῆς θὰ λάβει χώρα τὴν Παρασκευὴ 3 Ὀκτωβρίου στὶς 6 μ.μ., στὴν Πλατεία Ἐλευθερίας Παλλήνης (Ὁδὸς Ἐθνικῆς Ἀντιστάσεως) παρουσία Μητροπολιτῶν τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, ἐκπροσώπων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν Ἱερέων τῆς Ἀνατολικῆς Ἀττικῆς, κλιμακίου Ὑπουργῶν τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως, Πρέσβεων, τοπικῶν ἀρχῶν καὶ πλήθους πιστῶν.

Τέλος δὲ θὰ σχηματισθεῖ πομπὴ πρὸς τὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Τρύφωνος Παλλήνης, ὅπου θὰ ἀναπεμφθεῖ δέησις καὶ δοξολογία.

Μετὰ λίγες ἡμέρες ποὺ θὰ παραμείνουν γιὰ προσκύνημα τὰ ἱερὰ λείψανα θὰ μεταφερθοῦν στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Ἀττικῆς καὶ συγκεκριμένα στὸν Ἱερὸ Ναὸ Παναγία Σουμελὰ στὸ Μενίδι, στὴν παροικία ὅπου ζοῦν Ἕλληνες ποὺ ἦρθαν στὴν χώρα μας ἀπὸ τὴ Ρωσία ἀλλὰ καὶ Ρῶσοι μετανάστες καὶ θὰ συνεχιστοῦν οἱ λατρευτικὲς ἐκδηλώσεις καὶ τὸ προσκύνημα γιὰ ἕνα μήνα.

Περισσότερα... »
18:57
ΕΚ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ - ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΩΝ
» Κόγιας Νικόλαος

Ὁ τρόπος ἐπιλογῆς τῶν ἐφημερίων, ὡς γίνεται σήμερον, εἶναι ἴσως ὁ μὴ χείρων, καθόσον καὶ ἡ συμμετοχὴ τοῦ λαϊκοῦ στοιχείου ἐξασφαλίζεται διὰ τῆς δυνατότητος, ἡ ὁποία παρέχεται εἰς αὐτὸ τῆς ὑποβολῆς ἐνστάσεων ἢ προτάσεων, ἀλλὰ καὶ αἳ ἀσχημίαι, αἳ ὁποῖαι πρότερον ἐσημιοῦντο διὰ τῆς ἀπ’ εὐθείας ὑπὸ τοῦ λαοῦ ἐκλογῆς τῶν ἐφημερίων ἀποφεύγονται.

Ἐκεῖνο, εἰς τὸ ὁποῖον δέον νὰ δοθῆ προσοχὴ εἶναι, ὅπως οἱ κατὰ τόπους Ἱεράρχαι καταβάλλουν πάσαν προσπάθειαν, ὥστε νὰ προσελκυσθῶσιν εἰς τὸν ἱερὸν κλῆρον οἱ μεμορφωμένοι εἴτε αὐτοὶ εἶναι θεολόγοι εἴτε μή. Συνεπῶς, ἐπὶ τοῦ προβλήματος τούτου δὲν ἔχομε νὰ προτείνωμε ἄλλο τί ἐκτός του ὅτι νὰ σταματήση πλέον ὁριστικῶς ἡ ἐπιλογὴ ὡς ἐφημερίων κληρικῶν μὴ ἐχόντων τὰ ἀπαραίτητα μορφωτικὰ προσόντα. Τοῦτο δὲ ὄχι διότι τὰ μορφωτικὰ προσόντα, καὶ δὴ τὰ τυπικά, ἀποτελοῦν τὴν μόνην ἐγγύησιν διὰ τὴν ἐπιτυχίαν τοῦ ἐφημερίου εἰς τὸ ἔργον του καὶ τὴν ἀποστολήν του, ἀλλὰ διότι σήμερον δὲν περιποίει εἰς τὴν Ἐκκλησίαν τιμὴν τὸ ὅτι, μετὰ ἐλεύθερον βίον ἑκατὸν πεντήκοντα σχεδὸν ἐτῶν, ἀρκεῖται αὐτὴ εἰς κληρικοὺς ἐλαχίστης μορφώσεως. Καὶ ἐὰν μὲν οἱ τοιοῦτοι κληρικοὶ διέπρεπον ἐπὶ ἀρετὴ καὶ ἁγιότητι βίου, ἡ ἔλλειψις τῶν μορφωτικῶν προσόντων δὲν θὰ ἦτο τόσον αἰσθητή, δεδομένου ὅμως ὅτι οὗτοι στεροῦνται ἐξ ἴσου πρὸς τὰ μορφωτικὰ καὶ τῶν ἄλλων προσόντων, ἡ ἔλλειψις καὶ τῆς μορφώσεως παρ’ αὐτοῖς καθίσταται ἔτι μᾶλλον ὀδυνηρά.

Περισσότερα... »
Καρδίτσα, 01.08.2008
12:55
ΔΙΑΤΕΛΕΣΑΝΤΕΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΑΙ
» Κόγιας Νικόλαος

Ο μακαριστος Ιεζεκιηλ

Ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος Ἰεζεκιήλ γεννήθηκε στήν Καλαμάτα τήν 4η Ὀκτωβρίου 1874 καί, κατά κόσμον, ὀνομαζόταν Παναγιώτης Φ. Στροῦμπος. Μετά τίς γυμνασιακές του σπουδές ἀνέλαβε τή διεύθυνση τῶν ἐμπορικῶν ἐπιχειρήσεων τοῦ πατέρα του καί γιά ἐμπορικούς λόγους ἐπισκέφθηκε τή Ρωσία, τή Ρουμανία καί τή Τουρκία.

Πνεῦμα ὅμως ζωηρό καί ἀνήσυχο ὁ Παναγιώτης Στροῦμπος, παράλληλα μέ τό ἐμπόριο, ἀσχολοῦνταν μέ τά γράμματα καί τή δημοσιογραφία, δημοσιεύοντας ἀνταποκρίσεις καί ἄρθρα στίς ἀθηναϊκές ἐφημερίδες «Παλλιγγενεσία», «Καιροί», «Ἀνατολή» κ.α.. Ἐπίσης ἐγγράφεται στή Θεολογική Σχολή καί τή Νομική του Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καί τό 1905 παίρνει τό πτυχίο καί τῶν δύο Σχολῶν. Κατόπιν ἐκάρη μοναχός στήν Ἱερά Μονή Βελανιδιᾶς Καλαμάτας ἀπό τόν Μητροπολίτη Μεσσηνίας Μελέτιο καί πῆρε τό ὄνομα Ἰεζεκιήλ Βελανιδιώτης. Στή συνέχεια χειροτονεῖται διάκονος καί πρεσβύτερος (Ἀρχιμανδρίτης) καί ἀναλαμβάνει προϊστάμενος τοῦ ἱεροῦ ναοῦ Χρυσοσπηλιώτισσας Αἰόλου, στήν Ἀθήνα. Ἀργότερα κατά τήν παραμονή του στήν Τεργέστη τῆς Ἰταλίας ἀναλαμβάνει προϊστάμενος τοῦ ἱεροῦ ναοῦ τῆς ἐκεῖ ἑλληνικῆς κοινότητας.

Κατά τόν Ἅ΄ παγκόσμιο πόλεμο ἦρθε στήν Ἑλλάδα καί ὑπηρέτησε ὡς ἐθελοντής στρατιωτικός ἱεροκήρυκας καί ἔλαβε μέρος στίς ἐκστρατεῖες τῆς Σερβίας καί Μικρᾶς Ἀσίας μέ ἀποτέλεσμα νά τραυματιστεῖ. Γιά τό λόγο αὐτό τιμήθηκε μέ τόν πολεμικό σταυρό ἀνδρείας Β' τάξεως, μέ τό μετάλλιο στρατιωτικῆς ἀξίας Δ' τάξεως καί μέ τόν ἀργυρό σταυρό τοῦ Σωτῆρος.

Τόν Ὀκτώβριο τοῦ 1924 ἐξελέγη Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος. Στή Μητρόπολη αὐτή ἀνέπτυξε πλούσια θρησκευτική, κοινωνική, πνευματική κ.λπ. δράση. Ἵδρυσε στήν Καρδίτσα τό φιλόπτωχο ταμεῖο «Ἅγιος Σεραφείμ» μέ σκοπό τήν παροχή βοήθειας σέ ἀπόρους, τή χορηγία συσσιτίων σέ φτωχούς, τήν προικοδότηση ἀπόρων κοριτσιῶν κ.λπ. Ἵδρυσε ἐπίσης τήν ταπητουργική σχολή Καρδίτσας, τό σύλλογο Λαϊκῆς Βιβλιοθήκης «Ἡ Ἀθηνᾶ», τό παλαιό νοσοκομεῖο Καρδίτσας σέ οἰκόπεδο τῆς ἱερᾶς μονῆς Κορώνας, τό Σανατόριο καί τίς παιδικές κατασκηνώσεις.

Ὅπως καί πρῶτα ὡς λαϊκός, ἔτσι καί τώρα ὡς ποιμενάρχης συγγράφει καί δημοσιεύει σέ περιοδικά καί ἐφημερίδες πλῆθος μελετῶν καί ἄρθρων ἐπί ἱστορικῶν, θεολογικῶν, κοινωνικῶν, νομικῶν κ.α. θεμάτων, τά περισσότερα ἀπό τά ὁποία συγκεντρώθηκαν καί ἐκδόθηκαν σέ τέσσερις τόμους, μέ τίτλο «Ἔργα καί Ἡμέραι».

Ἐξεδήμησε εἰς Κύριον τό Σεπτέμβριο τοῦ 1953, ἀφοῦ εἶχε ὑποβάλει τήν παραίτηση τοῦ δύο χρόνια περίπου νωρίτερα, ὑπέρ τοῦ Μητροπολίτου Ζιχνῶν Κυρίλλου, ὁ ὁποῖος εἶχε διατελέσει Πρωτοσύγκελλός του.

Περισσότερα... »
12:52
Ο μακαριστός Κύριλλος ...
» Κόγιας Νικόλαος

Ο μακαριστός Κύριλλος

Γεννήθηκε στήν Καλαμάτα τό 1901. Τό κοσμικό του ὄνομα ἦταν Γεώργιος Καρμπαλιώτης. Μετά τίς γυμνασιακές του σπουδές μετέβη στήν ἱερά μονή τοῦ Ἁγίου Παύλου στό Ἅγιον Ὅρος ὅπου καί ἐκάρη μοναχός. Ἀκολούθως γράφτηκε στήν Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν παρακολουθώντας παράλληλα καί παιδαγωγικά μαθήματα στή Φιλοσοφική Σχολή τοῦ ἴδιου Πανεπιστημίου. Μετά τή λήψη τοῦ πτυχίου τοῦ διορίζεται Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλιώτιδος καί Φαναριοφερσάλων καί παραμένει ἕως τό ἔτος 1933 ὅταν μετατίθεται ὡς Ἱεροκήρυκας στή Ἱερά Μητρόπολη Μεσσηνίας. Τό 1934 μετατίθεται στήν Στρατιωτική Σχολή Εὐελπίδων στήν ὁποία καί παρέμεινε μέχρι τό 1942 ὅταν καί ἐξελέγη Μητροπολίτης Παραμυθίας. Δέν μετέβη ὅμως ποτέ στήν Μητρόπολή του λόγω τῆς ἐμπόλεμης κατάστασης. Τό 1943 μετατίθεται στή Μητρόπολη Ζιχνῶν γιά νά παραμείνει ἐκεῖ ἕως τό 1951.

Στίς 25 Σεπτεμβρίου 1951 μετατίθεται στήν Ἱερά Μητρόπολη Θεσσαλιώτιδος στή θέση τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Ἰεζεκιήλ. Ἀνέπτυξε πλούσιο ποιμαντικό καί ἱεραποστολικό ἔργο, ἐνῶ ἡ συμβολή τοῦ Μητροπολίτου στήν ἀντιμετώπιση τῶν καταστρεπτικῶν σεισμῶν τοῦ 1954 πού ἔπληξαν τήν Καρδίτσα ἀλλά καί τήν εὐρύτερη περιοχή ἦταν ἀποτελεσματική. Γι’ αὐτό τό λόγο ἀπέσπασε ἀπό τήν ἑλληνική πολιτεία τά συγχαρητήρια καί τόν δημόσιο ἔπαινο ἐνῶ ἡ ἑλλαδική Ἐκκλησία τόν τίμησε κι αὐτή μέ τόν δικό της τρόπο. Ὑποστήριξε τά «Θεσσαλικά Γράμματα» καί ὑπῆρξε συνεργάτης τῆς Ἱστορικῆς καί Λαογραφικῆς Ἑταιρείας τῶν Θεσσαλῶν καί τῆς Λαϊκῆς Βιβλιοθήκης Καρδίτσας. Ποιμενάρχης τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλιώτιδος καί Φαναριοφερσάλων παρέμεινε ἕως τό 1967.

Περισσότερα... »
12:50
Ο μακαριστοσ Κωνσταντίνος ...
» Κόγιας Νικόλαος

Ο μακαριστοσ Κωνσταντίνος

Ὁ μακαριστός Κωνσταντῖνος (κατά κόσμον Σακελλαρόπουλος) γεννήθηκε τό 1918 στά Δουμενά Καλαβρύτων. Σπούδασε στή Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν (κατέστη πτυχιοῦχος τό 1948) καί στή Σχολή Ἱεροκηρύκων τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας. Στίς τάξεις τοῦ ἱεροῦ Κλήρου εἰσῆλθε τό 1950. Ὑπηρέτησε ὡς ἱεροκῆρυξ Ἱερῶν Μητροπόλεων. Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος καί Φαναριοφερσάλων ἐξελέγη τό 1968 καί διετέλεσε σ’ αὐτήν τή θέση μέχρι τό 1974. Ἀνέπτυξε πλούσιο φιλανθρωπικό καί ἱεραποστολικό ἔργο.

Περισσότερα... »
12:48
Ο μακαριστος Κλεοπας ...
» Κόγιας Νικόλαος

Ο μακαριστος Κλεοπας

Γεννήθηκε στήν Ἀττάλεια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας τό 1913. Ἀποφοίτησε ἀπό τήν Θεολογική Σχολή τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν τό 1950. Διάκονος χειροτονήθηκε τό 1937 καί πρεσβύτερος τό 1945. Ὑπηρέτησε ὡς ἐφημέριος στίς Ἱερές Μητροπόλεις Ἀττικῆς καί Μεγαρίδος, Δημητριάδος, Μαρωνείας, καί Φθιώτιδος. Τό 1951 ὑπηρέτησε ὡς Ἱεροκῆρυξ στήν Ἱερά Μητρόπολη Μεσσηνίας καί ὡς Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Τρίκκης καί Σταγών ἀπό τό 1952 ἕως 1958. Διετέλεσε Καθηγητής στίς Ἐκκλησιαστικές Σχολές Καλαμάτας καί Τρικάλων. Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος ἐξελέγη τό 1974. Ἐκοιμήθη στίς 5 Σεπτεμβρίου 1999.

Περισσότερα... »
12:43
Ὁ μητροπολίτης Βρεσθένης ...
» Κόγιας Νικόλαος

Ὁ μητροπολίτης Βρεσθένης κ. Θεόκλητος (κατά κόσμον Θεόδωρος) Κουμαριανός γεννήθηκε τό 1953 στόν Βόλο. Εἶναι πτυχιοῦχος της Ἀνωτέρας Ἐκκλησιαστικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης καί τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Ὁμιλεῖ τήν ἀγγλική γλώσσα. Διετέλεσε Πρωτοσύγκελλος τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Δημητριάδος, Διευθυντής τοῦ Οἰκοτροφείου τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Λυκείου Βόλου, τῆς ἐφημερίδος «Πληροφόρηση», τοῦ Ρ/Σ «Ὀρθόδοξη Μαρτυρία», ὑπεύθυνος τῶν μαθητικῶν κατασκηνώσεων καί Ἐκπρόσωπος Τύπου τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί τοῦ Μάκ. Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Χριστοδούλου. Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος καί Φαναριοφερσάλων ἐξελέγη στίς 14 Ὀκτωβρίου 1999.

Κατά τη διάρκεια της ποιμαντορίας του ανέπτυξε πλούσιο ποιμαντικό, κοινωνικό, φιλανθρωπικό και ιεραποστολικό έργο. Παραιτήθηκε την 1η Μαρτίου 2005 και εντός του έτους 2006 κατεστάθη μητροπολίτης Βρεσθένης.

Περισσότερα... »
Καρδίτσα, 05.07.2008
06:32
ΤΟΙΟΥΤΟΣ ΕΠΡΕΠΕΝ ΗΜΙΝ ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ...
» Κόγιας Νικόλαος

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης
κ. Ἀντώνιος Κόμπος
+(1920-2005)

«Ἐγὼ εἶχα γέροντα τὸν Μητροπολίτη Κορινθίας, ποῦ πῆγε μετὰ στὴν Ἀμερική. Αὐτός μοῦ εἶχε πεῖ ὅτι ὁ ἐπίσκοπος εἶναι καλόγερος καὶ ἔτσι πρέπει νὰ εἶναι»

Ἐκοιμήθῃ ἐν Κυρίῳ τῇ 17/12/2005.

Ἐγκωμιαστικὸν Τροπάριον

Ὡς πρὸς τὸ Συνάναρχον Λόγον
Σισσανίου ποιμένα σεμνὸν Ἀντώνιον,
τὸν ἁπλοῦν ἐν τοῖς τρόποις καὶ ἱερέων ταγὸν,
τῆς σοφίας ἐραστὴν τὸν πολυφίλητον*
ὢν ὑπερόπτην ὑλικῶν
καὶ λατρείας τοῦ Χριστοῦ
διάκονον θεοφόρον*
Ἀρχιθύτην τῆς Σιατίστης
ἀπὸ καρδίας ἐπελεύσομεν.

ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ κ.κ.ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης κ. Ἀντώνιος Κόμπος ἐγεννήθη τῷ 1920 εἰς Ἄργος Ἀργολίδος. Εἶναι ἀπόφοιτος τῆς Μαρασλείου Παιδαγωγικῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν καὶ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Μετεξεπαιδεύθη εἰς τὰ Πανεπιστήμια Ὀξφόρδης καὶ Παρισίων. Διετέλεσε καθηγητὴς καὶ Διευθυντὴς Ἱερατικῶν Σχολῶν. Κατὰ τὰ ἔτη 1971-74 ὑπηρέτησεν ὡς Ἱεροκήρυξ εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας. Διάκονος ἐχειροτονήθη εἰς τὰς 3.12.67, πρεσβύτερος δὲ εἰς τὰς 4.12.67. Τὴν 23ην Μαΐου 1974 ἐξελέγη Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης. Ἐξέδωκεν ἀξιόλογα ἐπιστημονικὰ ἔργα. Ἐδημοσίευσε βιβλιοκρισίας καὶ ἄρθρα ἐποικοδομητικὰ εἰς διάφορα περιοδικά.

******

«ΣΙΤΑΝΙΟΥ KAI ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ

Ὁ «ἀσκητὴς τῆς πόλης» πού δέν ἀκολουθεῖ τὴν... τεχνολογία

Τὸν χαρακτηρίζουν «ἀσκητῇ τῆς πόλης». Μαγειρεύει μόνος του, καθαρίζει ὁ ἴδιος τὸ μητροπολιτικὸ σπίτι, δέν χρησιμοποιεὶ κινητὸ τηλέφωνο, ἐνῶ σπάνια μιλὰ καὶ στό σταθερό. Ἐπισκέπτεται τὴν Ἀθῆνα γιά νά συμμετάσχει στίς Συνόδους χρησιμοποιώντας... τὸ λεωφορεῖο τοῦ ΚΤΕΛ, κάνει περιοδεῖες στά «κουτσοχώρια» μὲ τὰ πόδια καὶ ἔχει ξεχάσει πῶς εἶναι τὰ πλούσια ἀρχιερατικὰ ἄμφια. «Ἐγὼ εἶμαι ἔνας καλόγερος», ἐπιμένει ὁ ἴδιος.

Ὁ 84χρονος Μητροπολίτης Σισσανίου καὶ Σιατίστης Ἀντώνιος ξεχωρίζει για τήν λιτή καὶ ταπεινὴ ζωή ποῦ κάνει. Μητροπολίτης ἀπὸ τὶς «Νέες Χῶρες», τρέφει θαυμασμὸ γιά τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη, «εἶναι ἅγιος ἄνθρωπος», λέει.

«Τὶ νά τὸ κάνει ἔνας καλόγερος τὸ κινητό, ἀφῆστε ποῦ βλάπτει κιόλας», ἀπαντά μὲ χαμόγελο στήν παρατήρηση τῶν «ΝΕΩΝ», ὅτι δέν ἀκολουθεῖ τὴν τεχνολογία. «Ἐγὼ εἴχα γέροντα τὸν Μητροπολίτῃ Κορινθίας, ποῦ πῆγε μετὰ στήν Ἀμερική. Αὐτός μου εἶχε πεῖ ὅτι ὁ ἐπίσκοπος εἶναι καλόγερος καὶ ἔτσι πρέπει νά εἶναι». Ὅταν καλεῖται νά σχολιάσει τὸ ὅτι δέν συμβαίνει τὸ ἴδιο μὲ ἄλλους μητροπολίτες, περιορίζεται νά πεῖ πὼς «πρέπει νά ἔχουμε ἀκτημοσύνη, καρτερία καὶ παρθενία, αὐτὲς εἶναι οἱ ἀρετὲς τοῦ μοναχοῦ».

«Ἅγιος ἄνθρωπος». Οἱ κάτοικοι τῆς Σιάτιστας κάνουν λόγο γιά «ἅγιο ἄνθρωπο», ποῦ εἶναι κλειστός, δέν δίνει δικαιώματα καὶ ζεῖ ὅπως οἱ καλόγεροι. Μερικοὶ ὑποστηρίζουν ὅτι ἔχει περιορισμένη παρουσία στά κοινά, τονίζοντας πάντως ὅτι ἀποτελεῖ «στάση ζωῆς» γιά τὸν ἴδιο. «Εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ καλός. Δέν εἶναι διακοσμητικός, ἀρνεῖται τὰ λούσα καὶ τὶς πολυτέλειες, οὔτε αὐτοκίνητο δέν ἔχει», εἶπε ὁ κ. Γιῶργος Ῥάμος, ποῦ διατηρεὶ περίπτερο στήν Σιάτιστα. «Τὶ σχέση μπορεὶ νά ἔχει αὐτὸς ὁ μητροπολίτης μὲ τοὺς ἄλλους, ποὺ ἔχουν καταθέσεις δισεκατομμυρίων», συμπληρώνει ὁ κ. Νῖκος Τζάλας.

Ὁ Μητροπολίτης Σισσανίου καὶ Σιατίστης ἀπαντά μὲ χαμόγελο σὲ ὅλα. Ὅταν ὅμως καλεῖται νά σχολιάσει τὰ σκάνδαλα ποῦ συνταράσσουν τὸ τελευταῖο διάστημα τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, παίρνει ἀποστάσεις. «Δέν θὰ κρίνω κανέναν, ἐγὼ εἶμαι πιὸ ἁμαρτωλὸς ἀπ' ὅλους, δέν μπορὼ να πῶ τίποτε. Ἡ Ἱεραρχία ἀποφάσισε νά γίνει κάθαρση», λέει καὶ κλείνει τὸ θέμα.

«Εὐτυχῶς ἔχουμε δωρεές». Ὄσο γιά τὶς περιουσίες τῶν Μητροπόλεων, ὁ ἴδιος ἀποκαλύπτει, χωρὶς μάλιστα νά ἐρωτηθεί, ὅτι τὰ ἐτήσια ἔσοδα ἀπὸ τοὺς ναοὺς δέν ὑπερβαίνουν τίς τέσσερις χιλιάδες εὐρώ. «Εὐτυχῶς ἔχουμε καὶ κάποιες δωρεὲς καὶ φροντίζουμε τὰ παιδιὰ νά σπουδάσουν· μὲ πενταροδεκάρες καὶ φραγκοδίφραγκα χτίσαμε μοναστήρια», λέει. Ἡ Μητρόπολη Σιατίστης πληρώνει τὸ ἐνοίκιο δύο φοιτητῶν στήν Θεσσαλονίκη, ἐνῶ χορηγεῖ μηνιαῖο βοήθημα 100 εὐρώ σὲ φοιτητές ποῦ κατάγονται ἀπὸ τὴν περιοχή.

Εἶναι πρόθυμος νά ξεναγήσει στά διαμερίσματα τῆς Μητρόπολης, ἐνῶ παράλληλα ἰκανοποιεῖ ὅλα τὰ αἰτήματα ὑπαλλήλων καὶ μοναχῶν. Ἡ μοναχὴ Εἰρήνη, ἀπὸ τὸ μοναστῆρι τῆς Κοίμησης τῆς Θεοτόκου, ποῦ ἐπισκέφθηκε τήν Μητρόπολη γιά δουλειὲς τοῦ μοναστηρίου, λέει: «Δέν τὸν βλέπετε, πόσο ταπεινὸς εἶναι; Ἀκόμη καὶ τὰ ῥάσα του τὰ πλένει ὁ ἴδιος, δέν ἀφήνει κανέναν νά τὸν βοηθήσει».

«Εἶναι κατ' οὐσίαν ἀσκητής, ζεῖ γι' αὐτό ποῦ τάχθηκε, ποὺ δέν εἶναι ἐπάγγελμα ἀλλὰ λειτούργημα», ὑποστήριξε ὁ ὑπάλληλος τῆς Μητρόπολης κ. Ζήσης Γούτας. Ὁ Μητροπολίτης ἀσχολεῖται καὶ μὲ τὶς δουλειές, ἐξυπηρετώντας τὸν κόσμο ποῦ ἔρχεται νά τὸν συναντήσει. «Δέν ἀρνεῖται σὲ κανέναν νά ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ πρόβλημά του».

Ἡ μεγάλη ἀγάπη του εἶναι τὰ «κουτσοχώρια», ὅπως χαρακτηρίζει ὁ ἴδιος τὰ ὀρεινὰ χωρία τῆς περιφερείας του, αὐτὰ τῶν 20 καὶ 30 κατοίκων. «Πήγαινα σὲ ἕνα χωριὸ μὲ στρατιωτικὸ αὐτοκίνητο καὶ τὰ ὑπόλοιπα τὰ περπατούσα μὲ τὰ πόδια». Αἰσθάνεται ἀκμαῖος γιά νά συνεχίσει τίς περιοδεῖες του σὲ ὄλες τίς ἐνορίες τῆς Μητρόπολης, παρὰ τὰ χρόνια του. «Ὅταν ὕστερα ἀπὸ χρόνια δέν θὰ μπορῶ ἄλλο, θὰ ἀποσυρθῶ στό μοναστήρι, ἐκεῖ εἶναι ἡ ζωή μου», καταλήγει.»

Περισσότερα... »
06:31
ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ
» Κόγιας Νικόλαος

Ὅταν ζοῦσε ὁ γέροντάς μου, ὁ ὁποῖος γνώριζε τὸν Ἅγιο Σιατίστης ἀρκετὰ καλά προτοῦ αὐτὸς γίνει Μητροπολίτης, μοῦ ἀνέφερε τὸν Ἅγιο Σιατίστης Ἀντώνιο Κόμπο ὡς τὸν κορυφαῖο τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἔτσι ὅταν κοιμήθηκε ὁ γέροντάς μου, πῆρα τηλέφωνο τὸν Ἅγιο Σιατίστης γιὰ νὰ τὸν ἐπισκεφθῶ. Μου εἶπε νὰ πάω σὲ κάποιες ἡμέρες, στὶς 22 Ἰουνίου 2004, ἐπειδὴ ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες εἶχε πολλὲς ὑποχρεώσεις. Ξεκίνησα τρεῖς τὸ πρωῒ ἀπὸ τὸ σπίτι μου μὲ τὸ αὐτοκίνητό μου, καὶ κατὰ τὶς ἔντεκα τὸ πρωῒ ἦμουν ἔξω ἀπὸ τὴν Μητρόπολη Σισανίου καὶ Σιατίστης. Πρώτη μου φορὰ ποὺ ἐπισκεπτόμουν Μητροπολίτη. Μπαίνω σε ἕνα μικρὸ σχετικὰ δωμάτιο μὲ λίγα γραφεῖα, ποὺ μᾶλλον ὑπόγειο θύμιζε, καὶ ζήτησα τὸν Σεβασμιώτατο. Σὲ ἕνα ἴσως λεπτό τῆς ὥρας ἔρχεται σὲ αὐτὸ τὸ ὑπόγειο ἕνας ταπεινὸς Χαριτωμένος Γέροντας, σκυφτὸς ἀπὸ τὴν ἠλικία, ποὺ θύμιζε μᾶλλον Γέροντα μοναχό, παρὰ τοὺς Ἐπισκόπους ποὺ συνήθως βλέπουμε στὶς μικρὲς ὀθόνες. Αὐτὸς ὁ ταπεινὸς Γέροντας ἦταν ὁ Σεβασμιώτατος! Ἤρθε γιὰ νὰ μὲ προϋπαντήσει, ἕναν τυχαῖο νέο, ποὺ οὔτε κὰν τὸν γνώριζε. Ἀφοῦ μὲ ὀδήγησε στὸ γραφεῖο του στὸν ἐπάνω ὄροφο, ἐξομολογήθηκα, καὶ μετὰ ἄρχισε νὰ μὲ νουθετεῖ μὲ τὰ σοφὰ καὶ πνευματικά του λόγια. Αὐτὸ ποῦ μοῦ ἔκανε μεγάλη ἐντύπωση, καὶ θέλω νὰ τὸ καταθέσω, εἶναι ὅτι μοῦ μίλησε ὅτι ἔχουμε τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στὴν Ἐκκλησία μας. Καὶ ὅταν τὸν ρώτησα, ἂν ποῦμε π.χ. ὅτι ὁ τάδε Ἐπίσκοπος εἶναι Αἱρετικὸς Οἰκουμενιστής, τότε αὐτὸ εἶναι Ὀμολογία Πίστεως; Ὁ Ἅγιος Γέροντας, δὲν ἦταν θετικὸς στὴν παραπάνω μου ἐρώτηση, καὶ κατάλαβα ὅτι οἱ Ἅγιοι ἔχουν τὴν διάκριση καὶ πληροφοροῦνται ἀπὸ τὸν Θεό γιὰ τὶς ὅποιες ἐνέργειές τους, εἰδικὰ στὰ θέματα τῆς Ἐκκλησίας Του.

Παναγιώτης Δ. Παπαδημητρίου

Περισσότερα... »
06:20
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΑ ΝΕΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ
» Κόγιας Νικόλαος

"ΤΑ ΝΕΑ"

«Ἀντώνιος: (ὁ Μητροπολίτης Σισσανίου καὶ Σιατίστης στήν «Ἐσπρέσσο» για τὶς μετακινήσεις του στήν Ἀθῆνα μὲ τρόλεϊ)

«Δέν μὲ πειράζει ποῦ δέν ἔχω αὐτοκίνητο, ὅπως οἱ ἄλλοι μητροπολίτες, οὔτε ποῦ μὲ ἀποκαλοῦν δεσπότῃ τῶν τρόλεϊ. Μπορεὶ νά κουράζομαι ἀλλά, δόξα τῷ Θεῷ, ἀκόμη κρατιέμαι γερὰ στά πόδιά μου».»

* * *
Ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα "ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ" ἀντιγράφουμε τὰ ἐξῆς σχετικά:
«... Πάντα χωρὶς θόρυβο, σεμνός, ταπεινός, λιτοδίαιτος, πρότυπο ἱερέα, ποὺ ἀρέσει στὸ Μέγα Διδάσκαλο.

Δὲν τὸν ξεχώριζες ἀνάμεσα στοὺς κληρικοὺς τῆς Μητρόπολής του. Ἐκεὶ ποὺ τὸν ἔβλεπες, χανόταν σὰν νὰ μὴ ἦταν αὐτὸς ὁ Μητροπολίτης, ἀλλὰ κάποιος ἄσημος ὑποτακτικός. Τὸν ἀναγνώριζες, ὅμως, ἀπὸ τὴν λεπτὴ φιγούρα του, τὴ ζωντάνια τῶν ματιῶν του, τὴν ἁπαλή του εὐγένεια, τὰ φθαρμένα του ράσα. Ξεχνοῦσε τὸ φαγητό, ἀλλὰ πάντα εἶχε κάτι νὰ κάνει. Ἔμπαινε μπροστά κι' ἂν ἀκολουθοῦσαν καὶ οἱ ἄλλοι καλῶς κι' ἂν ὄχι, πάλι καλῶς. Ὅμως, ἕναν τέτοιο ποιμένα ποιὸς νὰ τὸν ἀφήνει μόνο του. Φωνὴ ἦταν τὸ παράδειγμά του καὶ προσκλητήριο!

Δὲν σήκωσε ποτὲ τὴ φωνή του σὲ κανένα. Νουθετοῦσε μὲ τὸ βλέμμα του, μὲ τὸ παράδειγμά του καὶ «δίκαζε» μὲ τὸ πνευματικό του ἀνάστημα.

Ἀντώνιος Κόμπος. Μελετητὴς καὶ κάτοχος τῶν Γραφῶν. Τὶς τηροῦσε καὶ εἶχε λάμψη στὸ πρόσωπό του. Τὶς δίδασκε αὐθεντικὰ καὶ ἔσωζε ψυχές. Φλογερὸς ἱεροκήρυκας. Τὸν γνώρισα καὶ συνδέθηκα μαζί του, ὅταν ὑπηρέτησε ὡς διευθυντὴς στὴν Ἐκκλησιαστικὴ Σχολὴ τῆς ἰδιαίτερης πατρίδας μου Ξάνθης. Διευθυντὴς ὅλη τὴν ἑβδομάδα καὶ τὴν Κυριακὴ ἱεροκήρυκας. Ἀπὸ μέρες πρίν, ἄντρες καὶ γυναῖκες ρωτοῦσαν νὰ μάθουν, ποῦ θὰ κηρύξει, γιὰ νὰ εἶναι ἐκεῖ.

Ὡς ποιμένας στοργικὸς μὲ ὅλους. Οἰκοδόμος, ποὺ ἔφτιαχνε ἀπὸ τὰ μέσα ἐρείπια ἀνθρώπους μὲ γερὰ θεμέλια. Θυσιαζόταν γιὰ τὰ πρόβατά του ἀπὸ πρωΐας μέχρι νυκτός. Γι' αὐτὸ δέχτηκε νὰ γίνει ἐπίσκοπος, ὄχι γιὰ τὰ μεγαλεῖα ἢ γιὰ νὰ χειρίζεται δεσποτικὰ τὴν ἀπόλυτη ἐξουσία, ποὺ δίνει στοὺς μητροπολίτες ὁ Νόμος «περὶ δικαιοσύνης» τοῦ 1932. Στεναχωριόταν πολὺ καὶ δὲν τὸ ἔκρυβε, ὅταν ἦταν ὑποχρεωμένος νὰ «σκεπάσει» τὸ ράσο, ποὺ τιμοῦσε καὶ λάτρευε μὲ τὰ πολυτελῆ ἄμφια τοῦ πρωτοκόλλου...

Ταπεινός, πάμπτωχος, ἀπίστευτα λιπόσαρκος. Πλούσιος σὲ γνώσεις, θεολογικὲς βέβαια. Ἀπεριόριστα καλός...».

«"Πέταξε" μὲ τὰ φτερὰ τοῦ δικαίου εἰς τοὺς οὐρανούς!» τοῦ κ. Γαβριὴλ Θ. Λαμψίδη

* * *

Μιὰ μικρὴ προσωπικὴ μαρτυρία: Ὅταν ζοῦσε ὁ γέροντάς μου, ὁ ὁποῖος γνώριζε τὸν Ἅγιο Σιατίστης ἀρκετὰ καλά προτοῦ αὐτὸς γίνει Μητροπολίτης, μοῦ ἀνέφερε τὸν Ἅγιο Σιατίστης Ἀντώνιο Κόμπο ὡς τὸν κορυφαῖο τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἔτσι ὅταν κοιμήθηκε ὁ γέροντάς μου, πῆρα τηλέφωνο τὸν Ἅγιο Σιατίστης γιὰ νὰ τὸν ἐπισκεφθῶ. Μου εἶπε νὰ πάω σὲ κάποιες ἡμέρες, στὶς 22 Ἰουνίου 2004, ἐπειδὴ ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες εἶχε πολλὲς ὑποχρεώσεις. Ξεκίνησα τρεῖς τὸ πρωῒ ἀπὸ τὸ σπίτι μου μὲ τὸ αὐτοκίνητό μου, καὶ κατὰ τὶς ἔντεκα τὸ πρωῒ ἦμουν ἔξω ἀπὸ τὴν Μητρόπολη Σισανίου καὶ Σιατίστης. Πρώτη μου φορὰ ποὺ ἐπισκεπτόμουν Μητροπολίτη. Μπαίνω σε ἕνα μικρὸ σχετικὰ δωμάτιο μὲ λίγα γραφεῖα, ποὺ μᾶλλον ὑπόγειο θύμιζε, καὶ ζήτησα τὸν Σεβασμιώτατο. Σὲ ἕνα ἴσως λεπτό τῆς ὥρας ἔρχεται σὲ αὐτὸ τὸ ὑπόγειο ἕνας ταπεινὸς Χαριτωμένος Γέροντας, σκυφτὸς ἀπὸ τὴν ἠλικία, ποὺ θύμιζε μᾶλλον Γέροντα μοναχό, παρὰ τοὺς Ἐπισκόπους ποὺ συνήθως βλέπουμε στὶς μικρὲς ὀθόνες. Αὐτὸς ὁ ταπεινὸς Γέροντας ἦταν ὁ Σεβασμιώτατος! Ἤρθε γιὰ νὰ μὲ προϋπαντήσει, ἕναν τυχαῖο νέο, ποὺ οὔτε κὰν τὸν γνώριζε. Ἀφοῦ μὲ ὀδήγησε στὸ γραφεῖο του στὸν ἐπάνω ὄροφο, ἐξομολογήθηκα, καὶ μετὰ ἄρχισε νὰ μὲ νουθετεῖ μὲ τὰ σοφὰ καὶ πνευματικά του λόγια. Αὐτὸ ποῦ μοῦ ἔκανε μεγάλη ἐντύπωση, καὶ θέλω νὰ τὸ καταθέσω, εἶναι ὅτι μοῦ μίλησε ὅτι ἔχουμε τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στὴν Ἐκκλησία μας. Καὶ ὅταν τὸν ρώτησα, ἂν ποῦμε π.χ. ὅτι ὁ τάδε Ἐπίσκοπος εἶναι Αἱρετικὸς Οἰκουμενιστής, τότε αὐτὸ εἶναι Ὀμολογία Πίστεως; Ὁ Ἅγιος Γέροντας, δὲν ἦταν θετικὸς στὴν παραπάνω μου ἐρώτηση, καὶ κατάλαβα ὅτι οἱ Ἅγιοι ἔχουν τὴν διάκριση καὶ πληροφοροῦνται ἀπὸ τὸν Θεό γιὰ τὶς ὅποιες ἐνέργειές τους, εἰδικὰ στὰ θέματα τῆς Ἐκκλησίας Του.

Παναγιώτης Δ. Παπαδημητρίου

Περισσότερα... »
06:11
ΣΙΤΑΝΙΟΥ KAI ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
» Κόγιας Νικόλαος

Ὁ «ἀσκητὴς τῆς πόλης» πού δέν ἀκολουθεῖ τὴν... τεχνολογία

Τὸν χαρακτηρίζουν «ἀσκητῇ τῆς πόλης». Μαγειρεύει μόνος του, καθαρίζει ὁ ἴδιος τὸ μητροπολιτικὸ σπίτι, δέν χρησιμοποιεὶ κινητὸ τηλέφωνο, ἐνῶ σπάνια μιλὰ καὶ στό σταθερό. Ἐπισκέπτεται τὴν Ἀθῆνα γιά νά συμμετάσχει στίς Συνόδους χρησιμοποιώντας... τὸ λεωφορεῖο τοῦ ΚΤΕΛ, κάνει περιοδεῖες στά «κουτσοχώρια» μὲ τὰ πόδια καὶ ἔχει ξεχάσει πῶς εἶναι τὰ πλούσια ἀρχιερατικὰ ἄμφια. «Ἐγὼ εἶμαι ἔνας καλόγερος», ἐπιμένει ὁ ἴδιος.

Ὁ 84χρονος Μητροπολίτης Σισσανίου καὶ Σιατίστης Ἀντώνιος ξεχωρίζει για τήν λιτή καὶ ταπεινὴ ζωή ποῦ κάνει. Μητροπολίτης ἀπὸ τὶς «Νέες Χῶρες», τρέφει θαυμασμὸ γιά τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη, «εἶναι ἅγιος ἄνθρωπος», λέει.

«Τὶ νά τὸ κάνει ἔνας καλόγερος τὸ κινητό, ἀφῆστε ποῦ βλάπτει κιόλας», ἀπαντά μὲ χαμόγελο στήν παρατήρηση τῶν «ΝΕΩΝ», ὅτι δέν ἀκολουθεῖ τὴν τεχνολογία. «Ἐγὼ εἴχα γέροντα τὸν Μητροπολίτῃ Κορινθίας, ποῦ πῆγε μετὰ στήν Ἀμερική. Αὐτός μου εἶχε πεῖ ὅτι ὁ ἐπίσκοπος εἶναι καλόγερος καὶ ἔτσι πρέπει νά εἶναι». Ὅταν καλεῖται νά σχολιάσει τὸ ὅτι δέν συμβαίνει τὸ ἴδιο μὲ ἄλλους μητροπολίτες, περιορίζεται νά πεῖ πὼς «πρέπει νά ἔχουμε ἀκτημοσύνη, καρτερία καὶ παρθενία, αὐτὲς εἶναι οἱ ἀρετὲς τοῦ μοναχοῦ».

«Ἅγιος ἄνθρωπος». Οἱ κάτοικοι τῆς Σιάτιστας κάνουν λόγο γιά «ἅγιο ἄνθρωπο», ποῦ εἶναι κλειστός, δέν δίνει δικαιώματα καὶ ζεῖ ὅπως οἱ καλόγεροι. Μερικοὶ ὑποστηρίζουν ὅτι ἔχει περιορισμένη παρουσία στά κοινά, τονίζοντας πάντως ὅτι ἀποτελεῖ «στάση ζωῆς» γιά τὸν ἴδιο. «Εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ καλός. Δέν εἶναι διακοσμητικός, ἀρνεῖται τὰ λούσα καὶ τὶς πολυτέλειες, οὔτε αὐτοκίνητο δέν ἔχει», εἶπε ὁ κ. Γιῶργος Ῥάμος, ποῦ διατηρεὶ περίπτερο στήν Σιάτιστα. «Τὶ σχέση μπορεὶ νά ἔχει αὐτὸς ὁ μητροπολίτης μὲ τοὺς ἄλλους, ποὺ ἔχουν καταθέσεις δισεκατομμυρίων», συμπληρώνει ὁ κ. Νῖκος Τζάλας.

Ὁ Μητροπολίτης Σισσανίου καὶ Σιατίστης ἀπαντά μὲ χαμόγελο σὲ ὅλα. Ὅταν ὅμως καλεῖται νά σχολιάσει τὰ σκάνδαλα ποῦ συνταράσσουν τὸ τελευταῖο διάστημα τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, παίρνει ἀποστάσεις. «Δέν θὰ κρίνω κανέναν, ἐγὼ εἶμαι πιὸ ἁμαρτωλὸς ἀπ' ὅλους, δέν μπορὼ να πῶ τίποτε. Ἡ Ἱεραρχία ἀποφάσισε νά γίνει κάθαρση», λέει καὶ κλείνει τὸ θέμα.

«Εὐτυχῶς ἔχουμε δωρεές». Ὄσο γιά τὶς περιουσίες τῶν Μητροπόλεων, ὁ ἴδιος ἀποκαλύπτει, χωρὶς μάλιστα νά ἐρωτηθεί, ὅτι τὰ ἐτήσια ἔσοδα ἀπὸ τοὺς ναοὺς δέν ὑπερβαίνουν τίς τέσσερις χιλιάδες εὐρώ. «Εὐτυχῶς ἔχουμε καὶ κάποιες δωρεὲς καὶ φροντίζουμε τὰ παιδιὰ νά σπουδάσουν· μὲ πενταροδεκάρες καὶ φραγκοδίφραγκα χτίσαμε μοναστήρια», λέει. Ἡ Μητρόπολη Σιατίστης πληρώνει τὸ ἐνοίκιο δύο φοιτητῶν στήν Θεσσαλονίκη, ἐνῶ χορηγεῖ μηνιαῖο βοήθημα 100 εὐρώ σὲ φοιτητές ποῦ κατάγονται ἀπὸ τὴν περιοχή.

Εἶναι πρόθυμος νά ξεναγήσει στά διαμερίσματα τῆς Μητρόπολης, ἐνῶ παράλληλα ἰκανοποιεῖ ὅλα τὰ αἰτήματα ὑπαλλήλων καὶ μοναχῶν. Ἡ μοναχὴ Εἰρήνη, ἀπὸ τὸ μοναστῆρι τῆς Κοίμησης τῆς Θεοτόκου, ποῦ ἐπισκέφθηκε τήν Μητρόπολη γιά δουλειὲς τοῦ μοναστηρίου, λέει: «Δέν τὸν βλέπετε, πόσο ταπεινὸς εἶναι; Ἀκόμη καὶ τὰ ῥάσα του τὰ πλένει ὁ ἴδιος, δέν ἀφήνει κανέναν νά τὸν βοηθήσει».

«Εἶναι κατ' οὐσίαν ἀσκητής, ζεῖ γι' αὐτό ποῦ τάχθηκε, ποὺ δέν εἶναι ἐπάγγελμα ἀλλὰ λειτούργημα», ὑποστήριξε ὁ ὑπάλληλος τῆς Μητρόπολης κ. Ζήσης Γούτας. Ὁ Μητροπολίτης ἀσχολεῖται καὶ μὲ τὶς δουλειές, ἐξυπηρετώντας τὸν κόσμο ποῦ ἔρχεται νά τὸν συναντήσει. «Δέν ἀρνεῖται σὲ κανέναν νά ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ πρόβλημά του».

Ἡ μεγάλη ἀγάπη του εἶναι τὰ «κουτσοχώρια», ὅπως χαρακτηρίζει ὁ ἴδιος τὰ ὀρεινὰ χωρία τῆς περιφερείας του, αὐτὰ τῶν 20 καὶ 30 κατοίκων. «Πήγαινα σὲ ἕνα χωριὸ μὲ στρατιωτικὸ αὐτοκίνητο καὶ τὰ ὑπόλοιπα τὰ περπατούσα μὲ τὰ πόδια». Αἰσθάνεται ἀκμαῖος γιά νά συνεχίσει τίς περιοδεῖες του σὲ ὄλες τίς ἐνορίες τῆς Μητρόπολης, παρὰ τὰ χρόνια του. «Ὅταν ὕστερα ἀπὸ χρόνια δέν θὰ μπορῶ ἄλλο, θὰ ἀποσυρθῶ στό μοναστήρι, ἐκεῖ εἶναι ἡ ζωή μου», καταλήγει.»

Περισσότερα... »
06:09
ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ κ.κ.ΑΝΤΩΝΙΟΥ
» Κόγιας Νικόλαος

Ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης κ.κ. Ἀντώνιος Κόμπος ἐγεννήθη τῷ 1920 εἰς Ἄργος Ἀργολίδος. Εἶναι ἀπόφοιτος τῆς Μαρασλείου Παιδαγωγικῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν καὶ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν. Μετεξεπαιδεύθη εἰς τὰ Πανεπιστήμια Ὀξφόρδης καὶ Παρισίων. Διετέλεσε καθηγητὴς καὶ Διευθυντὴς Ἱερατικῶν Σχολῶν. Κατὰ τὰ ἔτη 1971-74 ὑπηρέτησεν ὡς Ἱεροκήρυξ εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας. Διάκονος ἐχειροτονήθη εἰς τὰς 3.12.67, πρεσβύτερος δὲ εἰς τὰς 4.12.67. Τὴν 23ην Μαΐου 1974 ἐξελέγη Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης. Ἐξέδωκεν ἀξιόλογα ἐπιστημονικὰ ἔργα. Ἐδημοσίευσε βιβλιοκρισίας καὶ ἄρθρα ἐποικοδομητικὰ εἰς διάφορα περιοδικά.

******

Περισσότερα... »
Καρδίτσα, 04.07.2008
22:10
ΤΟΙΟΥΤΟΣ ΕΠΡΕΠΕΝ ΗΜΙΝ ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ
» Κόγιας Νικόλαος

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σισανίου καὶ Σιατίστης
κ. Ἀντώνιος Κόμπος
+(1920-2005)

«Ἐγὼ εἶχα γέροντα τὸν Μητροπολίτη Κορινθίας, ποῦ πῆγε μετὰ στὴν Ἀμερική. Αὐτός μοῦ εἶχε πεῖ ὅτι ὁ ἐπίσκοπος εἶναι καλόγερος καὶ ἔτσι πρέπει νὰ εἶναι»

Ἐκοιμήθῃ ἐν Κυρίῳ τῇ 17/12/2005.

Ἐγκωμιαστικὸν Τροπάριον

Ὡς πρὸς τὸ Συνάναρχον Λόγον
Σισσανίου ποιμένα σεμνὸν Ἀντώνιον,
τὸν ἁπλοῦν ἐν τοῖς τρόποις καὶ ἱερέων ταγὸν,
τῆς σοφίας ἐραστὴν τὸν πολυφίλητον*
ὢν ὑπερόπτην ὑλικῶν
καὶ λατρείας τοῦ Χριστοῦ
διάκονον θεοφόρον*
Ἀρχιθύτην τῆς Σιατίστης
ἀπὸ καρδίας ἐπελεύσομεν.

Περισσότερα... »
10:16
ΠΩΣ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΝ ΟΙ ΡΑΣΟΦΟΡΟΙ;;;;;
» Κόγιας Νικόλαος

Πῶς ἀλήθεια κατάντησαν οἱ ῥασοφόροι καὶ δημιουργοῦν τὴν ἀπέχθεια τοῦ πιστοῦ μὲ τὶς πράξεις τους; Οἱ ἱερεῖς νά πάψουν νά κοιτοὺν τὸ χρῆμα καὶ τήν δόξᾳ. Αὐτοί ποῦ ὁρκίστηκαν γιά νά ὑπηρετοῦν τὸ Θεὸ πρέπει νά εἶναι ὑπὲρ ἀξιοπρεπεῖς. Πρέπει νά μαζέψουν καὶ πάλι τὸν κόσμο ἀπὸ τὴν κραιπάλη καὶ τὴν ἀνωμαλία που ὑπάρχει. Συνέλθετε γιατὶ ὁ Κύριος εἶναι θυμωμένος μαζὶ σας. Ὀργανωθεῖτε καὶ διαλαλεῖτε στούς ἀπίστους τὴν τριαδικὴ πίστη. Μόνο αὐτὴ εἶναι πραγματική. Μὴν κάνετε μὲ τὴν συμπεριφορὰ σας τὸν πλανήτῃ ἀλλόθρησκο. Ὁ Θεὸς ἔχει στείλει στήν γῆ τοὺς μάρτυρες καὶ στρατιὲς ἀγγέλων δίδοντας ἐντολὲς νά γυρίζουν στά νοσοκομεῖα καὶ στούς ἀδυνάτους ἀπὸ χρήματα. Κάντε καὶ ἔσεις τὸ ἴδιο, καλοί μου ῥασοφόροι. Ἐμπρὸς λοιπὸν να δουλέψουμε ὅλοι για τὸν Θεό. Ἔτσι θὰ ἔρθει ἡ εὐημερία. Μόνο ἡ τριαδικὴ δύναμη θὰ φέρει τὴν ἂνοιξῃ στίς καρδιὲς τῶν πονεμένων. Κόσμε τοῦ Χριστοῦ προσεύχεσθε γιά μία καλύτερη ἡμέρα. Ὁ Κύριος θὰ μᾶς βοηθήσει.

Ἀπὸ τὸν ΣΤΥΛΟ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Περισσότερα... »
Καρδίτσα, 02.07.2008
11:05
Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η ...
» Κόγιας Νικόλαος

Π Ρ Ο Σ Ο Χ Η

ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΡΙΣΤΕΠΩΝΥΜΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ ΜΑΣ
Ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί.

Κατόπιν ἐγγράφου τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν μᾶς καθίσταται ἡ προσοχὴ πρὸς ἕνα πρόσωπο τὸ ὁποῖο κυκλοφορεῖ σὲ ὅλη τὴν Ἑλληνικὴ ἐπικράτεια καὶ παρουσιάζεται ὡς μοναχὸς ἀπὸ τὴν Σερβία μὲ τὸ ὄνομα κ. Μπόσκο Τόπολιτς(Bosko Topolic).
Ψευδοφέρεται καὶ αὐτοαποκαλεῖται ἄλλοτε ὡς μοναχὸς Θεόδωρος καὶ ἂλοτε ὡς συνταξιοῦχος Ἱερέας ἐκμεταλευόμενος τοὺς εὐπίστους ἀνθρώπους διὰ προσωπικὸ του ὄφελος.
Μᾶς ἐφιστᾶται ἡ προσοχὴ.
Προσέξετε.
Ὑπάρχει καὶ κάποιος ἄλλος καθηρημένος Ἱερεύς,(ἀπό τήν Κύπρο) κάποιος μὲ τὸ ὄνομα Λουκᾶς στὴν περιοχή μας.
Τώρα ἀπευθύνομαι καὶ στὴν Μητρόπολή μας. Τί γίνεται μ’ αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο;
Χριστιανοί.
Προσέξετε τὶς παγίδες ποὺ στήνουν αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ ἄνθρωποι. Ξέρω καὶ καταλαβαίνω ὅτι ὑπάρχουν προβλήματα. Τώρα τὸ πὼς θὰ λυθοῦν ὑπάρχει ὁ τρόπος. Συνεχής ἐξομολόγησι καὶ μετάληψι, προσευχὴ πολύ. Ὑπάρχει ὁ Δεσπότης μας, ἐπισκεφτεῖτε τον, ζητεῖστε τὴν συμβουλή του.
Προσοχὴ ὁ διάβολος καραδoκεί στὴν γωνία.
Σκεφτῆτε καὶ πεῖτε(γιατί ὄχι καὶ ἀπ’ ἔξω σας φωναχτά) δὲν σὲ θέλουμε Διάβολε, δὲν θέλουμε τοὺς Ἀγγέλους σου, δὲν θέλουμε τὴν λατρεία σου καὶ ὅσους σὲ ἀκολουθοῦν. Ἐμεῖς εἴμαστε μὲ τὸν Χριστὸ καὶ μὲ τοὺς Ἁγίους του, αὐτὸν μόνον ἀσπαζόμεθα καὶ ὑμνολογοῦμεν εἰς πάντας τούς αἰώνας.

+Ν.Κ

Περισσότερα... »
Καρδίτσα, 16.06.2008
20:58
Ποιούς κανόνες παραβιάζει ἡ συμφωνία μὲ τὸ Φανάρι
» Κόγιας Νικόλαος

17ος ΚΑΝΩΝ Δ’ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ

Τᾶς κὰθ’ ‘εκάστην ἐπαρχίαν ἀγροικικᾶς παροικίας, ἤ ἐγχωρίους, μένειν ἀπαρασαλεύτους παρὰ τοὶς κατέχουσιν αὐτᾶς ἐπισκόποις, καὶ μάλιστα εἰ τριακονταετῆ χρόνον ταύτας ἀβιάστως διακατέχοντες ὠκονόμησαν. Εἰ δὲ ἐντὸς τῶν τριάκοντα ἐτῶν γεγένηται τίς, ἤ γένοιτο περὶ αὐτῶν ἀμφισβήτησις, ἐξεῖναι τοὶς λέγουσιν ἠδικῆσθαι, περὶ τούτων κινεὶν παρὰ τὴ συνόδω τῆς ἐπαρχίας. Εἰ δὲ τις ἀδικοῖτο παρὰ τοῦ ἰδίου μητροπολίτου, παρὰ τῷ ἐξάρχῳ τῆς διοικήσεως, ἡ τῷ Κωνσταντινουπόλεως θρόνω δικαζέσθω, καθ’ ἅ προείρηται. Εἰ δὲ καὶ τις ἐκ βασιλικῆς ἐξουσίας ἐκαινίσθη πόλις, ἤ αὔθις καινισθείη, τοὶς πολιτικοῖς καὶ δημοσίοις τύποις, καὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν παροικιῶν ἡ τάξις ἀκολουθείτω.

Ἒ ρ μ η ν ε ί α.

Ἀγροικικαὶ παροικίαι εἶναι ἐνορίαι μικραί, αἳ ὁποιαι καὶ εἰς τὰ ἄκρα καὶ μακρυνὰ μέρη εὐρίσκοντο, καὶ ἀπὸ ὀλίγους ἀνθρώπους ἐκατοικούντο, μονοίκια ὀνομαζόμεναι. Ἐγχώριοι δὲ παροικίαι, εἶναι ἐνορίαι, αἳ ὁποῖαι καὶ εἰς ἀγροὺς καὶ χωρία ἐπλησίαζον, καὶ περισσοτέρους εἶχον τοὺς ἐγκατοίκους. Αὗται λοιπὸν αἳ παροικίαι τῆς κάθε ἐπαρχίας, προστάζει ὁ παρὼν κανών, νὰ μένουν ἀναφαίρετοι καὶ ἀναπόσπαστοι ἀπὸ τοὺς κατέχοντας αὐτάς Ἐπισκόπους, καὶ μάλιστα, ἀνίσως εἰς τριάκοντα χρόνους εἶχον αὐτάς εἰς τὴν ἐξουσίαν αὐτῶν πίστει καλή, καὶ ἀβιάστως, δήλ. χωρὶς νὰ βιάσουν τινά, καὶ νὰ τᾶς ἁρπάσουν μὲ ἄδικον αἰτίαν. Εἰ δὲ ἀνάμεσα εἰς τοὺς τριάκοντα χρόνους, ἔγινε καμμία διαφορὰ περὶ τούτων, ἤ μετὰ τὸν παρόντα Κανόνα ἤθελε γένει, εἶναι ἀδεία εἰς ἐκείνους ὅπου λέγουσιν ὅτι ἀδικοῦνται δι’ αὐτάς, νὰ θεωροῦν τὴν διαφορὰν αὐτῶν εἰς τὴν Σύνοδον τῆς ἐπαρχίας. Ἐὰν δὲ τίνας ἤθελε ἀδικῇται δι’ αὐτάς ἀπὸ τὸν Μητροπολίτην του, ἂς θεωρῆ τὴν κρίσιν του εἰς τὸν Ἔξαρχον καὶ προτεύοντα τῆς Διοικήσεως, (τοῦ ὁποίου τὸ ἔργον ἔγινεν ἀνενέργητον μετὰ τὴν δ΄. ταύτην Σύνοδον, ὡς εἰπομεν), ἤ εἰς τὸν Κωνσταντινουπόλεως, καθὼς προερρρέθη. Εἰ δὲ ἕως τώρα ἐκτίσθη καμμία πόλις ἀπὸ ἐξουσίαν Βασιλικήν, ἤ εἰς τὸ ἑξῆς ἔχει διὰ νὰ κτισθῆ, τότε δὲν θέλει ζητήσει νὰ ὑποτάξη αὐτὴν ὁ γειτονεύων Ἐπίσκοπος, ὡς ἐνορίαν του, ἐπειδὴ ἡ τάξις τῶν τῆς ἐκκλησίας ἐκείνης ἐνοριῶν ἔχει νὰ ἀκολουθῆ εἰς τοὺς πολιτικοὺς νόμους καὶ προστάγματα, ὅπου ἤθελε διορίσει περὶ τῆς νεοκτισθείσης πόλεως ὁ Βασιλεύς, καὶ ὄχι τὸ ἀνάπαλιν.
Οἱ ἄλλοι δυὸ εἶναι οἱ κάτωθι:
Κανὼν ΛΗ΄ ΠΕΝΘΕΚΤΗΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΛΔ’ ΚΑΝΩΝ

Περισσότερα... »
Καρδίτσα, 12.06.2008
20:29
ΓΕΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΓΕΡΟΝΤΙΣΕΣ ΑΣ ΕΙΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ
» Κόγιας Νικόλαος

Ἴσως αὐτὸ τὸ ποίημα νὰ ξενίσει ἀρκετοὺς ἀπό μας , ἀλλὰ τὰ πράγματα δὲν ἀλλάζουν, ἔτσι εἶναι ὅπως τὰ λέει τὸ παρακάτω ποίημα.

************

Γερόντοι Γερόντισες τί καθόσαστε καὶ τί χασομερᾶτε

καὶ δὲν ἑτοιμαζόσαστε ταξίδι ποῦ θὰ πάτε;
***

Τὰ χρόνια σας ἐπέρασαν κι’ ἡ ὥρα πλησιάζει

ὁ χάρος ἔρχεται κοντὰ κι’ ἕναν ἕναν κράζει.
***

Τὰ νιάτα σας τὰ φάγατε κι’ ἦλθαν τὰ γειρατειά σας

μὰ σήμερα, μὰ αὔριο, θὰ πάτε στὴ «δουλειά» σας.
***

Δὲν βλέπετε τὰ πόδια σας πὼς τρέμουν, πὼς λυγίζουν

τὰ μάτια σας ἐθάμπωσαν δὲν βλέπουν δὲν γνωρίζουν;
***

Σκεφθῆτε πόσοι πέθαναν καὶ σ’ ἄλλο κόσμο πάνε,

καὶ οὔτε γράμμα στέλνουνε οὔτε μᾶς ἀπαντᾶνε.
***

Φεύγουν καὶ πᾶνε μακρυά καὶ πίσω δὲν γυρίζουν,

τὸ σῶμα καὶ τὰ κόκκαλα ἀπ’ τὴν ψυχὴ χωρίζουν.
***

Μὴ νοσταλγεῖτε τὰ παληά κι’ ὅλα τὰ περασμένα,

σὰν ὄνειρα ἐφύγανε καὶ πᾶν ὅλα χαμένα.
***

Σὰν τοὺς διαβάτες στὸ χωριό περνοῦν νερὸ ζητᾶνε,

καὶ πίνουνε καὶ φεύγουνε καὶ πίσω δὲν γυρνᾶνε.
***

Ὅσα καλὰ κι’ ὅσα κακὰ κάνατε στὴ ζωή σας,

ὅταν θὰ ἀποθάνετε τὰ πέρνετε μαζί σας;
***

Στὸ τελωνεῖο τοῦ Θεοῦ αὐτὰ θὰ τὰ ζυγίσουν

γιὰ νὰ παρθῆ ἀπόφασι τὴν τύχη σας νὰ κρίνουν.
***

Ἐσεῖς θὰ πάτε σὰν μπροστὰ κι’ ἐμεῖς σὰν παραπίσω,

ἤθελα κάτι νὰ σᾶς πῶ κάτι νὰ σᾶς μιλήσω.
***

Πρωτοῦ νὰ ξεκινήσετε καλὰ νὰ ἑτοιμασθῆτε,

τὴ γέφυρα τοῦ στεναγμοῦ ἀφόβως νὰ διαβῆτε.
***

Ἐὰν καταλαβαίνετε πῶς πέρα δὲν θὰ βγῆτε,

τρεχάτε στὸν Πνευματικὸ νὰ ἐξομολογηθῆτε.
***

Διαβάστε ἅγια χαρτιὰ καὶ ἅγια Βιβλία

καὶ μὴν ἀπουσιάζετε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία.
***

Τηλεφωνήστε στὸ Θεὸ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία,

ὅτι τυγχάνετε παρών, δὲν πήρατ’ ἀπουσία.
***

Καὶ ἂν κανένας ἀπό σας δὲν ξέρει νὰ διαβάση,

ὅ,τι ἀκούει ἀπὸ τὸν παπά, ποτέ μὴν τὸ ξεχάση.
***

Καὶ ἂν ὑβρίσατε πότε τὰ ἅγια καὶ θειὰ

κι' ἂν ἀδικήσατε πότε κάνα συνανθρωπό σας,

νὰ τοῦ τὸ ξεπληρώσετε ἀπὸ τὸ ἐσοδό σας.
***

Ὅταν πεθάνης γέροντα καὶ γερόντισα πικρὰ θὰ μετανοιώσης,

μὰ τώρα ποὺ ’σαι στὴ ζωή, δὲν θέλης νὰ τὸ νοιώσης;
***

Ἀφίσατε τὴν πρόφασι ὅτι δῆθεν δὲν μπορεῖτε,

ὅταν κτυπάη ὁ παπάς στὴν Ἐκκλησιὰ νὰ μπῆτε.
***

Μετανοεῖτε Χριστιανοὶ νὰ εἶσθε κερδισμένοι,

γιατί ὅταν πεθάνετε θὰ εἶσθε κολασμένοι.
***

Ὅταν θὰ μάθετε ἄρρωστο νὰ τὸν ἐπισκεφθῆτε,

μὴν ἀποθάνει αὔριο καὶ δὲν τὸν ξαναδῆτε.
***

Νὰ τὸν παρηγορήσετε, γλυκὰ νὰ τοῦ μιλῆστε,

καὶ κάνα δῶρο ἂν ἔχετε στὴν κλίνη τοῦ ἀφῆστε.
***

Κυττάξτε πόσοι πέθαναν καὶ σ’ ἄλλον κόσμο πᾶνε,

τὰ κόκκαλα καὶ οἱ σταυροὶ αὐτὸ τὸ μαρτυρᾶνε.
***

Ποτέ μὴν τὸ ξεχνᾶμε καὶ μὴν τὸ λησμονᾶμε,

ὅτι κι’ ἐμεῖς θὰ φύγωμε κοντά τους θὲ νὰ πᾶμε.
***

Ρωτῆστε σ’ ὅλα τὰ χωριά, καὶ σ’ ὅποια πολιτεία,

θὰ μάθετε ὅτ’ εἶν’ θάνατος ὅτι εἶν’ νεκροταφεῖα.
***

Συγκεντρωθῆτε γέροντες γερόντισες ὅλοι στὴν Ἐκκλησία,

καὶ καντ’ ἐξομολόγησι μὲ συντριβὴ καρδιᾶς.
***

Νὰ φύγη ὅλη ἡ βρωμιὰ καὶ ὅλ’ ἡ ἁμαρτία,

καὶ πάρετε εἰσιτήριο λευκό, διὰ τὴν Αἰωνία.

Περισσότερα... »
Καρδίτσα, 07.06.2008
13:27
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
» Κόγιας Νικόλαος

Περισσότερα... »
13:07
[nt]
» Κόγιας Νικόλαος

Περισσότερα... »
Καρδίτσα, 01.06.2008
20:18
8ο ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΕΚΛΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
» Κόγιας Νικόλαος

Δοξαστικό.

Προκαθάρωμεν εαυτούς αδελφοί………

Μ. Τρίτη εσπέρας

Ήχος γ΄. (Την ωραιότητα)

Πόρνη προσήλθέ σοι* μύρα σύν δάκρυσι* κατακενούσά σου* ποσί, φιλάνθρωπε,* και δυσωδίας των κακών* λυτρούται τη κελεύσει σου·* πνέων δε την χάριν σου* μαθητής ο αχάριστος* ταύτην αποβάλλεται* και βορβόρω συμφύρεται,* φιλαργυρία απεμπολών σε.* Δόξα, Χριστέ, τη ευσπλαγχνία σου.

Μ. Δευτέρα εσπέρας.

Ιωάννου μοναχού. Ηχος β΄.

Ο της ψυχής ραθυμία νυστάξας* ού κέκτημαι, Νυμφίε Χριστέ,* καιομένην λαμπάδα την έξ αρετών* και νεάνισιν ωμοιώθην μωραίς,* εν καιρώ της εργασίας ρεμβόμενος·* τά σπλάγχνα των οικτιρμών σου* μη κλείσης μοι, Δέσποτα·* αλλ’ εκτινάξας μου τον ζοφερόν ύπνον* εξανάστησον* και ταίς φρονίμοις συνεισάγαγε παρθένοις* είς νυμφώνα τον σόν,* όπου ήχος καθαρός* εορταζόντων* και βοώντων απαύστως·* Κύριε, δόξα σοι.

Μ. Τρίτη εσπέρας

Βυζαντίου. Ήχος πλ. β΄

Προσήλθε γυνή* δυσώδης καί βεβορβορωμένη,* δάκρυα προχέουσα* ποσί σου, Σωτήρ,* τό πάθος καταγγέλουσα·* Πως ατενίσω σοι τω Δεσπότη;* αυτός γάρ ελήλυθας σώσαι πόρνην.* Εκ βυθού θανούσάν με ανάστησον,* ο τόν Λάζαρον εγείρας* εκ τάφου τετραήμερον.* Δέξαι με τήν τάλαιναν,* Κύριε, καί σώσόν με.

Κυριακή των Βαΐων εσπέρας.

Κοσμά μοναχού. Ήχος πλ. Α΄.

Κύριε,* προς τό μυστήριον το απόρρητον* της σής οικονομίας* ούκ εξαρκούσα* η τών εκ Ζεβεδαίου μήτηρ,* ητείτό σε προσκαίρου βασιλείας τιμήν* τοίς εαυτής δωρήσασθαι τέκνοις·* αλλ’ αντί ταύτης* ποτήριον θανάτου* επηγγείλω πιείν τοίς φίλοις σου·* ό ποτήριον πρό τούτων* πιείν ό αυτός έλεγες,* αμαρτημάτων καθαρτήριον.* Διό σοι βοώμεν·* Ή σωτηρία των ψυχών ημών, δόξα σοι.

Κυριακή των Βαΐων εσπέρας.

Κοσμά μοναχού. Ήχος πλ. Α΄.

Φθάσαντες, πιστοί,* το σωτήριον πάθος* Χριστού του Θεού,* την άφατον αυτού* μακροθυμίαν δοξάσωμεν·* όπως τη αυτού ευσπλαγχνία* συνεγείρη και ημάς* νεκρωθέντας τη αμαρτία* ως αγαθός και φιλάνθρωπος.

Μ. Τρίτη εσπέρας

Βυζαντίου. Ήχος πλ. Β΄.

Σήμερον ο Χριστός παραγίνεται* εν τη οικία του Φαρισαίου* και γυνή αμαρτωλός προσελθούσα* τοίς ποσίν εκυλινδούτο βοώσα·* Ίδε την βεβυθισμένην τη αμαρτία,* την απηλπισμένην διά τάς πράξεις,* την μη βδελυχθείσαν* παρά της σής αγαθότητος·* και δός μοι, Κύριε,* την άφεσιν των κακών και σώσόν με.

Περισσότερα... »
20:16
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
» Κόγιας Νικόλαος

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

Περισσότερα... »
Καρδίτσα, 30.05.2008
10:56
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
» Κόγιας Νικόλαος

Περισσότερα... »
Καρδίτσα, 13.05.2008
20:50
Έρευνα
» Κόγιας Νικόλαος

Επικίνδυνα πειράματα στην καρδιά της Ευρώπης Με πυρηνικό όλεθρο απειλείται η γηραιά Ήπειρος εξαιτίας της επιστημονικής ασυδοσίας και κενοδοξίας

Του Διονύση Μακρή

Όταν τον Φεβρουάριο του 2007 αναφερθήκαμε στους κινδύνους που προκαλεί η ασέβεια συγχρόνων επιστημόνων προς τον τριαδικό Θεό κάποιοι μας ειρωνεύθηκαν, κάποιοι άλλοι μας κατηγόρησαν ότι εκφράζουμε μεσαιωνικές αντιλήψεις περί της επιστήμης ενώ υπήρχαν και ορισμένοι που μας εξύβρισαν και μας χλεύασαν.

Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε οι επιστήμονες των διακοσίων και πλέον χωρών που εργάζονται στο CTERN, στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών παρά τα εμπόδια και τα εμφανή μηνύματα του ουρανού συνέχιζαν ακάθεκτοι να χτίζουν τη νέα Βαβέλ, δίχως να λογαριάζουν ούτε τις προειδοποιήσεις που ελάμβαναν μέσα από μία σειρά δυσκολιών που δεν είχαν υπολογίσει. Βέβαια παραμένει μέχρι τώρα άγνωστος και ζητούμενος ο μεγάλος κίνδυνος στον οποίο θα βάλουν ολόκληρο τον πλανήτη και την ανθρωπότητα. Μετά λοιπόν από αλλεπάλληλες αναβολές, αποτυχημένες απόπειρες και σοβαρότατα προβλήματα αντί να συνετισθούν και να διορθωθούν, όρισαν νέες ημερομηνίες και σχεδιάζουν να κάνουν το ελεεινό και τρισάθλιο και φοβερό και λίαν επικίνδυνο πείραμα τους προς το τέλος Μαΐου.
Είναι αλήθεια όμως πως η ζημιά που έχουν υποστεί από θεία παρέμβαση είναι πολύ μεγάλη και ευτυχώς παραμένει στους ιδίους ακόμη άγνωστη. Αναμένεται να την διαπιστώσουν εφόσον δεν τα παρατήσουν και επιμείνουν να λειτουργήσουν το «όχημα» τους για να ανακαλύψουν το λεγόμενο σωματίδιο του Θεού. Γαλλία, Γερμανία, Ελβετία, Λουξεμβούργο θα νιώσουν καλώς τότε τι σημαίνει να οργίζεις τον Κύριο και να πιστεύεις, όπως ο αιχμάλωτος Βελζεβούλ πως μπορείς να Τον συναγωνισθείς. Ήδη οι βρυχηθμοί των λιονταριών ακούγονται μέχρι και την Ελλάδα και αλίμονο στους ασεβείς που θα βρεθούν απέναντί τους...

Τώρα λοιπόν στην έντονη και σφοδρή διαμαρτυρία μας ήρθαν να προστεθούν και άλλες φωνές και μάλιστα μεγάλων επιστημόνων από όλον τον κόσμο. (βλ. σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας « Κόσμος του Επενδυτή»). Μήπως και αυτοί εκφράζουν με τις εμπεριστατωμένες έρευνες τους τις ίδιες μεσαιωνικές αντιλήψεις που εκφράσαμε και εμείς τον Φεβρουάριο του 2007; Μήπως και αυτοί παρασύρθηκαν και γι’ αυτό προέβησαν στην κατάθεση αγωγών και ασφαλιστικών μέτρων κατά του CTERN για να σταματήσουν τα ολέθρια πειράματα; Μα και άνθρωποι που εργάζονται στη νέα Βαβέλ, δηλαδή το CTERN, το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών στο οποίο δυστυχώς μετέχει και η χώρα μας διατηρούν πλέον έντονες αμφιβολίες και φόβους, που επισήμως εκφράζουν.
Αλλά η σκληροκαρδία και η κενοδοξία των επιστημόνων δεν φαίνεται προς το παρόν να κάμπτεται... Σαν τους τυφλοπόντικες συνεχίζουν να σκαλίζουν πιστεύοντας πως έτσι θα εισέλθουν στα άδυτα του Παντοκράτορα. Μα ο δρόμος για τα άδυτα, καλοί μου άνθρωποι δεν είναι αυτός που ακολουθείτε. Κατευθύνεστε σε αντίθετη πορεία με ακρίβεια προς την καταστροφή και τον όλεθρο.

Ο Κύριος έχει οργισθεί με τα τερτίπια σας και τα πειράματά σας που βλάπτουν την ατμόσφαιρα και έχουν μολύνει με δηλητηριώδες υλικό τα ύδατα. Κοιτάξτε να συνέλθετε. Πάψτε να συμπορεύεστε με την ανομία. Δεν βλέπετε το διπλό προστατευτικό κέλυφος που τοποθέτησε ο Παντοκράτωρ και καθιστά παντελώς αδύναμα τα εκ του πονηρού ταξίδια σας στο διάστημα; Δεν βλέπετε την παρέμβαση του Κυρίου στην ατμόσφαιρα την οποία ανέπλασε, απομακρύνοντας το δηλητηριώδες υλικό; Δεν βλέπετε τα ύδατα που σιγά –σιγά παίρνουν την καλή ουσία;

Ω άνθρωποι, εργαστείτε για την ψυχή σας. Αντί να σπαταλάτε τα χρήματα σε επικίνδυνα πειράματα βοηθήστε τα παιδιά που λιμοκτονούν από τους μεγάλους καρχαρίες για να λάβετε την ευλογία του Κυρίου. Γυρίστε την πλάτη στους Σατανοκατευθυνόμενους Μασώνους. Αυτοί ξεγελούν αντιμετωπίζοντας δήθεν ήρεμα και με καλοσύνη τον άνθρωπο και προβάλλοντάς του μία ψεύτικη, εικονική πρόοδο. Όμως, ειδικά εσείς οι χρηματοδοτούμενοι από μασωνικά κέντρα επιστήμονες να γνωρίζετε πως κρύβεται το θηρίο πίσω τους.
Είθε να σας βοηθήσουν οι ουράνιες δυνάμεις να βρείτε επιτέλους το Θεό μέσα από τον δρόμο που άνοιξε ο μονογενής Υιός Του και Θεός ημών Ιησούς Χριστός με την σταύρωση και την ανάστασή Του. Αμήν

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ

Θρίλερ επιστημονικής φαντασίας στην Ελβετία

Μεγάλο Πείραμα η μεγάλο λάθος;

Γαλλοελβετικά σύνορα. 170 μέτρα κάτω από την επιφάνεια απλώνεται ένα τεράστιο τούνελ μήκους 23 χιλιομέτρων και εκεί βρίσκεται ο λεγόμενος επιταχυντής σωματιδίων, ίσως το μεγαλύτερο επιστημονικό έργο που έχει γίνει ποτέ.. Όλα αυτά λίγο έως πολύ γνωστά, αλλά τι θα συμβεί πραγματικά όταν αρχίσει τον Μάιο που έρχεται το Μεγάλο Πείραμα, η προσπάθεια δηλαδή των επιστημόνων να καταλάβουν τις ακριβείς συνθήκες που επικράτησαν μετά την Μεγάλη Έκρηξη (Big Bang) που γέννησε το σύμπαν μας; Εν όψει της πρώτης προσπάθειας, σήμερα πολλοί κρούουν τον κώδωνα κινδύνου για τα άκρως επικίνδυνα αποτελέσματα που μπορεί να δημιουργήσει αυτό το πείραμα, αποτελέσματα που δε θα είναι αναστρέψιμα, όπως επισημαίνουν ορισμένοι επιστήμονες, ενώ μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο τόσο την ίδια ύπαρξη του πλανήτη μας, όσο και ολόκληρου του σύμπαντος.

Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζουν ειδικοί αναλυτές, μεταξύ των οποίων και ο Ουόλτερ Βάγκνερ, ερευνητής σε θέματα πυρηνικής φυσικής, ο οποίος μάλιστα έχει καταθέσει αγωγή στα δικαστήρια για να μην τεθεί ποτέ σε λειτουργία ο επιταχυντής της Ελβετίας, ο μεγαλύτερος από τους τέσσερις που υπάρχουν σε όλον τον κόσμο.

Όπως λέει ο ίδιος, αλλά και άλλοι ερευνητές, το πείραμα, που δεν είναι ελεγχόμενο, με τη σύγκρουση δεσμών φωτονίων μεταξύ τους στην ταχύτητα του φωτός, μπορεί ν’ αποβεί μοιραίο, αν δημιουργήσει μία μαύρη τρύπα που θα ρουφήξει μέσα της ολόκληρο τον πλανήτη για παράδειγμα.
Οι επικριτές τους εγχειρήματος παραθέτουν και δηλώσεις επιστημόνων που συμμετέχουν στο πείραμα για να δικαιολογήσουν τις ανησυχίες τους. Ενδεικτικά, ο Ραν Λίνβε σχεδιαστής λογισμικού στο κέντρο έρευνας CTERN της Ελβετίας, το οποίο διαχειρίζεται τον επιταχυντή, δήλωσε πρόσφατα ότι μπορεί να προκύψουν «περίεργα φαινόμενα» από το συγκεκριμένο πείραμα, και μάλιστα δεν απέκλεισε το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί μία μαύρη τρύπα, ενώ τόνισε ότι θα είναι τραγικές οι συνέπειες σε περίπτωση που γίνει ακόμη και ένα μικρό λάθος. Επίσης στο site «αξιολόγησης κινδύνων» στο οποίο αρθρογραφούν πολλοί επιστήμονες, τονίζεται ότι το ίδιο το CTERN στην αξιολόγησή του για τον επιταχυντή δεν αποκλείει τη δημιουργία μίας μαύρης τρύπας, με άγνωστα αποτελέσματα τόσο για την περιοχή που βρίσκεται ο επιταχυντής όσο και για τον ίδιο τον πλανήτη γενικότερα.

Κόσμος του Επενδυτή, Σάββατο 5 -Κυριακή 06 Απριλίoy

Συντάκτης: Δ.ΜΑΚΡΗΣ

Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2008

Περισσότερα... »
20:44
Διεθνή Θέματα
» Κόγιας Νικόλαος

Η πείνα χτυπά την πόρτα μας Εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλον τον πλανήτη βρίσκονται σε απόγνωση
Προ των θυρών πολλών αναπτυσσόμενων αλλά και αναπτυγμένων χωρών στέκεται απειλητικά πλέον η πείνα. Η κρίση με τις τιμές των τροφίμων, οι μειώσεις στην παγκόσμια παραγωγή σιτηρών και ρυζιού και η νέα μόδα καλλιεργειών που ονομάζουμε βιοκαύσιμα δημιουργούν ένα πρωτοφανές πρόβλημα που έχει αρχίσει να ταλανίζει σχεδόν πενήντα χώρες. Από την Αίγυπτο ως την Αϊτή και από το Βιετνάμ ως τη Βραζιλία, εκατομμύρια άνθρωποι πεινάνε, ξεσηκώνονται σε διαμαρτυρίες και λεηλασίες και επαναστάσεις.
Στην πατρίδα μας την Ελλάδα υπολογίζεται ότι τα τελευταία δυό χρόνια η καλλιέργεια βιοκαυσίμων κάλυψε περίπου 1.000.000 στρέμματα και οι επιπτώσεις στην χώρα μας θα δείτε πως δεν θα αργήσουν να φανούν. Βλέπεται για τους παραγωγούς είναι πιο συμφέρον να παράγουν καλαμπόκι για να γεμίζουν τα ντεπόζιτα των αυτοκινήτων παρά να το διαθέτουν ως τροφή. Η αύξηση της τιμής του καλαμποκιού παρασύρει τις τιμές και των άλλων δημητριακών- και οδηγεί σε μία παγκόσμια κρίση με απρόβλεπτες επιπτώσεις.
Η διεθνής τιμή του ρυζιού έχει εκτοξευθεί στα ύψη. Μέσα σε μία ημέρα ανέβηκε 10%. Το πρώτο δεκαπενθήμερο του Απριλίου, η αύξηση ήταν 50%. Ούτε σε εποχές πολέμου δεν ήταν τόσο ακριβό. Το ρύζι είναι το βασικό συστατικό της καθημερινής διατροφής τριών δισεκατομμυρίων ανθρώπων.
Η Ινδία μία χώρα σημαντικής παραγωγής ρυζιού περιόρισε δραστικά τις εξαγωγές της προκειμένου να αποφύγει τυχόν παρενέργειες που θα δημιουργούσε στο λαό από μία φυσιολογική παγκόσμια έλλειψη.
Στην Αίγυπτο υπάρχει έλλειψη ψωμιού. Οι διεθνείς τιμές του σιταριού διπλασιάστηκαν τον τελευταίο χρόνο και το επιδοτούμενο ψωμί, αντί να φτάνει στους φτωχούς, πουλιέται ακριβότερα στη μαύρη αγορά. Η πείνα επιστρέφει στην Αφρική. Στην Αργεντινή υπάρχει έλλειψη κρέατος, που είναι εξίσου σημαντικό με το ψωμί στην Αφρική και το ρύζι στην Ασία. Οι υψηλές τιμές, η έλλειψη αγαθών και η κερδοσκοπία προκαλούν παντού σκληρές πολιτικές συγκρούσεις και εξεγέρσεις στην πόλη και στην ύπαιθρο. Η κρίση πλήττει και τη μεσαία τάξη των πλουσίων χωρών.
Η αύξηση των τιμών των προϊόντων διατροφής οφείλεται σε έναν βαθμό στα βιοκαύσιμα, που δεν οδηγούν μόνο σε ελλείψεις, αλλά επιβαρύνουν και την αλλαγή του κλίματος, η οποία εμποδίζει την αύξηση της παραγωγής. Αυτή είναι η τραγική ειρωνεία του μύθου της «καθαρής ενέργειας».
Οι μεγαλύτεροι παραγωγοί αγροτικών προϊόντων είναι η Αμερική και η Κίνα, με τη δεύτερη, εξαιτίας της αύξησης της εγχώριας ζήτησης, να εξαρτάται ακόμη περισσότερο από τις εισαγωγές, γεγονός που προκαλεί δυσαναλογίες στην παγκόσμια ισορροπία προσφοράς και ζήτησης.
Πριν από μερικά χρόνια τα βιοκαύσιμα είχαν παρουσιαστεί σαν λύση στο πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής. Σήμερα οι περισσότεροι ερευνητές λένε ότι είναι μέρος του προβλήματος, αφού έχουν εκτινάξει στα ύψη τις τιμές των τροφίμων, καταστρέφουν τα δάση του Αμαζονίου και τελικά κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό στο περιβάλλον. Δεκάδες περιβαλλοντικές, μη κυβερνητικές οργανώσεις προειδοποίησαν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ότι η προώθηση των βιοκαυσίμων μπορεί να απειλήσει σημαντικά οικοσυστήματα, να αυξήσει τις τιμές των τροφίμων και να οδηγήσει σε λειψυδρία. Και όμως, πρόσφατα η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) αποφάσισε τα βιοκαύσιμα να αντιστοιχούν στο 10% των καυσίμων, ενώ το αμερικανικό Κογκρέσο επεξεργάζεται πρόταση που θα επταπλασιάσει την παραγωγή βιοκαυσίμων ως το 2020. Οι δυό μεγαλύτεροι παραγωγοί βιοκαυσίμων στον πλανήτη είναι οι ΗΠΑ και η Βραζιλία.

Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2008

Περισσότερα... »
Καρδίτσα, 12.05.2008
20:28
ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΕΙΡΑ
» Κόγιας Νικόλαος

ΓΙΑ ΝΑ ΒΛΕΠΕΤΕ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΓΡΑΜΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΤΟΥΣ ΓΡΑΦΗ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΕΙΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ

[rapidshare.com]

ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΗΝ ΕΞΗΣ ΣΕΙΡΑ :

ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟ LINK ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΠΑΝΩ ( [rapidshare.com] )
ΜΕΤΑ ΠΑΤΗΣΤΕ ΣΤΟ ___FREE___ KAI ΒΑΖΕΤΕ ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΠΕΡΙΕΧΟΥΝ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΤΟΥΣ( ΓΑΤΟΥΛΕΣ )
ΜΟΛΙΣ ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ ΤΗΝ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΕΙΡΑ (GENESIS BOLD) KANETE TA EΞΗΣ
1) ΠΕΡΝΕΤΕ(ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ) ΤΗΝ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΕΙΡΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΒΑΣΑΤΕ
2)ΕΝΑΡΞΗ-->ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ-->ΠΙΝΑΚΑΣ ΕΛΕΓΧΟΥ-->ΓΡΑΜΜΑΤΟΣΕΙΡΕΣ -->ΕΠΙΚΟΛΛΗΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΘΑ ΤΑ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΤΟΥΣ ΜΟΡΦΗ !!

Περισσότερα... »
Καρδίτσα, 02.05.2008
22:40
Ενθρονιστήριος λόγος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου 16/2/2008
» Κόγιας Νικόλαος

«Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ͵ ὁ κατὰ τὸ πολὺ αὐτοῦ ἔλεος ἀναγεννήσας ἡμᾶς εἰς ἐλπίδα ζῶσαν δι΄ ἀναστάσεως Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐκ νεκρῶν͵ εἰς κληρονομίαν ἄφθαρτον καὶ ἀμίαντον καὶ ἀμάραντον», (Α΄ Πετρ.1,3-4).

Εκ βάθους καρδίας ευχαριστώ τον Πανάγαθο Τριαδικό Θεό, ο οποίος μέσα στο πλούσιο έλεος και την ανεξάντλητη ανοχή Του προς την ελαχιστότητά μου οικονόμησε κατ΄ αυτόν τον τρόπο τη ζωή μου.

Ευγνωμοσύνη εκφράζω επίσης προς τους αγαπητούς εν Χριστώ αδελφούς μου, τους Σεβασμιωτάτους Αρχιερείς, οι οποίοι δια της τιμίας ψήφου των με ανέδειξαν Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος.

Θερμές ευχαριστίες απευθύνω και προς όλους εσάς, που κατακλύζετε αυτή την ώρα τον αγιασμένο τούτο χώρο, όπου καθημερινά «τὰ τελειώτατα τελεσιουργοῦνται», και γίνεσθε μάρτυρες της προσθήκης ενός ακόμη κρίκου στην ανθρώπινη αλυσίδα των διακονησάντων εν Ελλάδι το αρχιεπισκοπικό αξίωμα.

«Καὶ ἰδοὺ ἐγώ ἐν μέσῳ ὑμῶν. Μᾶλλον ἐν τῷ μέσῳ πάντων ἡμῶν ὁ Χριστός, Ὅς ἦν καὶ ἔστι καί ἔσται».

Ιδού εγώ ανάμεσά σας, στην εποχή των μεγαλόστομων διακηρύξεων, του πληθωρισμού της κενολογίας και της ξύλινης γλώσσας, απρόθυμος να διατυπώσω υψιπετείς διακηρύξεις.

Δεν έχω να καταθέσω προγραμματικές δηλώσεις. Άλλωστε αυτές είναι ήδη διατυπωμένες άπαξ και με περισσή σαφήνεια επί του Σταυρού.

Η Εκκλησία πορεύεται μέσα στην Ιστορία και τον κόσμο αλλά δεν είναι εκ του κόσμου τούτου. Δεν ενδιαφέρεται να αντιπαρατεθεί προς κάτι ή κάποιον αλλά να προσλάβει τον κόσμο και να τον μεταμορφώσει. Δεν καλείται να είναι το λίπασμα για τα διακοσμητικά φυτά αυτού του κόσμου αλλά γίνεται συνεχώς ένας πνευματικός εκρηκτικός μηχανισμός που ανατινάζει τον κόσμο και τον κάνει Εκκλησία.

Κι εμείς, οι διάκονοι της Εκκλησίας, δεν υπάρχουμε για να αντιπαραθέτουμε επιμέρους απόψεις εναντίον άλλων απόψεων ή ιδεολογικές αντιλήψεις έναντι άλλων ιδεολογιών, ούτε δικαιούμαστε να στρατευτούμε σε μια ιδεολογικοπολιτική επιλογή εναντιούμενοι σέ κάποιαν άλλη.

Διότι τότε δεν θα είμαστε Εκκλησία αλλά μια θρησκευτική παράταξη, αυτοπεριορισμένη στη στενωπό των ιδεών της, αφού λησμόνησε ότι ο δρόμος που έχουμε να δείξουμε στους ανθρώπους και η αλήθεια που έχουμε χρέος να μαρτυρούμε δεν είναι μια ιδεολογία αλλά ένα πρόσωπο. Ο Χριστός είναι «ἡ ὁδός, ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ Ζωή» (Ιωάν. 14, 6).

Ο Χριστός, ο οποίος δεν πρότεινε ιδέες που διχάζουν τους ανθρώπους αλλά «ἤπλωσε τὰ παλάμας» επί του Σταυρού «καὶ ἥνωσε τὰ τὸ πρὶν διεστῶτα». Ο Χριστός που μελίζεται επί του θυσιαστηρίου σε κάθε Θεία Λειτουργία αλλά δεν διαιρείται, και προσφέρει τη δυνατότητα πάντες οι εξ ενός ποτηρίου μεταλαμβάνοντες να γίνονται ένα σώμα.

Όταν οι ιδεολογίες, οι αντιπαλότητες, τα μίση και οι έχθρες διαλύουν την ενότητα των ανθρώπων στο όνομα κοσμοθεωριών ή κοσμικών συμφερόντων, η δική μας ευθύνη είναι να βρίσκουμε τρόπους, ώστε έργω και λόγω να διατρανώνεται η επιθανάτια αγωνία του Θεανθρώπου για τον κατακερματισμό του γένους των ανθρώπων και αυτό να καθορίζει το ήθος των παρεμβάσεων μας στη ζωή του κόσμου.

Εμείς έχουμε χρέος να μαρτυρούμε, με τόση αγωνία ώστε να γίνεται ο ιδρώτας μας «ὡσεὶ θρόμβοι αἵματος» (Λουκ. 22, 44), ότι η Εκκλησία υπάρχει για να ενώνονται οι άνθρωποι: «ἵνα ὦσιν ἓν» (Ιωάν. 17, 11). Και αυτό δεν επιτυγχάνεται με διακηρύξεις και μεγαλοστομίες αλλά με θυσίες σταυρικού ήθους, φωταγωγημένες από την αναστάσιμη ελπίδα.

Αυτός είναι και ο λόγος που η Εκκλησία δεν έχει δικαίωμα να σιωπά και να αδιαφορεί για όσα ταλανίζουν τους ανθρώπους, είτε πρόκειται για τα μικρά προβλήματα της βιοτής τους, είτε για τα μείζονα προβλήματα της κοινωνίας μέσα στην οποία ζουν.

Εμείς δεν είμαστε πολιτικοί αλλά εκκλησιαστικοί άνδρες. Είμαστε κατά Χάριν και καθ’ υποχρέωσιν φορείς και εκφραστές του προφητικού χαρίσματος της Ιερωσύνης. Το νόημα της προφητείας, όμως, δεν είναι να προλέγεις τα μέλλοντα, αλλά να αποκαλύπτεις εν Πνεύματι Αγίω όσα στο παρόν τραυματίζουν την αλήθεια και υπονομεύουν το μέλλον, την ποιότητα της ζωής των ανθρώπων και τη σωτηρία τους.

Τούτο σημαίνει ότι η Εκκλησία έχει καθήκον να διατυπώνει τον λόγο της όχι για να αμφισβητήσει τους θεσμούς ή να εμπλακεί σε πολιτικές και κομματικές αντιπαραθέσεις αλλά για να εκφράσει την αγωνία της, όταν αισθάνεται ότι η έκπτωση των αρχών και των αξιών υποθηκεύει το μέλλον του λαού του Θεού και απαξιώνει τα ουσιώδη του βίου του. Η δική μας δουλειά είναι να παράγουμε πνευματικά αντισώματα, προστατευτικά του κοινωνικού οργανισμού από κάθε φθοροποιό νόσο που εκφυλίζει το ανθρώπινο πρόσωπο και οδηγεί σε εκπτωτικά φαινόμενα τον κοινό μας βίο.

Είναι επομένως ζωτικής σημασίας ανάγκη η Εκκλησία και η Πολιτεία να πορευόμαστε εν αγάπη και ομονοία, προφυλάσσοντας και διασώζοντας τους διακριτούς μας ρόλους, ώστε να υπηρετήσουμε από κοινού τον λαό και τη χώρα μας, με επίγνωση της διαφορετικότητας των αποστολών μας.

Τούτη την οριακή στιγμή της ζωής μου, όπου καλούμαι περισσότερο από ποτέ να αναλωθώ ώστε να «ζῶ οὐκέτι ἐγώ» αλλά να «ζεῖ ἐν ἐμοὶ Χριστός» (Γαλ. 2, 20), επιθυμώ να καταθέσω ενώπιον σας τις προσωπικές μου ανησυχίες και να απευθύνω πρόσκληση και παράκληση προς όλους και προς τον καθένα προσωπικά, να συναντηθούμε σε κοινούς στόχους και οραματισμούς.

Πρώτο σημείο, που κατέκαιε πάντοτε και συνεχίζει να κατακαίει την καρδιά μου, είναι η μέριμνα για τα νιάτα του τόπου μας. Για τα παιδιά μας, που αισθάνονται συνεχώς προδομένα από την ασυνέπεια έργων και λόγων· που ασφυκτιούν από έλλειψη πνευματικού οξυγόνου· που γίνονται έρμαια της ιδιοτέλειας ημών των μεγαλυτέρων· που πεινούν για αλήθεια και ζωή και διψούν για όραμα και ελπίδα. Σε αυτούς τους νέους και τις νέες θέλω να απευθυνθώ άμεσα και προσωπικά.

Παιδιά μου: κατ αρχήν θέλω να ανανεώσω την πρόσκληση του μακαριστού προκατόχου μου, του αρχιεπισκόπου κυρού Χριστοδούλου, ο οποίος σας κάλεσε να έρθετε στην Εκκλησία χωρίς προϋποθέσεις, προκαταλήψεις και προδιαγραφές. Σας διαβεβαιώνω κι εγώ ότι το μόνο που χρειάζεται είναι να μην ξεχνάτε ότι η Εκκλησία είναι το σπίτι σας· η πατρική σας εστία. Δεν χρειαζόσαστε διαμεσολαβητές και ειδικές προσκλήσεις. Αρκεί να στρέψετε τα βήματα σας προς τα εκεί.

Νοιώθω την ανάγκη, όμως, να σας πω και κάτι ακόμα. Εμείς, οι πνευματικοί γονείς σας, έχουμε μια υποχρέωση προς εσάς και αυτήν πρέπει να τονίσω και να δεσμευτώ απέναντί σας:

Εγώ, ο Αρχιεπίσκοπος, δηλαδή ο πνευματικός σας πατέρας, και μαζί με εμένα όλοι οι ιερείς δεν έχουμε δικαίωμα να σταματήσουμε στην πρόσκληση. Πρέπει να βγούμε πρώτοι στον δρόμο και να σας συναντήσουμε. Δεν αρκεί να σας ξανα-προσκαλέσουμε αλλά να έρθουμε εμείς πρώτοι κοντά σας.

Αγαπημένα μου παιδιά, θέλω να συναντιόμαστε προσωπικά. Προτείνω λοιπόν να ιδρύσουμε ένα είδος νεανικού συμβουλίου του Αρχιεπισκόπου, ώστε να ανταμώνουμε, να ακούω άμεσα ο ίδιος τον λόγο σας και να αγωνιστούμε μαζί για να χτίσουμε το αύριο που εσείς δικαιούσθε και εμείς οφείλουμε να σας εξασφαλίσουμε.

Αυτό που κυρίως επιθυμώ είναι να σας ακούσω παρά να με ακούσετε. Κι εσείς να κάνετε έντονη την παρουσία και φανερό τον λόγο σας στη ζωή της Εκκλησίας μας. Εγώ θα προσπαθήσω να είμαι ανοιχτός απέναντί σας, και διάφανος για να φαίνεται πίσω μου ο Σταυρωμένος αρχηγός της Ζωής. Ο μόνος που αγαπάει τόσο ώστε να μην μπορεί κανείς να αντισταθεί στην αγάπη Του.

Και κάτι ακόμα. Η Εκκλησία είναι το σπίτι σας. Κι όταν το βλέπετε να φλέγεται από δικές μας αμέλειες ή αναξιότητες μη στέκεστε απέναντι ασκώντας εύκολη κριτική. Μπείτε μέσα για να σώσουμε ό,τι μπορούμε από τον πολύτιμο θησαυρό της πνευματικής μας κληρονομιάς.

Ελάτε στο σπίτι σας για να το ανανεώσουμε και να το ανακαινίσουμε μαζί.

Ένα δεύτερο σημείο που βασανίζει τον λογισμό μου είναι η ευθύνη μας για την πορεία του νεοελληνικού πολιτισμικού γίγνεσθαι. Επιτρέψτε μου να απευθύνω τον λόγο προς τους ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, της επιστήμης και της τεχνολογίας· προς όλα εκείνα τα ανήσυχα πνεύματα, που επιμένουν να προβληματίζονται για τα κοινά και δεν αισθάνονται ικανοποιημένοι από την ακινησία, τη στασιμότητα και τη δουλεία του αυτονόητου.

Εμείς, οι εκκλησιαστικοί ταγοί έχουμε μια υποχρέωση απέναντί σας και εσείς έχετε ένα χρέος στο γένος μας και στην Ιστορία.

Η Εκκλησία πρέπει να ξαναβρεί τους τρόπους να κεντρίζει και να εμπνέει το ανθρώπινο πνεύμα. Όπως τότε που γονιμοποίησε τις τέχνες και τις επιστήμες και γέννησαν πολιτισμό. Τότε που και οι πέτρες μαρτυρούσαν το μεγαλείο της ορθόδοξης θεολογίας καθώς αυτή εκφραζόταν μέσω της αρχιτεκτονικής των ναών και των μοναστηριών. Τότε που η Αγιά Σοφιά, ή τα μοναστήρια του Οσίου Λουκά και του Δαφνιού μαρτυρούσαν με την άρρητη γλώσσα του πολιτισμικού επιτεύγματος περί της αναστημένης ελπίδας του ανθρώπου. Τότε που ο πεζός και ο ποιητικός λόγος γέννησαν ύψιστης πολιτισμικής αξίας εκφράσεις του ανθρωπίνου πνεύματος, όπως ο Ακάθιστος Ύμνος ή τα κείμενα των Πατέρων της Εκκλησίας, και από τα βάθη της ανθρώπινης ευαισθησίας αναδύθηκε το κάλλος της βυζαντινής μουσικής.

Σπεύδω να διευκρινίσω: Δεν σας καλώ να κατασκευάσετε στρατευμένη χριστιανική τέχνη. Σας προσκαλώ και σας προκαλώ να ξανα-ανακαλύψουμε μαζί τους χυμούς που έθρεψαν τις ψυχές των προγόνων μας και γέννησαν τον πολιτισμό που κληρονομήσαμε.

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, της κρίσης των ιδεολογιών, της ψευδεπίπλαστης διανόησης, του ευτελισμού της καλλιτεχνικής και της πνευματικής δημιουργίας και την υποταγή τους στον αδηφάγο καταναλωτισμό έχουμε αναπόδραστο καθήκον να συμβάλλουμε ως Εκκλησία στην παραγωγή πολιτισμού.

Τα μοναστήρια μας, οι Εκκλησιές μας –ακόμα και οι ερειπωμένες-, η υμνογραφία μας, αλλά και όσα στοιχεία της παράδοσής μας διασώζονται στη σύγχρονη νεοελληνική πολιτισμική κληρονομιά, είναι αψευδείς μάρτυρες της ανάγκης γι΄ αυτή τη συνάντηση. Σας παραπέμπω ενδεικτικά στη νεοελληνική ζωγραφική που κρύβει μέσα της τη βυζαντινή αγιογραφική παράδοση, στην ποίηση που αντλεί αφανώς χυμούς από την εκκλησιαστική υμνογραφία, ή στη σύγχρονη ελληνική μουσική, λαϊκή ή έντεχνη, που κρύβει μέσα της τους δρόμους του βυζαντινού μέλους. Ακόμη και στον υπερεαλισμό των νεότερων ζωγράφων διακρίνει κανείς τις επιρροές των αγιογράφων δασκάλων τους.

Όλα αυτά κραυγάζουν για την κοινή μας ευθύνη να συναντηθούμε ξανά, Εκκλησία και ανθρώπινη δημιουργικότητα, για να οικοδομήσουμε και πάλι πολιτισμό και να εγγράψουμε πολιτιστικές παρακαταθήκες για το αύριο των παιδιών μας και του τόπου μας.

Ένα τρίτο σημείο, στο οποίο είμαι υποχρεωμένος να τοποθετηθώ, είναι η φροντίδα προς τον καθ’ οιονδήποτε τρόπο δοκιμαζόμενο συνάνθρωπο. Άλλωστε η μέριμνα για τον αναξιοπαθούντα αδελφό μας συνιστά το αδιάψευστο κριτήριο, βάσει του οποίου θα κριθεί η αλήθεια και η γνησιότητα της χριστιανικής μας πίστης.

Δεν υπάρχει πτυχή του ανθρώπινου πόνου που είναι δυνατόν να μας αφήνει αδιάφορους. Όχι γιατί ο σκοπός της Εκκλησίας εξαντλείται στο κοινωνικό της έργο. Αλλά γιατί είναι ασύμβατο να ονομάζεσαι χριστιανός και να μην νοιάζεσαι για τον άρρωστο, τον φυλακισμένο, τον αναξιοπαθούντα, τον γυμνό, τον πεινασμένο, τον φτωχό, τον βασανισμένο, τον πρόσφυγα, τον μετανάστη, τον στιγματισμένο για την ψυχική του αρρώστια. Τον κάθε ταλανιζόμενο αδελφό μας. Κι αυτό για έναν και μοναδικό λόγο: Ό,τι προσφέρουμε σε καθέναν από αυτούς που ο ίδιος ο Κύριος αποκαλεί ελαχίστους αδελφούς του, το προσφέρουμε στον ίδιο το Χριστό (Ματθ. 25, 35-37).

Αυτό μας καλεί σε μια ακαταπόνητη προσπάθεια αξιοποιήσεως της υπάρχουσας υποδομής και δημιουργίας νέων δομών και δραστηριοτήτων, οι οποίες να ανταποκρίνονται στις ανάγκες των εμπερίστατων αδελφών μας, κάνοντας πράξη αυτά για τα οποία προσευχόμαστε σε κάθε Θεία Λειτουργία.

Η Εκκλησία δεν δοξάζει τον Θεό μόνο δια ύμνων, αλλά κυρίως καθιστώντας φανερή την παρουσία και την αγάπη Του σε κάθε περίπτωση, όπου ο πόνος και οι δοκιμασίες τραυματίζουν ή απειλούν να αφανίσουν την ελπίδα.

Καλώ λοιπόν το λαό του Θεού, το ποίμνιο που μου εμπιστεύτηκε ο Κύριος, δηλαδή όλους σας: τους πιστούς και εκείνους που δηλώνουν άπιστοι, να συναντηθούμε γύρω από την Αγία Τράπεζα, εκεί που τελείται το μέγιστο των μυστηρίων, και να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να κάνουμε την αγάπη και την ενότητα τρόπο ζωής, ώστε η Θεία Λειτουργία να συνεχίζεται στην καθημερινότητα της βιοτής μας και να γίνεται πηγή παρηγοριάς μέσω ημών και της προσφοράς μας για κάθε πονεμένο αδελφό μας.

Ως επικεφαλής της Εκκλησίας των Αθηνών έχω υποχρέωση και καθήκον να εργασθώ για την ευόδωση και την επίτευξη αυτών των στόχων. Όμως δεν υπάρχει τρόπος να πάρει σάρκα και οστά κανείς οραματισμός χωρίς ανθρώπους, οι οποίοι τον συμμερίζονται και επιθυμούν να αγωνιστούν για την εκπλήρωσή του.

Απευθύνω λοιπόν θερμή παράκληση και ικεσία προς τον ιερό κλήρο και τα στελέχη του εκκλησιαστικού έργου: Σταθείτε στο πλευρό μου. Υιοθετήστε τις αγωνίες μου. Αφουγκραστείτε τις προσδοκίες του λαού μας. Συμμεριστείτε τις κοινές μας ευθύνες.

Χωρίς εσάς και την έμπρακτη αρωγή σας, χωρίς την αγάπη σας και την αφοσίωσή σας στη διακονία του λαού μας, ο Αρχιεπίσκοπος δεν θα είναι παρά ένας μοναχικός άνθρωπος με προσωπικές ευαισθησίες.

Εγώ υπόσχομαι να σταθώ κοντά σας. Να συμπαρασταθώ στις δυσκολίες και στα προβλήματά σας. Να καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια για την αναβάθμιση της διακονίας σας, την εξασφάλιση των εφοδίων που χρειάζεστε για να ανταποκριθείτε στις σύγχρονες κοινωνικές απαιτήσεις και βέβαια να μεριμνήσω για σας τους ίδιους ως προσώπων αγαπημένων.

Είναι επιτακτική ανάγκη η Εκκλησία να μεριμνήσει για τα του οίκου της. Να ασχοληθεί με αγάπη και ευαισθησία για την εκκλησιαστική παιδεία, για την ιερατική οικογένεια και για την ποιότητα των στελεχών της.

Και θέλω να είστε βέβαιοι ότι οι ιερείς και οι οικογένειές τους δεν θα αισθάνονται μόνοι στον αγώνα τους· τους χρειάζομαι κοντά μου, αδελφούς και συναγωνιστές στο κοινό ιερό μας καθήκον.

Είναι θεμελιώδης προτεραιότητα η ενορία να αποδεικνύεται συνεχώς το όντως νευραλγικό κύτταρο του εκκλησιαστικού οργανισμού. Εύχομαι, προσεύχομαι και σας παρακαλώ να μεριμνήσετε ώστε μέσα στην έρημο της Αθήνας να υπάρχει σε κάθε ενορία μια μικρή όαση για τους νέους· ένα καταφύγιο για τα νέα ζευγάρια· μια γωνιά για τη χειμαζόμενη σύγχρονη οικογένεια· μια ζεστή φωλιά για κάθε «κοπιώντα καὶ πεφορτισμένο» · μια εστία που θα καίει αδιαλείπτως η φωτιά των πνευματικών αναζητήσεων· ένα θυσιαστήριο από το οποίο ξεκινούν όλα και στο οποίο καταλήγουν τα πάντα, καθώς το εκκλησιαστικό ήθος προϋποθέτει ότι «ἡμῶν δὲ σύμφωνος ἡ γνώμη τῇ εὐχαριστίᾳ, καὶ ἡ εὐχαριστία πάλιν βεβαιοῖ τὴν γνώμην».

Είναι επείγον και απαραίτητο σε κάθε γωνιά της Αθηναϊκής γης να υπάρχει μια ζωντανή ενορία που να φανερώνει με κάθε δυνατό τρόπο, ότι ο Χριστός αναστήθηκε και γι αυτό οι άνθρωποι μπορούν να βρίσκουν εκεί χαρά, παρηγοριά, ελπίδα, νόημα στη ζωή τους και να ζουν την καθημερινότητά τους με τη βεβαιότητα ότι ο θάνατος έχει νικηθεί, ότι «ἀνέστη Χριστὸς καὶ ζωὴν πολιτεύεται».

Θα ήθελα ακόμη να τοποθετηθώ επιγραμματικά και σε μερικά σημεία, τα οποία σχετίζονται με την διακονία μου ως Προέδρου της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Σε μια εποχή που η Οικουμένη παρουσιάζεται κατακερματισμένη και ως λύση προβάλλεται η παγκοσμιοποίηση, οι Ορθόδοξες Εκκλησίες οφείλουν να διασφαλίσουν και να προβάλλουν την μεταξύ τους ενότητα. Σήμερα, όσο ποτέ άλλοτε πρέπει να γίνει κατανοητή η σημασία και ο ρόλος του Σεπτού Οικουμενικού μας Πατριαρχείου για την πορεία σύνολης της Ορθοδοξίας.

Είναι πια καιρός, οι κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες, οι οποίες είναι διεσπαρμένες στα μήκη και τα πλάτη της οικουμένης, να βρεθούν ψυχικά και πνευματικά το δυνατόν κοντύτερα μεταξύ τους. Και όπου και όταν οι ανθρώπινες αδυναμίες επιτρέπουν να αναφύονται διαιρέσεις και ασυμφωνίες οφείλουμε να καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια υπερβάσεως των προβλημάτων, με επίγνωση ότι υπάρχει ο ασφαλής εγγυητής της ενότητας, ο οποίος είναι το Σεπτό Κέντρο της Οικουμενικής Ορθοδοξίας, το πολύπαθο Οικουμενικό μας Πατριαρχείο.

Η ενότητα των ορθοδόξων είναι σήμερα το μεγάλο ζητούμενο. Ιδιαίτερα καθώς η παγκόσμια κοινότητα στρέφει το βλέμμα προς την Ορθοδοξία και προσδοκά λόγο καινούργιο και διαφορετικό, μαρτυρία και έμπρακτη συμβολή στην αντιμετώπιση της προκλητικής σύγχρονης πραγματικότητας.

Οφείλω να καταθέσω ενώπιον σας την εμπιστοσύνη μου στην πρόνοια του Θεού, ο οποίος φρόντισε στον μαρτυρικό θρόνο της βασιλίδος των πόλεων να στέκεται σήμερα βράχος ακλόνητος της Ορθοδοξίας και σοφός οιακοστρόφος της εκκλησιαστικής μας πορείας ο ταπεινός αλλά στιβαρός, ο τολμηρός αλλά σώφρων, ο ριζωμένος στην ορθόδοξη παράδοση αλλά βαθύς γνώστης των παγκοσμίων εξελίξεων Πατριάρχης του Γένους, ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος.

Η Ελλαδική Εκκλησία, έχουσα επίγνωση της ιστορίας του γένους των Ελλήνων, της εκκλησιαστικής μας ιστορίας και της ορθόδοξης εκκλησιολογίας φέρει βαριά την ευθύνη επί των ώμων της για τον τρόπο που θα διαφυλάξει τα παραδεδομένα όσον αφορά τη σχέση της και τη συνεργασία της με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Η Εκκλησία της Ελλάδος διοικείται από την Σύνοδο της Ιεραρχίας και την Διαρκή Ιερά Σύνοδο κατά καθορισμένο τρόπο, ο οποίος προβλέπει και τις ευθύνες και αρμοδιότητες του Προέδρου τους, ο οποίος είναι ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος.

Η χάραξη της πορείας της Ελλαδικής Εκκλησίας, η λήψη των αποφάσεων, η αντιμετώπιση των προβλημάτων που κατά καιρούς προκύπτουν και η αντιμετώπιση όλων των άλλων ζητημάτων, για τα οποία έχει αρμοδιότητα η Ιεραρχία, οφείλουν να είναι καρπός συνεργασίας των μελών της, οι οποίοι συναποφασίζουν εν Αγίω Πνεύματι με ήθος συνοδικό. Ο Αρχιεπίσκοπος ως πρόεδρος έχει καθήκον να διασφαλίζει τη λειτουργία του συνοδικού συστήματος και, ως πρώτος μεταξύ ίσων, να είναι ο εγγυητής της εύρυθμης λειτουργίας του. Κατά προέκταση έχει την ευθύνη να μεριμνά ώστε αυτό το συνοδικό πνεύμα να διαποτίζει κάθε πτυχή του εκκλησιαστικού βίου και να καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν όλες οι δομές της εκκλησιαστικής πραγματικότητας.

Έχω επίγνωση του χρέους μου να είμαι υπεύθυνος, εμψυχωτής και εγγυητής του συνοδικού μας συστήματος. Όμως αυτό, εκ της φύσεως του, διασώζεται μόνο με κοινή προσπάθεια και συναντίληψη. Παρακαλώ λοιπόν εκ μέσης καρδίας ο καθένας μας να συμβάλλει υπεύθυνα και με συναίσθηση της πνευματικής ευθύνης στην ουσιαστική και έμπρακτη λειτουργία του συνοδικού μας συστήματος.

Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ο Καταστατικός Χάρτης, ο οποίος οριοθετεί νομικά τις εκκλησιαστικές λειτουργίες, υπήρξε από τους καλύτερους. Τα τριάντα χρόνια, όμως, που παρήλθαν από την έναρξη της ισχύος του, επιτάσσουν αναπόφευκτα την ανάγκη για διορθώσεις και προσθήκες ή την αξιοποίηση δυνατοτήτων που προβλέπει μεν αλλά έμειναν μέχρι σήμερα αναξιοποίητες. Είναι επομένως προφανές, ότι πρόκειται για ζήτημα το οποίο πρέπει επίσης να απασχολήσει την Εκκλησία μας.

Ένα άλλο μείζον θέμα, το οποίο πιστεύω ότι πρέπει να αντιμετωπισθεί σοβαρά από τη διοίκηση της Εκκλησίας, είναι το πρόβλημα της στελεχώσεως των ενοριών και του ευρύτερου εκκλησιαστικού έργου καθώς και η ανάπτυξη νέων μορφών ποιμαντικής φροντίδας, η οποία πρέπει να ανταποκρίνεται στις ανάγκες και τις απαιτήσεις της εποχής μας.

Προς επίτευξη αυτού του στόχου είναι αυτονόητη η νευραλγική σημασία της εκκλησιαστικής παιδείας, της επιμορφώσεως του ιερού κλήρου και του καταρτισμού των εκκλησιαστικών στελεχών, και αυτό το ζήτημα πρέπει να μας απασχολήσει άμεσα και επιτακτικά. Και βέβαια η προσπάθεια ενίσχυσης της συνεργασίας μας με τα Πανεπιστημιακά και τα άλλα μορφωτικά ιδρύματα της χώρας, και ιδιαίτερα με τις Θεολογικές Σχολές των Πανεπιστημίων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης πρέπει να θεωρείται εκ προοιμίου δεδομένη.

Ανάλογης βαρύτητας είναι και μερικά ειδικά προβλήματα, τα οποία απασχολούν τη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα και απαιτούν διατύπωση ορθόδοξων θεολογικών προσεγγίσεων και ποιμαντικών αντιμετωπίσεων. Ζητήματα όπως το οικολογικό πρόβλημα, τα βιοηθικά διλήμματα, η ποιμαντική των νοσηλευτηρίων, η οικονομική μετανάστευση, το σύγχρονο εμπόριο της ανθρώπινης σάρκας, ο κοινωνικός αποκλεισμός, η φτώχια, το στίγμα της ψυχικής νόσου, η κοινωνική εξαθλίωση και άλλα πολλά πρέπει να έρθουν στο επίκεντρο του θεολογικού και ποιμαντικού μας προβληματισμού με τρόπο έγκυρο, υπεύθυνο και συστηματικό.

Σε αυτό το σημείο δράττομαι της ευκαιρίας να απευθυνθώ στα ευήκοα ώτα της Πολιτείας κάνοντας έκκληση και πρόταση για αλληλουποστήριξη σε όλους εκείνους τους τομείς όπου η συνεργασία Εκκλησίας και Πολιτείας μπορεί να αποφέρει πολλαπλάσιους καρπούς όσον αφορά την αντιμετώπιση πολλών από τα προαναφερθέντα προβλήματα.

Η αναφορά μας σε αυτά τα πρακτικά θέματα φέρνει αναγκαστικά στο προσκήνιο εύλογα ερωτήματα και περί της διαχειρίσεως της εκκλησιαστικής περιουσίας. Πιστεύω πως αυτό το κεφάλαιο πρέπει να επανεξεταστεί ενδελεχώς, με ανανεωμένα κριτήρια και πάντως όχι με τις μεθόδους του παρελθόντος. Πιστεύουμε πως οι καιροί απαιτούν να αναπτυχθούν πρωτοβουλίες οι οποίες να καθιστούν την Εκκλησία εύρωστη μεν, αλλά με μοναδικό σκοπό οι πόροι της να εξαργυρώνονται στην διακονία του ποιμνίου της και επομένως τα έσοδα από την διαχείριση της περιουσίας Της να επιστρέφουν στο λαό, ώστε να μην δημιουργείται με κανένα τρόπο η αίσθηση ότι έχει μετατραπεί ο οίκος του Θεού εις οίκον εμπορίου.

Αγαπητοί μου, δεν θέλω να σας ταλαιπωρήσω περισσότερο.

Νοιώθω, ωστόσο, την ανάγκη να ολοκληρώσω τη σημερινή μάλλον δημόσια εξομολόγηση παρά ομιλία με μια παράκληση προς τον Θεό, ο οποίος αξίωσε εμέ τον ελάχιστο να στέκομαι σήμερα στον αρχιεπισκοπικό θρόνο των Αθηνών, κληρονόμος και διάδοχος αγίων όπως ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης και ο επίσκοπος των Αθηνών Ιερόθεος.

Τέκνα και αδελφοί μου εν Κυρίω αγαπημένοι,

Προσεύχομαι και παρακαλώ τον Θεό, όταν περάσει ο καιρός και πλησιάζω στο τέλος του κύκλου της επίγειας διακονίας μου να είμαι έτοιμος να απολογηθώ με παρρησία ενώπιον Θεού και ανθρώπων γι’ αυτόν τον θρόνο που μου εμπιστεύτηκε ο Κύριος. Θα ήθελα μέχρι τότε να έχω κατακτήσει το δικαίωμα να μιλήσω για αυτόν τον θρόνο, κοιτώντας σας στα μάτια και εκφραζόμενος με τον ίδιο τρόπο που ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός μιλούσε για το σκαμνί του, λέγοντας:

«Εγώ με τη Χάρη του Θεού, μήτε σακούλα έχω, μήτε κασέλα, μήτε σπίτι, μήτε άλλο ράσο από αυτό που φορώ. Και το σκαμνί, όπου έχω, δεν είναι εδικό μου, δια λόγου σας το έχω. Άλλοι το λένε σκαμνί και άλλοι θρόνον. Δεν είναι καθώς το λέγετε. Αμή θέλετε να μάθετε τι είναι; Είναι ο τάφος μου και εγώ είμαι μέσα ο νεκρός οπού σας ομιλώ. Ετούτος ο τάφος έχει την εξουσίαν να διδάσκει βασιλείς και πατριάρχας, αρχιερείς, ιερείς, άνδρας και γυναίκας, παιδιά και κορίτσια, νέους και γέρους και όλον τον κόσμον».

«Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου Εὐλογημένον».

Ἀμήν.

Περισσότερα... »
Καρδίτσα, 01.05.2008
17:45
ΤΟΠΙΚΕΣ ΜΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ
» Κόγιας Νικόλαος

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΑ

ΜΕΤΟΧΙΟΝ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ

ΑΓ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΝ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΩΝ ΕΙΡΗΝΗΣ , ΦΑΝΟΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΛΕΟΠΑ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓ. ΣΟΦΙΑΣ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΜΕΤΟΧΙΟΝ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΚΟΡΩΝΗΣ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓ. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓ. ΑΝΑΡΓΥΡΩΝ

ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΝ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ

ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Περισσότερα... »
13:16
ΠΑΤΗΡ, ΥΙΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ
» Κόγιας Νικόλαος

ΠΑΤΗΡ, ΥΙΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ

Περισσότερα... »

13:16

Το αίμα του "ΙΔΙΟΥ" του Θεού, ως "Διαθέμενου" της Καινής Διαθήκης

Ένα εδάφιο ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ εναντίον της Αριανιστικής αίρεσης που διακρατεί η Σκοπιά, είναι το εδάφιο που θα δούμε σε αυτό το άρθρο. Γι' αυτό η Σκοπιά φρόντισε ΝΑ ΤΟ ΝΟΘΕΥΣΕΙ κατά τη συνήθειά της.

Πράξεις 20/κ: 28:

Αρχαίο Ελληνικό Κείμενο

Ελληνική ΜΝΚ τής Σκοπιάς

Προσέχετε ουν εαυτοίς και παντί τω ποιμνίω εν ω υμάς το Πνεύμα το Άγιον έθετο επισκόπους, ποιμαίνειν την εκκλησίαν του Κυρίου και Θεού, ην περιεποιήσατο* δια του ιδίου αίματος.

Προσέχετε τους εαυτούς σας και όλο το ποίμνιο, μέσα στο οποίο το άγιο Πνεύμα σας διόρισε επισκόπους για να ποιμαίνετε την εκκλησία του Θεού την οποία αγόρασε με το αίμα του ιδίου του Γιου του.

* "Περιεποιήσατο": Προέρχεται από το: "Περιποιέω", που σημαίνει: "σώζω από τον κίνδυνο διατηρώ, παρέχω, προμηθεύω". Το ότι αναφέρεται κάποιο μέσο, δίνει την έννοια: "διασώζω για τον εαυτό μου, επιφυλάσσω για τον εαυτό μου, προμηθεύω στον εαυτό μου". Στην προκειμένη περίπτωση, μιλάει για τον Θεό (παράβαλλε Α΄ Τιμόθεον γ: 13. Ψαλμός ογ: 3).

Στις ανωτέρω παραθέσεις, παρατηρούμε δύο βασικές διαφορές της ΜΝΚ της Σκοπιάς, από το πρωτότυπο κείμενο. Η μία είναι, ότι στη ΜΝΚ δεν υπάρχουν οι λέξεις "Κυρίου και", και η δεύτερη διαφορά, είναι ότι ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΝ τη φράση: "του Γιου του", αλλάζοντας πλήρως το νόημα του εδαφίου.

Με την πρώτη διαφορά δεν θα ασχοληθούμε, καθώς κάποια κριτικά κείμενα δεν περιέχουν τις λέξεις: "Κυρίου και", αλλά λένε κατ' ευθείαν: "την εκκλησίαν του Θεού", επειδή προφανώς σε αυτή τη μορφή υπάρχει σε κάποια αρχαία κείμενα. Έτσι, δεν θα καταλογίσουμε στη Σκοπιά ως λάθος αυτή την παράλειψη. Όμως για τη δεύτερη διαφορά, την προσθήκη των λέξεων: "του Γιου του" από τη Σκοπιά, έχουμε να πούμε πολλά!

Τι σημαίνει: "την εκκλησίαν του Θεού, ην περιεποιήσατο δια του ιδίου αίματος"; Για ποιο αίμα μιλάει το χωρίο;

Και ο πιο αγράμματος, καταλαβαίνει εδώ, ότι το υποκείμενο της πρότασης είναι ο Θεός. Άρα για τον Θεό μιλάει. Πώς ξαφνικά προσθέτει η Σκοπιά εδώ τον "Γιο του"; Η πρόταση αυτή, μεταφράζεται στη δημοτική ως εξής:

"...την Εκκλησία του Θεού, την οποία διέσωσε για τον εαυτό του (ή έστω "αγόρασε" κατά τη Σκοπιά) δια του ΔΙΚΟΥ ΤΟΥ αίματος".

Για ποιον μιλάει το χωρίο; Για τον Θεό. Δια ποιου αίματος προμήθευσε στον εαυτό Του την Εκκλησία; "ΔΙΑ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ". Όχι δια του αίματος "του γιου του", όπως διαστρέφει το εδάφιο η Σκοπιά, για να μην παραδεχθεί ότι ο Χριστός είναι ο Θεός.

Η Σκοπιά, αν άφηνε το εδάφιο όπως είναι, ο οπαδός της θα έβλεπε, ότι αυτός που έχυσε το αίμα Του, αυτός που σταυρώθηκε για να διασώσει την Εκκλησία, είναι ο Θεός, και μάλιστα με οριστικό άρθρο!!! Θα αντιλαμβανόταν ότι ο Χριστός ΕΙΝΑΙ ο Θεός. Έτσι, για να συνεχίσει να πλανάει τους οπαδούς της, η Σκοπιά πρόσθεσε στην Αγία Γραφή τις λέξεις "του Γιου Του", για να μη δουν αυτή την ταύτιση του Γιου με τον Θεό.

Αν ήθελε ο Λουκάς να μιλήσει για τον "Γιο", δεν θα το έγραφε; Θα το άφηνε στη Σκοπιά; Με ποιο δικαίωμα η Σκοπιά διαστρέφει την Αγία Γραφή και πλανάει τόσους ανθρώπους, δίνοντάς τους ένα διαστρεβλωμένο κείμενο ως "Αγία Γραφή";

Και για να μη μείνει η παραμικρή αμφιβολία στους Μάρτυρες της Σκοπιάς, ότι ο Λουκάς ήξερε πολύ καλά τι έγραφε στις Πράξεις, και δεν εννοούσε το αίμα "του Γιου", αλλά του Θεού, θα το δείξουμε και από άλλο σημείο της Αγίας Γραφής, από τον Παύλο, στους Εβραίους 9/θ: 16-20:

"16 όπου γαρ διαθήκη, θάνατον ανάγκη φέρεσθαι του διαθεμένου· 17 διαθήκη γαρ επί νεκροίς βεβαία, επεί μήποτε ισχύει ότε ζη ο διαθέμενος. 18 Οθεν ουδ' η πρώτη χωρίς αίματος εγκεκαίνισται· 19 λαληθείσης γαρ πάσης εντολής κατά τον νόμον υπό Μωϋσέως παντί τω λαω, λαβών το αίμα των μόσχων και τράγων μετά ύδατος και ερίου κοκκίνου και υσσώπου, αυτό τε το βιβλίον και πάντα τον λαόν ερράντισε 20 λέγων: Τούτο το αίμα της διαθήκης ης ενετείλατο προς υμάς ο Θεός."

Ο "διαθέμενος" της διαθήκης, είναι αυτός που την κάνει. Ποιος έκανε τη Διαθήκη; Ο Θεός. Άρα ποιος πρέπει να πεθάνει για τη διαθήκη; Ποιανού το αίμα πρέπει να χυθεί για τη διαθήκη; "του διαθέμενου", δηλαδή ΤΟΥ ΘΕΟΥ, όπως σαφώς φαίνεται στο τέλους του εδαφίου αυτού, και όπως σαφέστερα λέει λίγο πιο πριν ο Παύλος:

"Ότι αύτη η διαθήκη ην διαθήσομαι τω οίκω Ισραήλ μετά τας ημέρας εκείνας, λέγει Κύριος· διδούς νόμους μου εις την διάνοιαν αυτών, και επί καρδίας αυτών επιγράψω αυτούς, και έσομαι αυτοίς εις Θεόν, και αυτοί έσονταί μοι εις λαόν" (Εβραίους 8/η: 10).

Και τα λόγια αυτά ο Παύλος, τα παραθέτει από τον Ιερεμία 31/λα: 31-34 (38/λη: Ο΄). Και εκεί δεν λέει: "λέγει Κύριος", αλλά στο Εβραϊκό, λέει: "λέγει Γιαχβέ". Ο Γιαχβέ είναι ο "διαθέτης" της διαθήκης. Και αυτό το ξέρει η Σκοπιά, γι' αυτό στη ΜΝΚ, τόσο στην προς Εβραίους, όσο και στον Ιερεμία, στα εδάφια αυτά, δεν γράφει τον διαθέτη ως "Κύριο", αλλά ως "Ιεχωβά". Στηρίζεται στην άγνοια των οπαδών της, και τολμάει να το γράφει, γιατί κανείς τους δεν το καταλαβαίνει, μια και έχουν μάθει να τρώνε "μασημένη" τροφή, και δεν κατανοούν τι διαβάζουν.

Πώς λοιπόν πέθανε ο Γιαχβέ και έχυσε το αίμα του ως διαθέτης, αν ο Χριστός δεν είναι και Αυτός Γιαχβέ;

Εδώ ο Παύλος ΕΞΗΓΕΙ τι εννοούσε ο Λουκάς για το αίμα "του Ιδίου" του Θεού. Εκτός κι αν εκτός από τον Λουκά, ούτε ο Παύλος δεν ήξερε τι έλεγε. Εκτός αν πρέπει να πετάξουμε την Αγία Γραφή, και να δεχόμαστε τυφλά όσα διαστρέφει ΚΑΙ ΝΟΘΕΥΕΙ η Σκοπιά.

Ελπίζουμε οι Μάρτυρες της Σκοπιάς, να καταλάβουν κάποτε, ότι πιστεύουν σε μια διαστρεβλωτική οργάνωση, σε ένα διαστρεβλωμένο κείμενο αντί για την Αγία Γραφή, και να φύγουν το συντομότερο από αυτή την εξαπάτηση, στην οποία τους υποβάλλουν άνθρωποι τους οποίους δυστυχώς συνεχίζουν να εμπιστεύονται.

Περισσότερα... »

13:15
Τι σημαίνει "Πρωτότοκος πάσης Κτίσεως";
» Κόγιας Νικόλαος

Του Μεγάλου Αθανασίου

Εάν δε ονομάζεται και 'πρωτότοκος της κτίσεως' (Κολ.1:15), όμως δεν ονομάζεται πρωτότοκος ως εξισούμενος προς τα κτίσματα και ως πρώτος εξ αυτών χρονικώς (διότι πώς είναι δυνατόν τούτο όταν βέβαια είναι αυτός και Μονογενής;), αλλά εξαιτίας της συγκαταβάσεως του Λόγου προς τα κτίσματα, λόγω της οποίας έχει γίνει και αδελφός πολλών.

Διότι βεβαίως ο μονογενής είναι μονογενής επειδή δεν υπάρχουν άλλοι αδελφοί, ο δε πρωτότοκος λέγεται πρωτότοκος λόγω της υπάρξεως και των άλλων αδελφών.

Δια τούτο λοιπόν εις ουδέν σημείον των Γραφών έχει λεχθή, πρωτότοκος του Θεού ούτε κτίσμα του Θεού, λέγονται όμως το Μονογενής, και το Υιός, και ο Λόγος, και η Σοφία που αναφέρονται εις τον Πατέρα και είναι γνωρίσματα αυτού. 'Διότι είδαμεν την δόξαν αυτού, ωσάν μια δόξαν που έχει ένας Μονογενής Υιός από τον Πατέρα' (Ιωάν. 1:14), και απέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού τον Μονογενή' (Α' Ιωάν. 4:8), και 'ο Λόγος σου Κύριε, διαμένει αιωνίως' (Ψαλμ. 118 [119]: 89), και 'εν αρχή υπήρχεν ο Λόγος και ο Λόγος ήτο προς τον Θεόν' (Ιωάν. 1:1), και 'ο Χριστός είναι Θεού δύναμις και Θεού σοφίαν' (Α' Κορ. 1:24), και 'αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός' (Ματθ.3:17, 17:5), και 'συ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του ζώντος Θεού' (Ματθ.16:16).

Το δε πρωτότοκος αναφέρεται εις την προς την κτίσιν επιδειχθείσαν συγκατάβασιν, διότι αυτής της κτίσεως ωνομάσθη και πρωτότοκος. Και το 'έκτισε' πάλιν αναφέρεται εις την προς τα κτίσματα χάριν, διότι χάριν αυτών κτίζεται.

Εάν λοιπόν είναι Μονογενής, όπως βέβαια και είναι, τότε πρέπει να ερμηνευθή το πρωτότοκος, εάν όμως είναι πρωτότοκος δεν θα είναι Μονογενής.

Διότι δεν είναι δυνατόν ο ίδιος να είναι και Μονογενής και πρωτότοκος, εκτός εάν αναφέρεται αλλού το ένα και αλλού το άλλο. Είναι δηλαδή Μονογενής λόγω της γεννήσεως αυτού εκ του Πατρός, όπως έχει λεχθή, πρωτότοκος δε λόγω της προς τα κτίσματα συγκαταβάσεως και της μετά των πολλών αδελφοποιήσεως.

Δια τούτο, εάν τα δύο αυτά ρητά αντίκεινται μεταξύ των, θα ημπορούσε κανείς δικαίως να είπη ότι υπερισχύει εις τον Λόγον μάλλον το ιδίωμα του Μονογενούς, δια το ότι δεν υπάρχει άλλος Λόγος, ή άλλη Σοφία, αλλά μόνον αυτός είναι ο αληθινός Υιός του Πατρός.

Και μάλιστα, όπως έχει λεχθή εις τα προηγούμενα, δεν έχει λεχθή συνδεδεμένον με κάποιαν αιτίαν, αλλ' ανεξαρτήτως, το 'ο Μονογενής Υιός, ο οποίος είναι εις τον κόλπον του Πατρός' (Ιωάν. 1:18). Το δε πρωτότοκος είναι συνδεδεμένον πάλιν με την αιτίαν της κτίσεως, την οποίαν ανέφερεν ο Παύλος όταν έλεγε, 'διότι δι' αυτού εδημιουργήθησαν τα πάντα' (Κολ. 1:16). Εάν δε όλα τα κτίσματα εκτίσθησαν δι' αυτού, αυτός είναι διαφορετικός από τα κτίσματα, και δεν είναι κτίσμα, αλλά κτίστης των κτισμάτων.

Δεν ωνομάσθη επομένως πρωτότοκος επειδή εγεννήθη εκ του Πατρός, αλλά επειδή η κτίσις εδημιουργήθη δι' αυτού. Και όπως ακριβώς προ της δημιουργίας αυτός ήταν ο Υιός δια του οποίου εγένετο η δημιουργία, έτσι και πριν ονομασθή πρωτότοκος όλης της κτίσεως, αυτός ήταν επίσης ο Λόγος που ήταν προς τον Θεόν, και ήταν Θεός ο Λόγος.

Αλλά επειδή και αυτό δεν το κατενόησαν οι βλάσφημοι, περιφέρονται και λέγουν 'εάν είναι πρωτότοκος όλης της κτίσεως, είναι φανερόν ότι και αυτός είναι ένας εκ της κτίσεως'.

Ανόητοι!

Εάν είναι καθ' ολοκληρίαν πρωτότοκος όλης της κτίσεως, άρα όλης της κτίσεως είναι διαφορετικός. Διότι δεν είπεν ότι είναι πρωτότοκος των άλλων κτισμάτων, δια να μη νομισθή ότι είναι ωσάν ένας από τα κτίσματα, αλλ' έχει γραφή, όλης της κτίσεως, δια να δειχθή ότι είναι διαφορετικός από την κτίσιν.

Ο Ρουβήν λοιπόν δεν ωνομάσθη πρωτότοκος όλων των τέκνων του Ιακώβ, αλλά του ιδίου του Ιακώβ και των αδελφών, δια να μη θεωρηθή ότι είναι άλλος και δεν ανήκει εις τα παιδιά του Ιακώβ (Γέν. 35:23).

Αλλά και περί του ίδιου του Κυρίου ο απόστολος δεν είπε, δια να γίνη πρωτότοκος όλων, δια να μη νομισθή ότι φορεί σώμα ξένον προς το δικό μας, αλλ' είπεν, 'πρωτότοκος μεταξύ πολλών αδελφών' (Ρωμ.8:29) δια την ομοιότητα της σαρκός.

Εάν λοιπόν και ο Λόγος ήταν ένας εκ των κτισμάτων, θα είχεν είπει η Γραφή και δι' αυτόν ότι είναι πρωτότοκος των άλλων κτισμάτων. Τώρα όμως που οι άγιοι λέγουν ότι είναι πρωτότοκος όλης της κτίσεως, αποδεικνύεται τελείως αντιθέτως ότι είναι διαφορετικός από όλην την κτίσιν, και ότι δεν είναι κτίσμα ο Υιός του Θεού. Διότι εάν είναι κτίσμα θα είναι και ο ίδιος του εαυτού του πρωτότοκος.

Πώς λοιπόν ημπορεί, ώ Αρειανοί, να είναι και πρώτος από τον εαυτόν του και δεύτερος μετά τον εαυτόν του; Επειδή εάν είναι κτίσμα, και όλη η κτίσις εδημιουργήθη δι' αυτού και δι' αυτού συνεστήθη, πώς ημπορεί και να κτίζει την κτίσιν και να είναι συγχρόνως ένα εξ αυτών τα οποία εδημιουργήθησαν δι' αυτού και απετέλεσαν την κτίσιν;

Επειδή δε αυτού του είδους η επινόησίς των φαίνεται άτοπος, ελέγχονται από την αλήθειαν, ότι ωνομάσθη μεν πρωτότοκος μεταξύ πολλών αδελφών δια την συγγένειαν της σαρκός, ωνομάσθη δε και πρωτότοκος εκ των νεκρών, δια το ότι η ανάστασις των νεκρών εγένετο εξ αυτού και μετά από αυτόν.

Πρωτότοκος δε όλης της κτίσεως ωνομάσθη δια την φιλανθρωπίαν του Πατρός, ένεκα της οποίας όχι μόνο τα πάντα εδημιουργήθησαν δια του Λόγου αυτού, αλλά διότι και αυτή η κτίσις περί της οποίας ο απόστολος είπεν ότι αναμένει με λαχτάραν την αποκάλυψιν των υιών του Θεού (Ρωμ. 8:19), 'θα ελευθερωθή κάποτε από την δουλείαν εις την φθοράν, δια να εισέλθη εις την ένδοξον ελευθερίαν των παιδιών του Θεού' (Ρωμ. 8:21).

Κατ' αυτόν τον τρόπον λοιπόν με το να ελευθερωθή η κτίσις, θα είναι και αυτής πρωτότοκος ο Κύριος μαζί με όλους τους υιοθετηθέντας, εις τρόπον ώστε, με το να λέγεται αυτός πρώτος, αυτά τα οποία θα ακολουθήσουν να παραμένουν συνδεδεμένα με τον Λόγον, ωσάν μετά τινός αρχής...

Εις όλους λοιπόν είναι φανερόν ότι ούτε δια τον εαυτό του, ωσάν να είναι κτίσμα, ούτε δια το ότι έχει κατ' ουσίαν κάποιαν συγγένειαν προς όλην την κτίσιν ωνομάσθη πρωτότοκος αυτής, αλλά επειδή εξαρχής, όταν εδημιουργούσεν ο Λόγος τα κτίσματα, είχεν εκδηλώσει την συγκατάβασίν του προς τα γεννητά δια να ημπορέσουν να δημιουργηθούν. Δεν θα ημπορούσαν δηλ. να αντέξουν την φύσιν του που είναι ανόθευτος πατρική λαμπρότης, εάν λόγω της πατρικής συγκαταβάσεως δεν τα βοηθούσε και δεν τα έφερε εις την ύπαρξιν με την υποστήριξίν του.

Και δεύτερον δε πάλιν, επειδή ο Λόγος εξεδήλωσε την συγκατάβασίν του, υιοθετείται δι' αυτού και η κτίσις, δια να γίνη και αυτής πρωτότοκος κατά πάντα, όπως έχει λεχθή, και δια το ότι κτίζει, και δια το ότι εισέρχεται εις αυτήν την οικουμένην υπέρ πάντων.

Δια τούτο λοιπόν έχει γραφή, 'όταν δε παρουσιάση τον πρωτότοκον εις την οικουμένην λέγει, να τον προσκυνήσουν όλοι οι άγγελοι του Θεού' (Εβρ. 1:6).

Ας ακούουν οι αντίχριστοι και ας σπαράσσουν τους εαυτούς των, διότι το να εισέλθη αυτός εις την οικουμένην συνετέλεσεν εις το να ονομασθή και πρωτότοκος όλων, έτσι ώστε να είναι του μεν Πατρός μονογενής Υιός, δια το ότι εξ αυτού μόνος αυτός εγεννήθη, της δε κτίσεως πρωτότοκος δια την υιοθέτησιν των πάντων.

Περισσότερα... »
13:14
Προσθήκες άρθρων από τη Σκοπιά, κατά της Θεότητας του Χριστού
» Κόγιας Νικόλαος

Η Σκοπιά νοθεύει το κείμενο της Αγίας Γραφής και χωρίς δικαιολογία. Πόσο μάλλον, όταν βρίσκει δικαιολογία! Γι' αυτό, στην παρούσα μελέτη, θα ξεσκεπάσουμε μια τέτοια φτηνή δικαιολογία, την οποία η Σκοπιά χρησιμοποιεί ως άλλοθι, για τη νοθεία όχι μόνο ενός, αλλά περισσοτέρων εδαφίων της ίδιας μορφής.

Τα κακοποιημένα από τη Σκοπιά εδάφια

Στην Αγία Γραφή υπάρχουν αρκετά εδάφια - μπελάδες για τη Σκοπιά, που δείχνουν τη Θεότητα του Χριστού. Και κάποια ομάδα εδαφίων, η Σκοπιά τα διέστρεψε, προφασιζόμενη λόγους αρχαίας Ελληνικής γραμματικής. Στη συνέχεια λοιπόν, θα παρουσιάσουμε εδάφια αυτής της ομάδας, που δείχνουν καθαρά τη Θεότητα του Χριστού:

"Προσδεχόμενοι την μακαρίαν ελπίδα και επιφάνειαν της δόξης του μεγάλου Θεού και σωτήρος ημών Ιησού Χριστού" (Τίτον 2/β: 13).

"Συμεών Πέτρος, δούλος και απόστολος Ιησού Χριστού, τοις ισότιμον ημίν λαχούσι πίστιν εν δικαιοσύνη του Θεού ημών και σωτήρος Ιησού Χριστού" (Β΄ Πέτρου 1/α: 1).

"Όπως ενδοξασθή το όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εν υμίν, και υμείς εν αυτώ, κατά την χάριν του Θεού ημών και Κυρίου Ιησού Χριστού" (Β΄ Θεσσαλονικείς 1/α: 12).

Στα ανωτέρω εδάφια, παρατηρούμε, να αναφέρεται σαφέστατα ο Ιησούς Χριστός, ως "ο μεγάλος Θεός και σωτήρας μας". Παρ' όλα αυτά, η Σκοπιά είχε διαφορετική άποψη. Και τα ανωτέρω εδάφια, τα μετέφρασε στη Μ(Δ)ΝΚ (Διαστρέβλωση Νέου Κόσμου), ως εξής:

"Ενόσω περιμένουμε την ευτυχισμένη ελπίδα και ένδοξη φανέρωση του μεγάλου Θεού και του σωτήρα μας του Χριστού Ιησού" (Τίτον 2/β: 13).

"Ο Σίμων Πέτρος, δούλος και απόστολος του Ιησού Χριστού, προς εκείνους που έχουν αποκτήσει πίστη η οποία αποτελεί προνόμιο ισάξιο με το δικό μας μέσω της δικαιοσύνης του Θεού μας και του Σωτήρα Ιησού Χριστού" (Β΄ Πέτρου 1/α: 1).

"ώστε το όνομα του Κυρίου μας Ιησού να δοξαστεί σε εσάς, και εσείς σε ενότητα με αυτόν, σύμφωνα με την παρ' αξία καλοσύνη του Θεού μας και του Κυρίου Ιησού Χριστού" (Β΄ Θεσσαλονικείς 1/α: 12).

Δεν θα αναλύσουμε εδώ την κάκιστη και απαράδεκτη μετάφραση των εδαφίων σε όλα τα σημεία, αλλά μόνο όσον αφορά το σημείο που μας ενδιαφέρει για τη μελέτη αυτή.

Παρατηρούμε ότι η Σκοπιά πρόσθεσε στα εδάφια μεταξύ των λέξεων "Θεού" και "Ιησού Χριστού", οριστικό άρθρο, (το έχουμε τονίσει με κόκκινο), για να νομίζει ο αναγνώστης ότι το εδάφιο μιλάει για διαφορετικά πρόσωπα, και να μην αντιληφθεί, ότι ο "μεγάλος Θεός μας" που αναφέρεται εκεί, είναι ο Ιησούς Χριστός.

Η δικαιολογία της Σκοπιάς

Την παραπάνω διαστρέβλωση, επεχείρησε να δικαιολογήσει η Σκοπιά, στο ομώνυμο περιοδικό της "Σκοπιά", 1η Σεπτεμβρίου 1981 σελ. 31, στη στήλη "Ερωτήσεις από αναγνώστες".

Εκεί παραθέτει διάφορες αναφορές ερμηνευτών και μεταφραστών, και έχει αποσπάσματα από βιβλία Γραμματικής των αρχαίων Ελληνικών, για να δείξει, ότι στα αρχαία Ελληνικά μπορεί να χρησιμοποιείται αυτός ο ιδιωματισμός, δηλαδή να εμφανίζονται περισσότερα από ένα πρόσωπα μαζί, χωρίς οριστικό άρθρο. Έτσι, δικαιολογεί το ότι έβαλε το άρθρο, επειδή δήθεν "είναι το ίδιο".

Πράγματι, στην αρχαία Ελληνική γλώσσα, μπορούμε να βρούμε παρόμοιες περιπτώσεις, όπου αν και δεν χρησιμοποιήθηκε οριστικό άρθρο από τους αποστόλους στην Καινή Διαθήκη, είναι προφανές ότι σε μια μετάφρασή μας σε απλή γλώσσα, θα έπρεπε να το προσθέσουμε. Για παράδειγμα, ας δούμε ένα απόσπασμα από την απαρίθμηση των μαθητών του Χριστού:

"Φίλιππος και Βαρθολομαίος, Θωμάς και Ματθαίος ο τελώνης, Ιάκωβος ο του Αλφαίου και Λεββαίος ο επικληθείς Θαδδαίος" (Ματθαίος 10/ι: 3).

Είναι προφανές στο παραπάνω απόσπασμα, ότι αν το μεταφράσουμε στη Δημοτική, θα πρέπει να γράψουμε: "ο Φίλιππος και ο Βαρθολομαίος, ο Θωμάς και ο Ματθαίος ο τελώνης, ο Ιάκωβος του Αλφαίου..." Γιατί δεν μπορούμε να υποθέσουμε ότι επειδή δεν υπάρχει οριστικό άρθρο στο κείμενο, ο Φίλιππος και ο Βαρθολομαίος είναι το ίδιο πρόσωπο! Ούτε να υποθέσουμε κάτι τέτοιο για τους υπολοίπους.

Ή για παράδειγμα, στο εδάφιο: "ειρήνη από Θεού πατρός και Κυρίου Ιησού Χριστού του σωτήρος ημών" (Τίτον 1/α: 4). Αν μεταφράσουμε αυτό το εδάφιο στη Δημοτική, θα πρέπει να βάλουμε οριστικό άρθρο, γιατί άλλο Πρόσωπο της Θεότητας είναι ο Χριστός, και άλλο πρόσωπο της Θεότητας είναι ο Πατέρας. Γιατί το εδάφιο αναφέρεται σαφώς στα προσωπικά ονόματα των δύο διαφορετικών ομοουσίων προσώπων: Του Πατρός και του Υιού. Θα πρέπει δηλαδή να μεταφρασθεί ως εξής: "ειρήνη από τον Θεό Πατέρα και από τον Κύριο Ιησού Χριστό τον Σωτήρα μας". Και αυτό δεν είναι λάθος, επειδή η Εκκλησία και το σύγγραμμα της Εκκλησίας η Αγία Γραφή, σαφώς κάνουν διάκριση των δύο διαφορετικών προσώπων, του Πατρός και του Υιού. Και δεν θα βρούμε πουθενά σε όλη την Αγία Γραφή, εδάφιο που να ταυτίζει το πρόσωπο του Θεού Πατρός με το πρόσωπο του Θεού Υιού. Η ταύτιση των Θείων Προσώπων, είναι ΜΟΝΟ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΜΟΟΥΣΙΑ ΘΕΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ, και όχι ως προς τα πρόσωπά τους.

Με βάση λοιπόν τέτοιες περιπτώσεις, όπου πράγματι πρέπει να βάλουμε άρθρο στη μετάφραση, η εταιρία Σκοπιά δικαιολογεί τις προσθήκες άρθρων που έβαλε εκείνη, στα εδάφια που την ενοχλούσαν. Λέτε να έχει δίκιο;

Σε λίγο θα δούμε μερικές πληροφορίες που αποκρύπτει η Σκοπιά, σχετικά με τα εν λόγω εδάφια.

Αποσπάσματα της Σκοπιάς περί γραμματικής

Πρώτα - πρώτα, θέλουμε να θυμίσουμε κάτι που η ίδια η εταιρία Σκοπιά γράφει, στο τεύχος της ("Σκοπιά", 1η Σεπτεμβρίου 1981 σελ. 31), για το οποίο ήδη μιλήσαμε. Εκεί, αναφέρει απόσπασμα του δρος Χένρυ Άλφορντ (Η Ελληνική Διαθήκη, Τόμος Γ΄), ο οποίος λέει για τη μετάφραση του εδαφίου: Τίτον 2/β: 13: "Κανένας δεν αμφισβητεί ότι μπορεί να ερμνηνευθή όπως το έχουν ερμηνεύσει, αλλά προσθέτει ότι θα πρέπει κανείς μάλλον να καθορίση 'Τι πραγματικά σημαίνουν οι λέξεις'. Και αυτό δεν μπορεί να λυθή με γραμματικούς κανόνες".

Αναφέρει επίσης το ίδιο τεύχος της Σκοπιάς, και τα εξής, αναφορικά με το ίδιο εδάφιο του Τίτου, από το "Μια Γραμματική των Ελληνικών της Καινής Διαθήκης" (Μούλτον - Τέρνερ, 1963): "Η επανάληψη του οριστικού άρθρου δεν ήταν αυστηρώς αναγκαία για να βεβαιώσει ότι πρόκειται για δύο διαφορετικά πρόσωπα". Και ο δρ. Νίγκελ Τέρνερ ομολογεί περί του κανόνος που λέει, ότι εφόσον δεν υπάρχει άρθρο, είναι το ίδιο πρόσωπο: "Ατυχώς, σ' αυτή την περίοδο των Ελληνικών δεν μπορούμε να είμεθα βέβαιοι ότι ένας τέτοιος κανών είναι πραγματικά αποφασιστικός".

Και περί της Ελληνικής που χρησιμοποιείται, ο δρ Αλέξανδρος Μπούτμαν από το ίδιο επίσης βιβλίο, γράφει: "Ποτέ ίσως δεν θα γίνει δυνατόν, είτε ως προς την κοσμική φιλολογία, είτε ως προς την Καινή Διαθήκη να φθάσωμε σε απαρέγκλιτους κανόνες που δεν έχουν εξαιρέσεις".

Και τελειώνει η Σκοπιά τις γραμματολογικές της αναφορές, στο τεύχος αυτό, με απόσπασμα του δρ. Ν. Ι. Δ. Χουάιτ από την "Ελληνική Διαθήκη του Εξηγητού": "Το γραμματικό επιχείρημα είναι πολύ ισχνό για να βαστάση πολύ βάρος, ιδιαίτερα όταν λάβουμε υπ' όψη όχι μόνο τη γενική παραμέληση του άρθρου σ' αυτές τις επιστολές αλλά και την παράλειψή του πριν από το ΄΄Σωτήρ΄΄ στην επιστολή Α΄ Τιμόθεον 1/α: 1. 4/δ: 10".

Το εδάφιο Α΄ Τιμόθεον 1/α: 1 είναι παρόμοιο με το ανωτέρω που παραθέσαμε από τον Τίτο, όπου είναι σαφές ότι πρέπει στη Δημοτική να προστεθεί άρθρο, για να μη γίνει σύγχυση των προσώπων του Πατρός και του Υιού. Το εδάφιο 4/δ: 10 που παρατίθεται, ομολογούμε ότι δεν καταλάβαμε τι σχέση έχει με το θέμα μας.

Τα παραπάνω αποσπάσματα, τα έβαλε η Σκοπιά, για να αδυνατίσει τη βεβαιότητα της πλειονότητας των μεταφράσεων, οι οποίες μεταφράζουν το εδάφιο Τίτον 2/β: 13, διαφορετικά από ό,τι θέλει να το μεταφράζει η ίδια η Σκοπιά. Γιατί κάπου στην "απολογία" της, στο άρθρο της επ' αυτού, της ξεφεύγει το εξής: "Μερικές σύγχρονες μεταφράσεις συμφωνούν" (εννοεί με τη δική της μετάφραση). Αυτό όμως σημαίνει κάτι: Ότι από παλιά ως σήμερα, ο τρόπος που η συντριπτική πλειονότητα των μεταφράσεων μεταφράζει το εδάφιο αυτό, ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΑΠΟ ΤΗΣ ΣΚΟΠΙΑΣ!!! Γιατί άραγε; Τόσο άσχετοι είναι διαχρονικά οι μεταφραστές;

Η Σκοπιά λοιπόν, καταφεύγει στις παραπάνω αναφορές, για να δείξει, ότι ΓΡΑΜΜΑΤΟΛΟΓΙΚΑ, δεν είναι λάθος η δική της Μετάφραση. Ότι δηλαδή, τα άρθρα που πρόσθεσε, για να κάνει τον Θεό να φαίνεται διαφορετικό πρόσωπο από τον Χριστό, καλώς τα έβαλε, και ότι δεν είναι γραμματολογικό λάθος, εφόσον η ενέργεια αυτή, ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ να είναι σωστή γραμματολογικά!

Εμείς θα συμφωνήσουμε μαζί της. Παράλληλα όμως, θα της θυμίσουμε κάτι που Η ΙΔΙΑ ΠΑΡΕΘΕΣΕ στα ανωτέρω αποσπάσματα. Το επαναλαμβάνουμε: "θα πρέπει κανείς μάλλον να καθορίση 'Τι πραγματικά σημαίνουν οι λέξεις'. Και αυτό δεν μπορεί να λυθή με γραμματικούς κανόνες".

Λοιπόν, αν οι γραμματολογικοί κανόνες δεν αρκούν για τη σωστή μετάφραση, γιατί η Σκοπιά θέτει γραμματολογικό ζήτημα; Γιατί πάει να στηρίξει τη μετάφρασή της γραμματολογικά; Ποιος της είπε της Σκοπιάς, ότι η συντριπτική πλειοψηφία των μεταφραστών, μετέφρασε μόνο με βάση γραμματικούς κανόνες;

Ας δούμε λοιπόν, όχι με βάση τους γραμματικούς κανόνες, αλλά με βάση την ίδια την Αγία Γραφή, για ποιο λόγο η μετάφραση της Σκοπιάς διαστρέφει το νόημα της Αγίας Γραφής:

Διαφορετική χρήση των λέξεων: "Θεός", και "Πατέρας"

Πρώτα πρέπει να επαναλάβουμε, και να εξηγήσουμε, ότι το παράδειγμα των εδαφίων, όπου πρέπει να μπει άρθρο, για να διαφοροποιηθεί ο Χριστός από τον Πατέρα Του, είναι πολύ διαφορετικό πράγμα, από τη δήθεν διαφοροποίησή Του από τη λέξη: "Θεός".

Η λέξη: "Πατέρας", είναι όνομα Προσώπου της Θεότητας. Όπως και η λέξη: "Υιός". Και είναι σαφώς διαφορετικό πρόσωπο, από τον Πατέρα. Όμως η λέξη: "Θεός", δεν είναι όνομα προσώπου. Είναι όνομα της ΟΥΣΙΑΣ της Θεότητας, (όπως το Γιαχβέ), που είναι κοινή και για τον Πατέρα και για τον Υιό.

Ως απόδειξη του ανωτέρω, πουθενά στην Αγία Γραφή, δεν ταυτίζεται ο Υιός με το πρόσωπο του Πατέρα. Αντίθετα όμως, ο Υιός σε πλείστες περιπτώσεις, αποκαλείται: "Θεός". Και αυτό σημαίνει, ότι δεν μπορεί κάποιος "ελαφρά τη καρδία" όπως κάνει η Σκοπιά, να βάζει άρθρα όπως του καπνίσει στην Αγία Γραφή, επειδή αυτό είναι αντίθετο από τις προκαταλήψεις του.

Στη συνέχεια, θα δείξουμε μερικά μόνο παραδείγματα, εδαφίων της Αγίας Γραφής, που αποκαλούν τον Χριστό: "Θεό", δείχνοντας έτσι, ότι η λέξη: "Θεός", έχει μεγάλη διαφορά από τη λέξη: "Πατέρας", που χρησιμοποιούν ως παράδειγμα συγκάλυψης οι Μάρτυρες της Σκοπιάς.

«προς δε τον υιόν· ο θρόνος σου, ο Θεός, (Κλητική: «Ω Θεέ») εις τον αιώνα του αιώνος» (Εβραίους 1/α: 8).

«Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος» (Ιωάννης 1/α: 1).

«Και απεκρίθη Θωμάς και είπεν αυτώ· ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιωάννης 20/κ: 28).

«Οίδαμεν δε ότι ο υιος του Θεού ήκει και δέδωκεν ημίν διάνοιαν ίνα γινώσκωμεν τον αληθινόν· και εσμεν εν τω αληθινω, εν τω υιω αυτού Ιησού Χριστω. ούτός εστιν ο αληθινός Θεός και ζωή αιώνιος» (Β΄ Ιωάννου 5/ε: 20).

«Ων οι πατέρες, και εξ ων ο Χριστός το κατά σάρκα, ο ων επί πάντων Θεός ευλογητός εις τους αιώνας· αμήν» (Ρωμαίους 9/θ: 5).

Αντιθέτως, κανένα εδάφιο δεν αναφέρει τον Χριστό ως "Πατέρα". Με εξαίρεση μόνο μια προφητεία, που τον ονομάζει: "Πατήρ αιώνιος", κάτι όμως που δεν έχει σχέση με το πρόσωπο της Θεότητας τον "Πατέρα", αλλά με άλλου είδους πατρότητα του Χριστού. Όποις αναφέρεται "πατέρας", δεν ταυτίζεται κατ' ανάγκην με το Θείο Πρόσωπο τον Πατέρα, όπως νομίζουν οι Σαβαλλιανιστές.

Άρα λοιπόν, το επιχείρημα της Σκοπιάς, περί της προσθήκης του άρθρου, στα εδάφια όπου διαχωρίζεται ο Πατέρας από τον Υιό, δεν στέκει. Γιατί αναφέρεται σε εντελώς διαφορετικό όρο, που υποδηλώνει πρόσωπο, και όχι ουσία, όπως η λέξη: "Θεός".

Η επιφάνεια του Χριστού

Ας προχωρήσουμε λοιπόν τώρα, στις αποδείξεις, ότι η μετάφραση της Σκοπιάς είναι λάθος. Και πριν το κάνουμε αυτό, καλό είναι να θυμηθούμε πάλι το εδάφιο του Τίτου, από το οποίο θα ξεκινήσουμε:

"Προσδεχόμενοι την μακαρίαν ελπίδα και επιφάνειαν της δόξης του μεγάλου Θεού και σωτήρος ημών Ιησού Χριστού" (Τίτον 2/β: 13).

Κοκκινήσαμε τη λέξη: "επιφάνειαν", για να είναι εμφανής, ώστε να την εξετάσουμε προσεκτικά. Προσέξτε σε ποιον αναφέρεται η λέξη: "επιφάνεια": Αναφέρεται "ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΘΕΟ". Σε Αυτόν, που η Σκοπιά απομονώνει από τις υπόλοιπες φράσεις προσθέτοντας άρθρο, για να ξεχωρίζει από τον "Ιησού Χριστό". Αν λοιπόν δεχθούμε το άρθρο της Σκοπιάς, το οποίο ξεχωρίζει τον "Θεό" από τον "Χριστό", τότε η λέξη επιφάνεια, εφαρμόζεται εδώ στον "Θεό", (στον Πατέρα κατά τη Σκοπιά), και όχι στον "Χριστό". Τι διδάσκει όμως η Αγία Γραφή για τη λέξη "επιφάνεια"; Σε ποιον αποδίδει η Αγία Γραφή τη λέξη: "επιφάνεια"; Στον Πατέρα ή στον Υιό;

Τα επόμενα εδάφια, αποδεικνύουν ότι η λέξη "επιφάνεια", αποδίδεται από την Αγία Γραφή, στον Υιό, και όχι στον Πατέρα:

1. "τηρήσαί σε την εντολήν άσπιλον, ανεπίληπτον μέχρι της επιφανείας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού" (Α΄ Τιμόθεον 6/ς: 14).

2. "φανερωθείσαν δε νυν δια της επιφανείας του σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, καταργήσαντος μεν τον θάνατον" (Β΄ Τιμόθεον 1/α: 10).

3. "Διαμαρτύρομαι ουν εγώ ενώπιον του Θεού και του Κυρίου Ιησού Χριστού, του μέλλοντος κρίνειν ζώντας και νεκρούς κατά την επιφάνειαν αυτού και την βασιλείαν αυτού" (Β΄ Τιμόθεον 4/δ: 1).

4. "λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος, ον αποδώσει μοι ο Κύριος εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής, ου μόνον δε εμοί, αλλά και πάσι τοις ηγαπηκόσι την επιφάνειαν αυτού" (Β΄ Τιμόθεον 4/δ: 8).

5. "Και τότε αποκαλυφθήσεται ο άνομος, ον ο Κύριος αναλώσει τω πνεύματι του στόματος αυτού και καταργήσει τη επιφανεία της παρουσίας αυτού" (Β΄ Θεσσαλονικείς 2/β: 8).

Αυτά είναι τα μοναδικά εδάφια της Καινής Διαθήκης, (εκτός από αυτό που εξετάζουμε), που αναφέρονται στην "επιφάνεια". Και όλα όπως παρατηρείτε, μιλούν για τον Χριστό. Τα τρία πρώτα, τον αναφέρουν ξεκάθαρα. Τα δύο τελευταία, είναι προφανές ότι μιλούν για τον Χριστό, μια και το ένα μιλάει για την Παρουσία Του, ενώ το άλλο, αναφέρεται στην κρίση, που αφ' ενός φαίνεται και στο 3ο από τα παραπάνω εδάφια, αλλά και όπως γνωρίζουμε, έχει δοθεί στον Υιό («ουδέ γαρ ο πατήρ κρίνει ουδένα, αλλά την κρίσιν πάσαν δέδωκε τω υιω» (Ιωάννης 5/ε: 22,23)).

Εφόσον λοιπόν, η λέξη: "επιφάνεια", αποδίδεται από την Αγία Γραφή, ΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΥΙΟ, και εφόσον αυτό αποδεικνύεται από όλα τα άλλα εδάφια στα οποία υπάρχει αυτή η λέξη, είναι προφανές, ότι η μετάφραση της Σκοπιάς είναι λάθος, γιατί αποδίδει την "επιφάνεια" στον Θεό (κατ' αυτούς στον Πατέρα). Δείτε πάλι τη μετάφραση της Σκοπιάς, και θα καταλάβετε πόσο λάθος είναι και σε αυτό το σημείο:

"Ενόσω περιμένουμε την ευτυχισμένη ελπίδα και ένδοξη φανέρωση του μεγάλου Θεού και του σωτήρα μας του Χριστού Ιησού" (Τίτον 2/β: 13).

Πρόκειται για τη λέξη: "ένδοξη φανέρωση", όπως έχει μεταφράσει η Σκοπιά τη λέξη: "επιφάνεια". Για να συμφωνεί όμως το εδάφιο αυτό με την Αγία Γραφή, το άρθρο: "του" που κακώς έβαλε η Σκοπιά εδώ, πρέπει να αφαιρεθεί. Και έτσι, η "επιφάνεια", θα αποδίδεται σωστά, και σύμφωνα με την Αγία Γραφή, στον "μεγάλο Θεό και σωτήρα μας Χριστό Ιησού".

Ο Σωτήρας

Ας δούμε λοιπόν, ένα ακόμα στοιχείο, που δείχνει τη νοθεία της Σκοπιάς, στο συγκεκριμένο εδάφιο. Προσέξτε πώς ακριβώς είναι διατυπωμένο το εδάφιο, στο πρωτότυπο κείμενο:

"Προσδεχόμενοι την μακαρίαν ελπίδα και επιφάνειαν της δόξης του μεγάλου Θεού και σωτήρος ημών Ιησού Χριστού" (Τίτον 2/β: 13).

Για να δούμε, τι παρόμοιες διατυπώσεις έχει ο Παύλος, στην ίδια επιστολή του προς τον Τίτο. (Θα μπορούσαμε το ίδιο πράγμα να το δείξουμε και σε άλλα σημεία, αλλά θα αρκεσθούμε στον Τίτο, που ήδη εξετάζουμε, και που δείχνει τη συνάφεια των λόγων):

"εν κηρύγματι ό επιστεύθην εγώ κατ' επιταγήν του σωτήρος ημών Θεού" (Τίτον 1/α: 3).

"χάρις, έλεος, ειρήνη από Θεού πατρός και Κυρίου Ιησού Χριστού του σωτήρος ημών" (Τίτον 1/α: 4).

"την διδασκαλίαν του σωτήρος ημών Θεού κοσμώσιν εν πάσιν" (Τίτον 2/β: 10).

"Προσδεχόμενοι την μακαρίαν ελπίδα και επιφάνειαν της δόξης του μεγάλου Θεού και σωτήρος ημών Ιησού Χριστού" (Τίτον 2/β: 13).

"ότε δε η χρηστότης και η φιλανθρωπία επεφάνη του σωτήρος ημών Θεού" (Τίτον 3/γ: 4).

"ου εξέχεεν εφ' ημάς πλουσίως δια Ιησού Χριστού του σωτήρος ημών" (Τίτον 3/γ: 6).

Βλέπετε τι γίνεται; Όλα τα ανωτέρω εδάφια του Τίτου, ΕΝΑΛΛΑΞ, μία το ένα και μία το άλλο, αποδίδουν τη λέξη: "σωτήρ", μία στον "Θεό", και μία στον "Χριστό". Είναι εμφανές ότι αυτές οι δύο λέξεις, στη σκέψη του αποστόλου Παύλου που τα γράφει αυτά, είναι ΤΑΥΤΟΣΗΜΕΣ. Για τον Παύλο εδώ, ο Σωτήρας είναι ο Χριστός και Θεός!!! Ακριβώς δηλαδή η φράση εκείνη, που διαστρέφει η εταιρία Σκοπιά, προσθέτοντας ένα άρθρο, και χωρίζοντας τον "Θεό" από τον "Χριστό".

Παρένθεση: Προσέξτε μάλιστα, ότι στο Τίτον 1/α: 4, λέει: "από Θεού πατρός και Κυρίου Ιησού Χριστού του σωτήρος ημών". Και εδώ, ναι, σωστά θα έπρεπε να μπει στη μετάφραση άρθρο. Γιατί ξεκαθαρίζει ότι μιλάει για τον "Θεό Πατέρα". Για άλλο πρόσωπο από τον "Θεό Υιό". Γιατί αν η έννοια των λέξεων: "Θεός" και "Πατέρας" ήταν ταυτόσημη, και ήταν ονόματα του ιδίου προσώπου και τα δύο, τότε ΔΕΝ ΘΑ ΕΛΕΓΕ: "ΘΕΟΥ ΠΑΤΡΟΣ". Θα ήταν ΠΛΕΟΝΑΣΜΟΣ, να χρησιμοποιεί δύο ταυτόσημες λέξεις πλάι - πλάι. Αλλά επειδή η λέξη: "Θεός", είναι όνομα ουσίας, και το όνομα αυτό το φέρει και ο Υιός, γι' αυτό χρησιμοποιεί τη λέξη: "Πατέρας", που είναι όνομα Προσώπου, για να ξεκαθαρίσει για ποιο από τα τρία πρόσωπα της Θεότητας μιλάει. Κλείνει η παρένθεση.

Εφόσον λοιπόν η λέξη: "Θεός", χρησιμοποιείται εδώ εμφανώς, όχι μόνο για τον Πατέρα, αλλά και για τον Υιό, τι πιο απλό, να συμπεράνουμε, ότι στο εδάφιο που εξετάζουμε, ο Παύλος γράφει απλούστατα: "Προσδεχόμενοι την μακαρίαν ελπίδα και επιφάνειαν της δόξης του μεγάλου Θεού και σωτήρος ημών Ιησού Χριστού";

Τα υπόλοιπα εδάφια που διαστρέφονται

Δείξαμε λοιπόν ξεκάθαρα με δύο σειρές αποδείξεων, ότι αυτή η φράση του Παύλου, αναφέρεται στον Χριστό, και επειδή η "επιφάνεια" είναι του Χριστού, και επειδή η λέξη: "σωτήρας", αναφέρεται ισοδύναμα και προς τη λέξη: "Θεός", και προς τη λέξη: "Χριστός", άρα είναι λάθος να διαχωρίσουμε τον Θεό από τον Χριστό, στο εξεταζόμενο εδάφιο, το οποίο διέστρεψε η Σκοπιά.

Τι θα πούμε όμως για τα άλλα παρόμοια εδάφια, που και αυτά διαστρέφει η Σκοπιά, προσθέτοντας άρθρα εκεί που δεν πρέπει;

Τα παραθέτουμε πάλι εδώ, μαζί με αυτό του Τίτου που ήδη αναλύσαμε, για να τα συγκρίνετε. Παρατηρήστε τα μαζί, και δείτε τις ομοιότητές τους:

"Προσδεχόμενοι την μακαρίαν ελπίδα και επιφάνειαν της δόξης του μεγάλου Θεού και σωτήρος ημών Ιησού Χριστού" (Τίτον 2/β: 13).

"Συμεών Πέτρος, δούλος και απόστολος Ιησού Χριστού, τοις ισότιμον ημίν λαχούσι πίστιν εν δικαιοσύνη του Θεού ημών και σωτήρος Ιησού Χριστού" (Β΄ Πέτρου 1/α: 1).

"Όπως ενδοξασθή το όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εν υμίν, και υμείς εν αυτώ, κατά την χάριν του Θεού ημών και Κυρίου Ιησού Χριστού" (Β΄ Θεσσαλονικείς 1/α: 12).

Βλέπετε; Δεν είναι παρόμοια; Εφόσον το εδάφιο του Τίτου, αποδείξαμε ότι πρέπει να μείνει χωρίς άρθρο, είμαστε υποχρεωμένοι να διατηρήσουμε την ίδια μορφή, και σε αυτά τα όμοια εδάφια, που λένε ακριβώς το ίδιο πράγμα. Γιατί είναι προφανές ότι αυτή η φράση, ήταν μια συνήθης φράση των αποστόλων. Και είναι επίσης προφανές, ότι αυτή η σταθερή φράση, λεγόταν απευθυνόμενη στο ίδιο ακριβώς πρόσωπο: "Στον μεγάλο Θεό και σωτήρα μας Ιησού Χριστό".

Να γιατί οι περισσότεροι μεταφραστές, διαφωνούν με τη μετάφραση της Σκοπιάς. Όχι για γραμματικούς λόγους και κανόνες. Αλλά επειδή θέλουν να είναι συνεπείς με το αληθές νόημα της Αγίας Γραφής.

Νομίζουμε ότι δεν χρειάζεται να πούμε περισσότερα. Γιατί μόνο ένας φανατικός, θα συνέχιζε μετά από όλα αυτά, να δικαιολογεί τη δόλια μετάφραση της Σκοπιάς.

Περισσότερα... »

13:13

Ποιος είναι "ο ων επί πάντων ευλογητός Θεός";

» Κόγιας Νικόλαος

Και αυτό το εδάφιο που θα εξετάσουμε εδώ, είναι μεγάλος πονοκέφαλος για τη Σκοπιά. Επειδή δείχνει τη Θεότητα του Χριστού ΜΕ ΣΑΦΗΝΕΙΑ, έπρεπε να διαστραφεί. Ας δούμε πώς το διέστρεψε και αυτό η Σκοπιά στη ΜΝΚ της.

Το εδάφιο που θα εξετάσουμε, αναφέρει σαφώς τον Χριστό, ως "Θεό ευλογητό που είναι πάνω από όλα", και ακόμα, κάνει σαφή διάκριση του "κατά σάρκα" Χριστού, δείχνοντας τις δύο φύσεις Του. Είναι λοιπόν ένα επικίνδυνο εδάφιο για τους Αριανιστές της Σκοπιάς, και έπρεπε να διαστραφεί κατά τη συνήθειά τους.

Το εδάφιο, είναι το παρακάτω, το οποίο μπορείτε να δείτε σε παράλληλες στήλες, στο αρχαίο κείμενο, σε μετάφραση της Σκοπιάς, και σε δική μας μετάφραση, αν και είναι σαφέστατο και στην αρχαία γλώσσα:

Ρωμαίους 9/θ: 5

Δική μας μετάφραση στην απλή γλώσσα	Αρχαίο Ελληνικό Κείμενο	Ελληνική ΜΝΚ της Σκοπιάς
των οποίων (είναι) οι πατέρες, και εκ των οποίων (προήλθε) ο Χριστός το κατά σάρκα, ο υπάρχων πάνω σε όλα Θεός ευλογητός στους αιώνες. Αμήν.	ων οι πατέρες, και εξ ων ο Χριστός το κατά σάρκα, ο ων επί πάντων Θεός ευλογητός εις τους αιώνας· αμήν.	Στους οποίους ανήκουν οι προπάτορες και από τους οποίους προήλθε ο Χριστός κατά σάρκα: ο Θεός, που είναι πάνω σε όλα, ας είναι ευλογημένος για πάντα. Αμήν

Όπως μπορούμε να δούμε στα παραπάνω, η Σκοπιά για να το διαστρέψει, χρησιμοποίησε ΠΡΟΣΘΗΚΕΣ ΣΕ ΔΥΟ ΣΗΜΕΙΑ, και αλλαγή στίξης. Τα σημεία αυτά τα κοκκινήσαμε στο κείμενό της, για να φανεί εύκολα ο δόλος της. Συγκεκριμένα, πρόσθεσε το οριστικό άρθρο "ο", για να λέει "ο Θεός", και να μπορεί να δικαιολογήσει το σπάσιμο της μίας πρότασης σε δύο. Και πρόσθεσε και τις λέξεις: "ας είναι", για να κάνει την πρόταση αυτή να φαίνεται επαρκής από μόνη της. Γιατί βεβαίως δεν πρόκειται για ανεξάρτητη πρόταση, αλλά για συνέχεια των προηγουμένων λέξεων. Αν δεν προσέθετε το οριστικό άρθρο και τις λέξεις "ας είναι", δεν θα μπορούσε να σχηματίσει πρόταση, για να ξεκόψει τη λέξη: "Χριστός" από τις λέξεις: "ο ων επί πάντων Θεός ευλογητός".

Τι λέτε αγαπητοί Μάρτυρες; Να προσθέσουμε κι εμείς ένα οριστικό άρθρο στο Ιωάννης 1/α: 1 για να λέει αυτό που θέλουμε εμείς; Να λέει ότι ο Λόγος είναι "ο Θεός" και όχι Θεός; Δεν θέλετε; Εσείς γιατί προσθέσατε εδώ το οριστικό άρθρο στη λέξη: "Θεός";

Αν και είναι εμφανής η ΑΠΑΤΗ της Σκοπιάς, θα δούμε κάτι ακόμα. Λένε οι οπαδοί της Σκοπιάς, ότι επειδή υπάρχει στο τέλος το "Αμήν", δείχνει ότι αυτή η φράση, είναι "δοξολογική φράση". Και συμφωνούμε. Αν όμως είναι δοξολογική φράση ως ανεξάρτητη πρόταση, όπως την παρουσιάζει η Σκοπιά, έχει κάποια συγκεκριμένη μορφή. Ας δούμε λοιπόν στην Καινή Διαθήκη, πώς διατυπώνεται η αντίστοιχη φράση σε άλλα εδάφια:

Λουκάς 1/α: 68: "Ευλογητός Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ".

Β΄ Κορινθίους 1/α: 3: "Ευλογητός ο Θεός και πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού"

Εφεσίους 1/α: 3: "Ευλογητός ο Θεός και πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού"

Α΄ Πέτρου 1/α: 3: "Ευλογητός ο Θεός και πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού"

Κάντε τώρα μια σύγκριση, με το εδάφιο που εξετάζουμε. Τι παρατηρούμε στα παραπάνω; Είναι σαφές, ότι ΠΑΝΤΟΤΕ όταν μια πρόταση ξεκινάει με τη φράση αυτή ευλογίας, ξεκινάει με τη λέξη: "ευλογητός ο Θεός". Και αυτό συμβαίνει και στα συγγράμματα του Παύλου, και στου Πέτρου. Χρησιμοποιούν και οι δύο την ίδια ακριβώς Λειτουργική φράση. Και μόνο στον Λουκά, υπάρχει με μια μικρή διαφορά, ως: "Ευλογητός Κύριος ο Θεός", όταν δεν υπήρχε ακόμα η Χριστιανική Εκκλησία, και δεν είχε διαμορφωθεί ακόμα η δοξολογική αυτή φράση. Ποτέ δεν ξεκινάει με τη φράση: "ο Θεός". Και μάλιστα το οριστικό άρθρο, υπάρχει ΠΑΝΤΑ από τον ίδιο τον συγγραφέα, και ποτέ δεν είναι ανάγκη να το προσθέσουμε εμείς, όπως κάνει η Σκοπιά, για να ξεκόψει τη φράση. Και ποτέ δεν τελειώνει ο τύπος αυτός σε "αμήν", όπως συμβαίνει στο χωρίο που εξετάζουμε.

Και εδώ πρέπει να πούμε, ότι η φράση στον Ψαλμό ξζ (ξη) 20: "Κύριος ο Θεός ευλογητός, ευλογητός Κύριος ημέραν καθ ‘ ημέραν" (κατά τους Ο΄), δεν αποτελεί δοξολογία της Χριστιανικής Εκκλησίας, αλλά της Εβραϊκής. Και ακόμα, είναι μετάφραση από Εβραϊκή σύνταξη και δεν είναι η Χριστιανική δοξολογική έκφραση που αναζητούμε. Μια έκφραση που γνωρίζουμε όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί πολύ καλά, καθώς την ακούμε καθημερινά στη Θεία Λειτουργία, που κληρονομήσαμε άμεσα από τους αποστόλους.

Για να είμαστε λοιπόν συνεπείς με τη δοξολογική αυτή φράση, είμαστε υποχρεωμένοι να δεχθούμε ότι στο εδάφιο που εξετάζουμε, δεν αποτελεί ξεχωριστή πρόταση, όπως το διαστρεβλώνει η Σκοπιά.

Ας αναζητήσουμε λοιπόν ανάλογες προτάσεις στην Καινή Διαθήκη, για να δούμε πώς διατυπώνονται:

Ρωμαίους 1/α: 25: "ελάτρευσαν τη κτίσει παρά τον κτίσαντα, ος εστιν ευλογητός εις τους αιώνας· αμήν"

Α΄ Κορ. 11/ια: 31:"ο Θεός και πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού οίδεν, ο ων ευλογητός εις τους αιώνας, ότι ου ψεύδομαι".

Στα δύο ανωτέρω εδάφια, όπου η φράση δεν ξεκινάει την πρόταση, παρατηρούμε τα εξής:

Βλέπουμε ότι στο πρώτο εδάφιο, υπάρχει και το "αμήν". Αυτό δείχνει ότι ο τύπος αυτής της δοξολογίας που μας ενδιαφέρει, βρίσκεται στο τέλος μιας πρότασης και όχι σε μια ανεξάρτητη πρόταση, όπως θέλει να μας κάνει να πιστέψουμε η Σκοπιά. Επίσης, όταν απευθύνεται το: "ευλογητός", γράφει: "ος εστιν" (ο οποίος είναι). Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε το: "ας είναι", που προσθέτει η Σκοπιά στο εδάφιο που εξετάζουμε, για να το διαστρέψει. Και ακόμα, το "ος", (ο οποίος), ισχύει αντί του οριστικού άρθρου. Όμως στο εδάφιο που διέστρεψε η Σκοπιά, δεν υπάρχει άλλο οριστικό άρθρο, εκτός από αυτό που αναφέρεται στον Χριστό "ο Χριστός το κατά σάρκα, ο ων επί πάντων Θεός...", και υποχρεωτικά σε Αυτόν πρέπει να αποδώσουμε τη δοξολογία. Προσέξτε μάλιστα ότι η δοξολογία αυτή, απευθύνεται στον Κτίστη, σε αντίθεση με την κτίση. Κάτι που δείχνει, ότι εφόσον στο εξεταζόμενο εδάφιο, απευθύνεται στον Χριστό, είναι ΑΚΤΙΣΤΟΣ, και όχι κτίσμα, όπως θέλει η Σκοπιά να βλασφημεί.

Στο δεύτερο χωρίο που παραθέσαμε εδώ, φαίνεται ότι πάλι υπάρχει οριστικό άρθρο, και πάλι δεν χρειάζεται να προσθέσουμε κανένα άρθρο, όπως κάνει η Σκοπιά. Και μάλιστα, ο τύπος της πρότασης, είναι ανάλογος με την πρόταση που εξετάζουμε, και δεν γράφει πουθενά "ας είναι", όπως προσθέτει η Σκοπιά στο εδάφιο που διέστρεψε.

Όλα τα ανωτέρω παραδείγματα, δείχνουν ότι η δοξολογική αυτή φράση, και στις δύο μορφές της, είτε στην αρχή μιας πρότασης, είτε ενδιάμεσα, δεν έχει καμία σχέση με τη διαστροφή του εδαφίου που έκανε η Σκοπιά. Και ακόμα δείχνουν, ότι οι δοξολογικές φράσεις που απηύθυναν οι πρώτοι Χριστιανοί στον Κτίστη Πατέρα, ως "ο ων επί πάντων Θεός ευλογητός", απευθύνονται και στον Υιό με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, αποδεικνύοντας την Θεότητα και την ομοουσιότητά Του.

Περισσότερο από όλα όμως, η ανωτέρω ανάλυση, δείχνει για μια ακόμα φορά, το ΔΟΛΟ της Σκοπιάς, και την ασέβειά της στο Θεόπνευστο κείμενο της Αγίας Γραφής, για να εξαπατήσει τους οπαδούς της. Πρόσθεσε χωρίς καθόλου ντροπή τρεις ΑΝΥΠΑΡΚΤΕΣ λέξεις στο εδάφιο, για να σπάσει τη μία πρόταση σε δύο, και να απομονωθεί έτσι από τη δοξολογία που του αρμόζει, ο Ιησούς Χριστός, ο ων επί πάντων Θεός ευλογητός εις τους αιώνας· αμήν.

Περισσότερα... »

13:13

Ποιος είναι ο Παλαιός Των Ημερών της όρασης του Δανιήλ;

» Κόγιας Νικόλαος

Η υμνολογία της Εκκλησίας και η πλειονότητα των αγίων Πατέρων είναι ομόφωνοι στην απάντηση αυτού του ερωτήματος, όπως και η Αποκάλυψη του Ιωάννη. Μήπως όμως υπάρχει και κάποια "παραφωνία";

1. Τα χωρία για τον Παλαιό των Ημερών

Ο Παλαιός των Ημερών, εμφανίζεται στην Αγία Γραφή σε δύο βιβλία της. Το πρώτο είναι του Δανιήλ, και το δεύτερο της Αποκάλυψης. Ξεκινώντας από το βιβλίο του Δανιήλ, θα δούμε αρχικά την περιγραφή της όρασης αυτής, όπου εμφανίζεται ο Παλαιός των Ημερών:

Δανιήλ ζ/7: 9,10,22:

Αρχαίο Ελληνικό Κείμενο Ο΄

Μετάφραση Φίλου από το Εβραϊκό

Εθεώρουν έως ότου οι θρόνοι ετέθησαν, και παλαιός ημερών εκάθητο, και το ένδυμα αυτού λευκόν ωσεί χιών, και η θρίξ της κεφαλής αυτού ωσεί έριον καθαρόν, ο θρόνος αυτού φλόξ πυρός, οι τροχοί αυτού πυρ φλέγον·

10 ποταμός πυρός είλκεν έμπροσθεν αυτού· χίλιαι χιλιάδες ελειτούργουν αυτω, και μύριαι μυριάδες παρειστήκεισαν αυτω· κριτήριον εκάθισε, και βίβλοι ηνεώχθησαν...

...22 έως ου ήλθεν ο παλαιός ημερών και το κρίμα έδωκεν αγίοις Υψίστου, και ο καιρός έφθασε και την βασιλείαν κατέσχον οι άγιοι.

Θωρούσα, μέχρις ότου τέθηκαν οι θρόνοι, και ο Παλαιός των ημερών κάθησε, του οποίου το ένδυμα ήταν λευκό σαν χιόνι, και οι τρίχες τού κεφαλιού του σαν καθαρό μαλλί· ο θρόνος του ήταν σαν φλόγα φωτιάς· οι τροχοί του σαν φωτιά που κατέφλεγε.
10. Ποταμός φωτιάς έβγαινε και διαχεόταν από μπροστά του. Χίλιες χιλιάδες τον υπηρετούσαν, και χίλιες μυριάδες παραστέκονταν μπροστά του· το κριτήριο κάθησε, και τα βιβλία ανοίχτηκαν...

...μέχρις ότου ήρθε ο Παλαιός των ημερών, και η κρίση δόθηκε στους αγίους τού Υψίστου· και ο καιρός έφτασε, και οι άγιοι πήραν τη βασιλεία.

Κατ' αρχήν, παρατηρώντας τα παραπάνω χωρία, βλέπουμε ότι δεν υπάρχουν σημαντικές διαφορές στο Εβραϊκό από το Ελληνικό κείμενο, όσον αφορά τον Παλαιό των Ημερών. Έχουμε λοιπόν ένα έγκυρο και καθαρό κείμενο, για να ερευνήσουμε την ταυτότητα του Παλαιού των Ημερών.

2. Η αποκάλυψη της Αποκάλυψης

Προτού όμως δούμε πώς κατανόησε την ταυτότητα αυτή η Εκκλησία, ας δούμε πώς την απεκάλυψε ο Θεός στον Ιωάννη, δίνοντάς του μια σχετική όραση του βιβλίου της Αποκάλυψης. Η Αποκάλυψη φανερώνει ότι στην πραγματικότητα ο Παλαιός των Ημερών, είναι ο Ίδιος ο Υιός του Ανθρώπου! Προσέξτε την περιγραφή:

"Αποκάλυψις 1/α΄ 12-15,17,18: "Και επέστρεψα βλέπειν την φωνήν ήτις ελάλει μετ' εμού. Και επιστρέψας είδον επτά λυχνίας χρυσάς, και εν μέσω τών λυχνιών όμοιον υιόν ανθρώπου, ενδεδυμένον ποδήρη και περιεζωσμένον προς τοις μαστοίς ζώνην χρυσάν. Η δε κεφαλή αυτού και αι τρίχες λευκαί ως έριον λευκόν, ως χιών, και οι οφθαλμοί αυτού ως φλοξ πυρός, και οι πόδες αυτού όμοιοι χαλκολιβάνω, ως εν καμίνω πεπυρωμένης, και η φωνή αυτού ως φωνή υδάτων πολλών... και ότε είδον αυτόν έπεσα προς τους πόδας αυτού ως νεκρός. Και έθηκεν την δεξιάν αυτού προς εμέ λέγων: "Μη φοβού! Εγώ ειμι ο πρώτος και ο έσχατος, και ο ζων, και εγενόμην νεκρός και ιδού ζων ειμί εις τους αιώνας τών αιώνων...".

Δείτε την κοινή περιγραφή του Δανιήλ και της Αποκάλυψης, η οποία μας αποκαλύπτει ποιος ήταν ο Παλαιός των Ημερών. Και στα δύο βιβλία βλέπουμε τον Υιό του Ανθρώπου, και στα δύο βλέπουμε άσπρα μαλλιά με τις ίδιες περιγραφές, βλάπουμε τη "φλόγα πυρός", βλέπουμε το "καμίνι πεπυρωμένο", κλπ. Μόνο που τα χαρακτηριστικά του Παλαιού των Ημερών του Δανιήλ, τα βλέπουμε να τα έχει στην Αποκάλυψη ο Υιός του Ανθρώπου! Είναι προφανές ότι τους ταυτίζει.

Θα σταθούμε λίγο και στο εξής: Εκτός από τα όμοια χαρακτηριστικά που είδαμε, στον Δανιήλ, λέει για τον Υιό τού Ανθρώπου (δηλαδή για την ανθρώπινη φύση τού Ιησού Χριστού), ότι του δίνεται η εξουσία να τον ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ οι άνθρωποι: "Είδον εν οράμασι νυκτός, και ιδού, ως Υιός ανθρώπου ήρχετο μετά τών νεφελών τού ουρανού, και έφθασεν έως τού Παλαιού τών ημερών, και εισήγαγον αυτόν ενώπιον αυτού. Και εις αυτόν εδόθη η εξουσία, και η δόξα, και η βασιλεία, δια να λατρεύωσιν αυτόν πάντες οι λαοί, τα έθνη και οι γλώσσαι..." (Δανιήλ 7/ζ: 13). Όμως μόνο τον Θεό επιτρέπεται να λατρεύουμε! Άρα ο Υιός τού Ανθρώπου, είναι ο Ίδιος ο Θεός που έγινε άνθρωπος για εμάς.

Μα τότε, αν στην Αποκάλυψη ο Υιός τού ανθρώπου ταυτίζεται με τον Παλαιό τών Ημερών, γιατί στον Δανιήλ αναφέρεται ξεχωριστά ο "Παλαιός τών Ημερών", από τον "Υιό τού Ανθρώπου"; Μια πιο προσεκτική ματιά θα μας το δείξει:

Προσέξτε, ότι ο Υιός τού ανθρώπου φτάνει "έως τού Παλαιού τών ημερών". Ούτε πιο πάνω, ούτε πιο κάτω. Μάλιστα φθάνει εκεί "επί τών νεφελών". Μήπως θυμόσαστε πώς αναλήφθηκε ο Χριστός στον ουρανό; Ας το θυμηθούμε:

"Και ταύτα ειπών βλεπόντων αυτών επήρθη, και νεφέλη υπέλαβεν αυτόν από τών οφθαλμών αυτών" (Πράξεις 1/α΄ 9).

Στις Πράξεις, μας δείχνει τι έγινε μέχρι τη στιγμή που τον άρπαξαν οι νεφέλες. Στον Δανιήλ, μας δείχνει προφητικά τι συνέβη μετά ακριβώς από αυτό που είδαμε στις Πράξεις. Οι νεφέλες, έφεραν την ανθρώπινη φύση τού Χριστού ΣΤΟ ΥΨΟΣ ΤΗΣ ΘΕΪΚΗΣ. Αυτό σημαίνει ότι "κάθισε στα δεξιά τού Θεού". Δόθηκε στην νικήτρια ανθρώπινη φύση τού Χριστού, ΙΣΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΜΕ ΤΗ ΘΕΪΚΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΛΟΓΟΥ, στο πρόσωπο της μίας υποστάσεως του Θεανθρώπου. Όταν λοιπόν βλέπουμε τον Υιό τού Ανθρώπου να φτάνει ως τον Παλαιό τών Ημερών, αυτό ακριβώς μας δείχνει: Ότι στην ανθρώπινη φύση τού Χριστού, δόθηκε ΘΕΪΚΗ εξουσία, ΝΑ ΛΑΤΡΕΥΕΤΑΙ ΩΣ ΘΕΟΣ, όπως ήταν ήδη στον ουρανό η Θεϊκή του φύση. Γι' αυτό άλλωστε τον ονομάζει: "Υιό τού Ανθρώπου". Για να τονίσει την ανθρώπινη φύση του.

3. Η μαρτυρία των πατέρων και της υμνολογίας της Εκκλησίας

Επειδή η Αποκάλυψη που μας ξεκαθάρισε την ταυτότητα του Παλαιού των Ημερών, άργησε να μπει στον κανόνα της Αγίας Γραφής για αιώνες, ώσπου την έβαλα για πρώτη φορά ο Άγιος Αθανάσιος, και την καθιέρωσε η Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδος, δεν ήταν ευρύτατα γνωστή. Και έτσι το ξεκαθάρισμα αυτό άργησε για κάποιους αιώνες. Όμως μετά την εισαγωγή της Αποκάλυψης στον Κανόνα, έγινε πλέον ξεκάθαρη η ταυτότητα του Παλαιού των Ημερών από όλη την Εκκλησία, έτσι ώστε τόσο οι άγιοι Πατέρες, όσο και η υμνολογία της Εκκλησίας να το διατυπώνουν σαφέστατα:

Ας δούμε όμως, τι έγραψαν διάφοροι Πατέρες, και τι ψάλλουμε για το ζήτημα αυτό στην Εκκλησία:

«Την δε ανθρωπότητα αυτού, Υιόν ανθρώπου ονομάζει». (Αγ. Αθανασίου, επιστολή πρός Αντίοχον άρχοντα, οβ΄ ΒΕΠ 35, 121).

«Ο Δανιήλ είδε τον τύπο και την εικόνα όσων επρόκειτο να συμβούν, δηλαδή ότι ο αόρατος Υιός και Λόγος του Θεού θα γινόταν άνθρωπος αληθινός, ώστε να ενωθεί με τη δικιά μας φύση» -Αγ. Ιω. Δαμασκηνός. [Και Δανιήλ είδε... τον τύπον, και την εικόνα του μέλλοντος έσεσθαι. Έμελλε γάρ ο Υιός και Λόγος του Θεού ο αόρατος, άνθρωπος γίνεσθαι εν αληθεία, ίνα ενωθεί τη φύσει ημών... (Αγ. Ιω. Δαμασκηνού, Περί εικόνων, Λόγος γ΄ PG 85, 1380A).].

«Στην μορφή του Υιού του Ανθρώπου, βλέπει (ο προφήτης) την ενσάρκωση του Μονογενούς Υιού, ονομάζοντας Υιό Ανθρώπου Αυτόν που έμελλε να γεννηθεί από τη Μαρία» -Άγ. Αμμώνιος. [«Ως ομοίωσις Υιού ανθρώπου». Προθεωρεί την σάρκωσιν του Μονογενούς, Υιόν ανθρώπου ονομάζων τον μέλλοντα γενέσθαι Υιόν της αγίας Μαρίας και ενανθρωπήσαι. (Αμμώνιος, PG 56, 1380Α)].

«Αλλά τι να πω και τι να λαλήσω; Με εκπλήσσει το θαύμα. Ο Παλαιός των Ημερών έγινε βρέφος, Αυτός που κάθεται σε θρόνο υψηλό και απρόσιτο βρίσκεται στη φάτνη». -Αγ. Ιω. Χρυσόστομος) ["Αλλά τι είπω, ή τι λαλήσω; Εκπλήττει γάρ με το θαύμα. Ο Παλαιός των Ημερών παιδίον γέγονεν, ο επί θρόνου υψηλού και επηρμένου καθήμενος εν φάτνη τίθεται..." (Ιω. Χρυσοστόμος, Λόγος εις γενέθλιον του Σωτήρος, PG 56, 389. Σύναξ. ΙΒ΄ σελ. 677)].

«Ας προσκυνήσει όλη η γη, ας ψάλλει κάθε γλώσσα κι ας δοξολογήσει τον Θεό ως βρέφος τεσσαρακονθήμερο και προαιώνιο, βρέφος μικρό και Παλαιό των Ημερών, βρέφος που θηλάζει και Ποιητή των αιώνων» -Κύριλλος Ιεροσολύμων. ["Πάσα η γη προσκυνησάτω, πάσα γλώσσα Αασάτω, πάσα ψαλλέτω, πάσα δοξολογησάτω παιδίον Θεόν, τεσσαρακονθήμερον και προαιώνιον, παιδίον μικρόν και Παλαιόν των Ημερών, παιδίον θηλάζων και των αιώνων ποιητήν". (Κύριλλος Ιεροσολύμων, Λόγος εις την Υπαπαντήν, Δ΄ ΒΕΠ 39, 278.6).].

«Ο δίκαιος Συμεών υποδέχθηκε στη γέρικη αγκαλιά του τον παλαιό των ημερών ως νήπιο, και δόξασε το Θεό λέγοντας: απόλυσέ με τώρα τον δούλο σου με ειρήνη...» -Μεθόδιος Ολύμπου. ["Υπεδέξατο μεν ο δίκαιος ταις γηραλέαις αγκάλαις τον εν νηπιότητι Παλαιόν των Ημερών, ευλόγησε δε τον Θεόν και είπε: νυν απολύεις..." (Μεθόδιος Ολύμπου, Εις τον Συμεώνα και εις την Άνναν..., η΄ PG 18, 365 B).].

«Ο Παλαιός των Ημερών παιδίον γέγονε». -Μ. Αθανάσιος. (ΒΕΠ 36, 225.20).

«Νηπιάζει δι’ εμέ ο Παλαιός των Ημερών...» (Κάθισμα όρθρου υπαπαντής)

«Ο Παλαιός των Ημερών, που και παλιότερα στο Σινά έδωσε τον νόμο στον Μωσή, φανερώνεται σήμερα ως βρέφος». -Στιχηρόν ιδιόμελον λιτής Υπαπαντής. (Ο Παλαιός των Ημερών, ο και τον νόμον πάλαι εν Σινά δους τω Μωσεί, σήμερον βρέφος οράται).

«Ο Παλαιός των Ημερών, σαν τη βροχή στην προβιά, κατέβηκε Πάναγνε στην αγιασμένη σου κοιλιά, και φανερώθηκε σαν νέος Αδάμ, ο φίλος του ανθρώπου». -Θεοτόκιον. ["Ο Παλαιός των Ημερών, ως επί πόκον υετός πάναγνε, επί την σην γαστέρα κατήλθε την ηγιασμένην, και νέος εφάνη Αδάμ ο φιλάνθρωπος". (Θεοτοκίον ε΄ ωδής ακολ. Αγ. Πολυκάρπου Σμύρνης, 23 Φεβρ.)].

«Με απερίγραπτο τρόπο γέννησες Παρθένε, τον Παλαιό των Ημερών σαν βρέφος μικρό, που έδειξε στους ανθρώπους καινούριους δρόμους αρετής πάνω στη γη». -Θεοτόκιον. ["Νέον παιδίον υπέρ λόγον τέτοκας, τον Παλαιόν των Ημερών, νέας εν γη τρίβους αρετής δεικνύμενον..." (Θεοτοκίον α΄ ωδής ακολ. Οσίου Αθανασίου Αθωνίτου, 5 Ιουλ.).].

«Σαν βρέφος μικρό, γέννησες για χάρη μας Παρθένε αγνή, τον Παλαιό των Ημερών...» -Θεοτόκιον. ["Νέον βρέφος ημίν, τον Παλαιόν Ημερών, αγνή Παρθένε απεκύησας". (Παρακλητική, Θεοτοκίον α΄ ωδής πλ. α΄, Παρασκ. πρωϊ).].

«Ξεφεύγοντας παράδοξα από τους νόμους της φύσεως Παρθένε, έφερες στον κόσμο αγνή, τον νομοδότη και Παλαιό των Ημερών, σαν βρέφος πρωτόγνωρο, νοητέ ουρανέ του ποιητή των όλων». -Θεοτόκιον. ["Νόμους της φύσεως Κόρη, υπέρ φύσιν λαθούσα, νέον Παιδίον επί γης, εκύησας αγνή νομοδότην όντα, και Παλαιόν Ημερών, νοητέ Ουρανέ, του των πάντων Ποιητού. (Τριώδιον, Κυριακή Ε΄ Νηστειών, Θεοτοκίον θ΄ ωδής).].

"Σαν Παντοκράτορα και σαν Παλαιό. Γέρος μεν εμφανίσθηκε ο Θεός στον Δανιήλ, έχοντας άσπρο το κεφάλι του σαν καθαρό μαλλί, κατά το οποίο και Παλαιός των Ημερών ονομάσθηκε. αλλά και νεώτερος από ασπρομάλλη γέροντα, όταν σαν άνδρας εμφανίσθηκε στον Αβραάμ με τους αγγέλους... Και ασπρομάλλης και νέος: Άλλοτε μεν ασπρομάλλης, άλλοτε πάλι νέος ο Κύριος γράφεται, όπως το: «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερα ο Ίδιος, και στους αιώνες»" - Άγιος Μάξιμος Ομολογητής. ["Ως Παντοκράτορα και ως παλαιόν: Πολιός μεν ώφθη ο Θεός τω Δανιήλ, λευκήν έχων την κεφαλήν ως ερίον, καθ' ό και 'Παλαιός Ημερών' ωνομάσθη· νεώτερος δε του πολιού γέροντος, όταν ως ανήρ ώφθη τω Αβραάμ μετά των αγγέλων... Και πολιός και νέος: Πώς ποτε μεν πολιός, ποτε δε νέος ο Κύριος γράφεται, ως το· «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός, και εις τους αιώνας»". (Αγίου Μαξίμου Ομολογητού, "Σχόλια εις τα του αγ. Διονυσίου: Εις το περί Θείων ονομάτων, εις το κεφάλαιον Ι).].

Είναι φανερό ότι η Αγία Γραφή και η υμνολογία και οι λόγοι των αγίων, δεν επιτρέπουν καμιά αμφιβολία για τη γνώμη της Εκκλησίας πάνω σ’ αυτό το θέμα.

4. Διαφωνεί ο άγιος Νικόδημος;

Παρ' όλα τα ανωτέρω, έχουμε στο Πηδάλιο, στο σχολιασμό που κάνει ο άγιος Νικόδημος γενικά για τους Κανόνες της 7ης Οικουμενικής Συνόδου, μια δήλωση που αρχικά μοιάζει παράταιρη στις σαφέστατες θέσεις της Εκκλησίας για την ταυτότητα του Παλαιού των Ημερών. Γιατί μοιάζει σαν ο άγιος Νικόδημος να παραθεωρεί το ότι ο Παλαιός των Ημερών είναι ο Υιός, και εφαρμόζει την απεικόνιση του γέροντος στον Πατέρα. Γράφει λοιπόν ο άγιος Νικόδημος:

"Πρέπει να σημειώσωμεν, ότι επειδή η παρούσα Σύνοδος εις την επιστολήν οπού στέλλει προς την Αλεξανδρέων Εκκλησίαν, μακκαρίζει μεν εκείνους οπού ηξεύρουν και αποδέχονται, επομένως δε και εικονίζουν και τιμώσι τας οράσεις και θεοφανείας των Προφητών, καθώς αυτός ο Θεός εσχημάτιζε ταύτας και ετύπωνεν εις το ηγεμονικόν αυτών, αναθεματίζει δε εξ εναντίας εκείνους, οπού δεν δέχονται τας εικονογραφίας των τοιούτων οράσεων προ της σαρκώσεως του Θεού Λόγου (σελ. 905 του β΄ τόμου). Συμπεραίνεται ότι και ο άναρχος Πατήρ πρέπει να ζωγραφίζεται καθώς εφάνη εις τον προφήτην Δανιήλ ως Παλαιός Ημερών... δεν ζωγραφούμεν Αυτόν κατά την Θείαν φύσιν. Επειδή αδύνατόν φησιν, είναι ιστορήσει και ζωγραφήσαι φύσιν Θεού... ζωγραφούμεν Αυτόν ως εφάνη εις τον Προφήτην..."

Αρχικά να σχολιάσουμε, ότι θα μπορούσε κάλλιστα αυτή η δήλωση να είναι ένα λάθος του αγίου Νικοδήμου. Γιατί Θεόπνευστοι και Αλάθητοι είναι οι Κανόνες και οι αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων που βρίσκονται στο Πηδάλιο, και όχι η ερμηνεία τους από τον άγιο Νικόδημο. Φαίνεται όμως παράξενο, να μη γνώριζε ο άγιος Νικόδημος αυτό το Θεολογικό ζήτημα, και να έκανε ένα τέτοιο λάθος. Μήπως λοιπόν θα τον αδικούσαμε αν χαρακτηρίζαμε τη δήλωσή του αυτή εσφαλμένη, πριν εξετάσουμε τι ακριβώς προσπαθεί να πει με τα λόγια αυτά;

Η γνώμη του γράφοντος, είναι ότι ο άγιος Νικόδημος έβλεπε το θέμα βαθύτερα από την απλή απεικόνιση της όρασης του Δανιήλ, γι' αυτό ΔΕΝ ήταν αντιφατική η δήλωσή του αυτή με την πίστη της Εκκλησίας, όσο παράξενη και αν φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Και αυτό θα προσπαθήσω να δείξω στη συνέχεια:

Μιλήσαμε προηγουμένως, για το συμβολισμό της όρασης αυτής, ως προς την άνοδο της ανθρώπινης φύσης του Κυρίου Ιησού Χριστού, στο ύψος της Θεϊκής Του φύσης. Το πρώτο λοιπόν που πρέπει να σκεφθούμε, είναι η δήλωση του Κυρίου Ιησού Χριστού, περί της αναλήψεώς του. Πού είπε ο Κύριος ότι πάει; Ας δούμε:

"Αναβαίνω προς τον πατέρα μου και πατέρα υμών, και Θεόν μου και Θεόν υμών" (Ιωάννης 20/κ: 17). Διαχωρίζοντας με τα λόγια αυτά ο Ιησούς, τον εαυτό Του από τους μαθητές του, (γιατί δεν λέει: "Πατέρα ΜΑΣ" ή "Θεό ΜΑΣ", αλλά "Πατέρα ΜΟΥ και Πατέρα ΣΑΣ" και "Θεό ΜΟΥ και Θεό ΣΑΣ"), δείχνει τη διαφορά που είχε από αυτούς. Αυτός ήταν κατά φύσιν Υιός του Θεού κατά τη Θεϊκή Του φύση, ενώ των μαθητών του ήταν μόνο κατά χάριν. Και ακόμα, του Ιησού ο Πατέρας ήταν Θεός Του, μόνο κατά την ανθρώπινη κτιστή Του φύση, ενώ των μαθητών Του ήταν Θεός όλης τους της ύπαρξης! Κάνοντας λοιπόν τη διάκριση αυτή, ξεκαθαρίζει την Θεανθρώπινη φύση Του, κάτι που μας θυμίζει έντονα τον Υιό του Ανθρώπουν ενώπιον του Παλαιού των Ημερών, δηλαδή τη συμβολική αυτή όραση του Δανιήλ, που έδειχνε τις δύο φύσεις του Κυρίου Ιησού.

Πού είπε λοιπόν, ότι ανεβαίνει ο Χριστός; "Στον Πατέρα Του"!!! Γιατί η ανθρώπινη φύση Του, ΔΕΝ έφθασε μόνο στο ύψος της Θεϊκής φύσεως απλώς του Υιού, αλλά και του Ιδίου του Πατρός, μια και είναι ΙΣΟΙ κατά την Θεότητα. Αυτό είναι ένα πρώτο στοιχείο, στο τι ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ στην φανέρωση του Παλαιού των Ημερών.

Ένα δεύτερο στοιχείο, είναι ο ίδιος ο συμβολισμός του Παλαιού των Ημερών. Τι συμβόλισε; Δεν συμβόλισε την αιωνιότητα; Άραγε μόνο ο Υιός είναι "Παλαιός των Ημερών"; Γιατί αν είναι ο Υιός "Παλαιός των Ημερών", είναι σαφέστατα και ο Πατέρας! Δεν είναι ο Υιός παλαιότερος από τον Πατέρα Του. Και αυτό είναι εμφανές (για όποιον θέλει να δει περισσότερα), στην ειδική μελέτη που κάναμε για τον Χριστό, αποδεικνύοντας ότι τόσο Αυτός, όσο και ο Πατέρας, είναι "το Α και το Ω", "ο Πρώτος και ο Έσχατος". Και στην ίδια αυτή μελέτη, αν τη διαβάσετε, θα δείτε, ότι στον ίδιο θρόνο κάθεται και ο Πατέρας και ο Υιός, και η ουσία τους συγχέεται ενώ φανερώνονται να κάθονται στον ουράνιο θρόνο.

Και παρά το ότι θα μπορούσαμε να αναφέρουμε αμέτρητα άλλα παραδείγματα, θα αρκεσθούμε σε ένα τρίτο, ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ και τελευταίο εδώ: Στην αναφορά της Θεότητας. Δεν είναι η Αγία Τριάδα "ομοούσια και αχώριστη" κατά την Ουσία; Είναι δυνατόν να είναι ο Υιός εκεί που δεν είναι ο Πατέρας, και ο Πατέρας, εκεί που δεν είναι ο Υιός; Δείτε τι είπε ο Ιησούς Χριστός: "ο εωρακώς εμέ εώρακε τον Πατέρα· και πως συ λέγεις, δείξον ημίν τον Πατέρα; 10 ου πιστεύεις ότι εγώ εν τω Πατρί και ο Πατήρ εν εμοί εστι;" (Ιωάννης 14/ιδ: 10).

Προσέξτε αυτό το εδάφιο! Είναι ΚΑΤΑΛΥΤΙΚΟ ως απάντηση στο πρόβλημα που εξετάζουμε. Λέει ο Ίδιος ο Χριστός: "Αυτός που είδε Εμένα, είδε τον Πατέρα"!!! Και είδαμε τον άγιο Νικόδημο να μιλάει για "εμφάνιση του Πατρός", εκεί που η Εκκλησία ομόφωνα βλέπει να εμφανίζεται ο Υιός! Και ο άγιος Νικόδημος, φυσικά ξέρει πολύ καλά τι γράφει. Γιατί όποιος είδε τον "Παλαιό των Ημερών" εν τω Υιώ, "είδε ΚΑΙ τον Πατέρα", σύμφωνα με τη μαρτυρία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ο Παλαιός των Ημερών, βεβαίως είναι ο Υιός. Όμως είναι ταυτόχρονα ο Θεός. Ο ένας Θεός, γιατί Παλαιός των Ημερών, είναι ολόκληρος ο Τριαδικός Θεός, και όχι μόνο ένα από τα πρόσωπα της Αγίας Τριάδος. Και τα λόγια του αγίου Νικοδήμου κρύβουν αυτή τη βαθύτερη έννοια, και όχι θεολογικό λάθος.

Δεν χρειάζεται βεβαίως να εξηγήσουμε, ότι η απεικόνιση της Θεϊκής φύσεως του Χριστού (και γενικά της Θεότητας) στην όραση αυτή, είναι καθαρά ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ, και δεν τίθεται ούτε καν σκέψη για πραγματική απεικόνιση της απερίγραπτης Ουσίας του Θεού! Ο ασπρομάλλης της όρασης αυτής, συμβολίζει απλώς το "άναρχο", και (λόγω συνειρμών σκεπτόμενοι έναν έμπειρο ηλικιωμένο), τη "σοφία" και τη "δικαιοσύνη" του Θεού. Τίποτα δεν απεικονίζει ως προς την Ουσία του Θεού.

5. Μία ακόμα παρεξήγηση

Φυσικά, το ότι ο Πατέρας εμφανίζεται εν τω Υιώ ως Παλαιός των Ημερών, δεν δικαιολογεί καθόλου, εκείνους που χρησιμοποιούν τα λόγια του αγίου Νικοδήμου, ως δικαιολογία για την κατασκευή και προσκύνηση της αντικανονικής δυτικόφερτης "εικόνας της Αγίας Τριάδος". Πρόκειται για τη γνωστή εικόνα - είδωλο που υπάρχει σε πάρα πολλούς Ορθόδοξους (!!!) ναούς και παρουσιάζει δήθεν την Αγία Τριάδα. Εκεί παριστάνεται ο Πατέρας ως ένας ασπρομάλλης, ο Υιός ως ένας σκουρομάλλης νέος, και το Άγιο Πνεύμα ως περιστέρι.

Από την περιγραφή και μόνο αυτή, είναι προφανές, ότι αυτή η εικόνα, έχει ελάχιστη σχέση με την όραση που είδε ο Δανιήλ. Ο άγιος Νικόδημος, μιλάει σαφέστατα, ότι επιτρέπεται η απεικόνιση ΜΟΝΟ των οράσεων. Όμως ο Δανιήλ δεν είδε τίποτα τέτοιο, σαν αυτό που παρουσιάζει η εικόνα αυτή. Ούτε περιστέρι είδε, ούτε ο Υιός του Ανθρώπου ήταν το ένα πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ούτε ο Παλαιός των Ημερών παρουσιάσθηκε ως το ένα πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Πατέρας. Αλλά αντιθέτως, όπως είδαμε, τόσο ο Υιός, όσο και ο Πατέρας κατά την ΚΟΙΝΗ Τους Θεϊκή φύση, προκύπτουν από κοινού από τα λόγια του αγίου Νικοδήμου ως "ο Παλαιός των Ημερών". Και ο Υιός, σε καμία περίπτωση δεν εμφανίζεται ως "μαυρομάλλης" κατά τη Θεϊκή του φύση, ούτε είναι νεώτερος από τον Παλαιό των Ημερών, εφόσον ο Ίδιος είναι ο Παλαιός των ημερών.

Όμως περισσότερα γι' αυτό το είδωλο, το οποίο περιέχει και πλήθος άλλων αιρετικών χαρακτηριστικών, και κατασκευάζεται και προσκυνείται από απληροφόρητους πατέρες και αδελφούς μας σε Ορθόδοξους ναούς κατά παράβασιν Συνοδικών αποφάσεων της Εκκλησίας, θα αναλύσουμε σε ξεχωριστό εκτενές άρθρο.

Περισσότερα... »

13:12
Οι έννοιες της Βασιλείας του Θεού
» Κόγιας Νικόλαος

Οι αιρετικοί, και κυρίως οι Αριανιστές, που αποκομμένοι από την πίστη της Εκκλησίας του Χριστού θεωρούν τον Κύριο Ιησού Χριστό "κτίσμα", αδυνατούν να αντιληφθούν την πραγματική έννοια της Βασιλείας του Θεού. Γιατί την περιορίζουν σε χώρο και χρόνο, και με ανθρωπομορφικό τρόπο αναζητούν κοσμικού τύπου εξουσίες και υπηκόους. Στο άρθρο αυτό λοιπόν, θα δούμε κάποιες διακρίσεις όσον αφορά τη Βασιλεία του Θεού κατά τη Χριστιανική πίστη, και την ισοτιμία της Βασιλείας του Χριστού με τη βασιλεία του Θεού Πατρός.

1. Η Βασιλική εξουσία του Γιαχβέ

Προς τούτο, αν εξετάσουμε τις ιδιότητες που εμφανίζονται και αποδίδονται μέσα από τα κείμενα της Αγίας Γραφής στον Ιησού Χριστό και τις συγκρίνουμε με τις ιδιότητες όπως εκφράζονται και αποδίδονται στον Γιαχβέ Πατέρα στην Παλαιά Διαθήκη, κυρίως, αλλά και στον Θεό Πατέρα γενικότερα, θα διαπιστώσουμε ότι ταυτίζονται. Ομοίως, ταυτίζεται και η βασιλική ιδιότητα του Θεού, δηλαδή ότι ο Θεός είναι Βασιλεύς με την απόλυτη έννοια της λέξης. Κάτι που ισχύει και για τον Πατέρα, και για τον Υιό.

Περιληπτικά εδώ να πούμε, ότι ο Θεός είναι βασιλεύς αιώνιος. Επί παραδείγματι, στον 146 (145) Ψαλμό, κατά την μετάφραση των Ο΄, στο 10ο εδάφιο αναφέρει ο Ψαλμωδός: «βασιλεύσει Κύριος εις τον αιώνα, ο Θεός σου, Σιών, εις γενεάν και γενεάν». Ότι δηλαδή ο Κύριος βασιλεύει και θα βασιλεύει αιωνίως εις τον αιώνα και σε όλες τις γενεές. Όμοια στον 9ο Ψαλμό στο 37ο εδάφιο κατά τη μετάφραση των Ο΄, ή στον 10ο ψαλμό, στίχο 16 κατά το Μασοριτικό κείμενο, αναφέρει ο ψαλμωδός κάτι ανάλογο: «βασιλεύσει Κύριος εις τον αιώνα και εις τον αιώνα του αιώνος, απολείσθε έθνη εκ της γης αυτού». Με την έκφραση: "εις τον αιώνα του αιώνος", συχνά η Αγία Γραφή περιγράφει το ατελεύτητο, το αιώνιο, το χωρίς χρονικά όρια διάστημα. Όμως στην Παλαιά Διαθήκη ο Κύριος ο Θεός, ο Γιαχβέ όπως αναφέρεται στο Εβραϊκό Μασοριστικό κείμενο, δεν αναφέρεται μόνον ως «Βασιλεύς αιώνιος» αλλά αναφέρεται και ως «ο μέγας Βασιλεύς», δηλαδή ο Βασιλεύς με την απόλυτη έννοια του όρου, την έννοια που περιλαμβάνει κάθε κυριαρχική ιδιότητα και εξουσία. Έτσι στον ψαλμό 95ο κατά το Μασοριτικό κείμενο ή τον 94ο κατά τη μετάφραση των Ο΄ και εδάφιο 3, διαβάζουμε: «ότι Θεός μέγας Κύριος και Βασιλεύς μέγας επί πάσαν την γην». Είναι λοιπόν ο Κύριος «Θεός μέγας» και «Βασιλεύς μέγας». Το ίδιο μας λέγει και ο προφήτης Μαλαχίας, ή μάλλον ο Θεός διά του στόματος του προφήτου Μαλαχία, όπως φαίνεται στο ομώνυμο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, 1ο κεφ. και στίχο 14. Διαβάζουμε το δεύτερο μέρος του στίχου 14. Εκεί ο Κύριος λέει: «διότι βασιλεύς μέγας εγώ ειμι, λέγει Κύριος παντοκράτωρ, και το όνομά μου επιφανές εν τοις έθνεσι». Αλλά και στον προφήτη Ιερεμία, στο 10ο κεφάλαιο και 10ο στίχο δαβάζουμε τα εξής: «Αλλ' ο Κύριος είναι Θεός αληθινός, είναι Θεός ζων και βασιλεύς αιώνιος». Στο στίχο αυτό ο προφήτης αναφέρει μία περιεκτική, κατά το δυνατόν, περιγραφή των ιδιοτήτων του Θεού. Και μας λέγει ότι είναι «Θεός αληθινός», «Θεός ζων» και «βασιλεύς αιώνιος».

Μάλιστα, όπως θα δούμε στη συνέχεια, είναι σημαντικό ότι ο προφήτης συνδέει αυτές τις ιδιότητες και κυρίως την βασιλική ιδιότητα και εξουσία του Κυρίου με την Δημιουργία, δηλαδή, ότι είναι ο Δημιουργός και κατά συνέπειαν έχει όλα τα κυριαρχικά δικαιώματα επάνω στα δημιουργήματα. Πράγμα που όπως λέγει δεν το έχουν οι υπόλοιποι λεγόμενοι «θεοί», οι ψευδείς θεοί, δηλαδή, τα είδωλα των εθνών.

Με διάφορες άλλες παραμέτρους του ζητήματος της Βασιλείας του Θεού θα ασχοληθούμε εκτενώς σε ξεχωριστά άρθρα. Ωστόσο ας δούμε κάποια χωρία για το ότι η Βασιλεία του Χριστού δεν είναι περιορισμένη χρονικά αλλά αιώνια. Έτσι ας δούμε το Β΄ Πέτρου. 1/α: 11. Εκεί ο απόστολος γράφει: «ούτω γαρ πλουσίως (διότι έτσι πλούσια) επιχορηγηθήσεται υμίν η είσοδος (θα επιχορηγηθεί σε σας η είσοδος) εις την αιώνιον βασιλείαν τού Κυρίου ημών και σωτήρος Ιησού Χριστού». Η Βασιλεία λοιπόν του Κυρίου Ιησού Χριστού είναι αιώνιος και εφόσον αναφέρεται στον μέλλοντα αιώνα, δεν έχει τέλος. Είναι όμοια με τη Βασιλεία του Θεού. Μάλιστα σε ένα άλλο χωρίο, - στο δεύτερο που θα δούμε - και τελευταίο, ο απόστολος Παύλος αναφέρει τον Κύριο Ιησού Χριστό ως Βασιλέα και Θεό. Έτσι διαβάζουμε Εφ. ε΄/5: 5: «τούτο γαρ εστε γινώσκοντες, ότι πας πόρνος ή ακάθαρτος ή πλεονέκτης, ος εστιν ειδωλολάτρης, ουκ έχει κληρονομίαν εν τη βασιλεία του Χριστού και Θεού». Εδώ λοιπόν ο Ιησούς Χριστός αναφέρεται ως Θεός και μάλιστα η Βασιλεία Του είναι η μοναδική Βασιλεία του Θεού.

Δεν θα κάνουμε όμως εκτενή παράθεση χωρίων από την Παλαιά Διαθήκη αναφορικά με την βασιλική εξουσία και ιδιότητα του Κυρίου, τού Πατρός «Γιαχβέ» όπως αναφέρεται στα κείμενα αυτά, διότι άλλωστε δεν αποτελούν σημεία αμφισβητήσεως απ’ οποιονδήποτε όπως δυστυχώς συμβαίνει με το πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ας επικεντρώσουμε λοιπόν την προσοχή μας και την προσπάθειά μας να καταδείξουμε ότι ακριβώς με τον ίδιο τρόπο ο Ιησούς Χριστός αναφέρεται ως «βασιλεύς αιώνιος» και κατά συνέπειαν ταυτίζεται ως προς την θεία του φύση με τον Θεό που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη.

2. Η απόλυτη Βασιλεία του Υιού

Ας εξετάσουμε λοιπόν, αν αυτή η ιδιότητα του βασιλέως εφαρμόζεται και μάλιστα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και στο πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού όπως θα δούμε μέσα από τα κείμενα της Αγίας Γραφής και ιδιαίτερα της Καινής Διαθήκης.

Ας αρχίσουμε από τη μαρτυρία και ομολογία του ιδίου του Κυρίου Ιησού Χριστού προς τον Πιλάτο, όταν τον ρώτησε αν είναι «ο βασιλεύς των Ιουδαίων». Διαβάζουμε από τον Ιωάννη 18/ιη΄, 36: «απεκρίθη Ιησούς· η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου». Αναγνωρίζει λοιπόν επισήμως και ομολογεί ο Ιησούς Χριστός ότι είναι «βασιλεύς» και μάλιστα διευκρινίζει ότι η βασιλεία του «δεν είναι εκ του κόσμου τούτου», δεν έχει δηλαδή προέλευση όμοια με την προέλευση των βασιλέων που εγνώριζε μέχρι τότε ο Πιλάτος. Αλλά η ιδιότητα αυτή του Χριστού ως βασιλέως, ως βασιλέως των Ιουδαίων, ήταν και μία από τις δύο σημαντικότερες αιτίες της καταδίκης του Ιησού Χριστού από τους Ιουδαίους σε σταυρικό θάνατο. Η πρώτη, όπως έχουμε δει σε άλλα άρθρα, είναι ότι έκανε τον εαυτό Του Θεό. Αυτό ήταν κάτι το οποίο δεν μπόρεσαν οι σύγχρονοί του Ιουδαίοι να κατανοήσουν και να αποδεχθούν, το θεωρούσαν ως την μεγίστη βλασφημία γι’ αυτό και είχαν προσπαθήσει πολλές φορές να τον λιθοβολήσουν και αυτό ήταν εκείνο που έκανε τον Καϊάφα να διαρρήξει τα ιμάτιά του και να οδηγήσει στη συνέχεια τον Ιησού Χριστό προς την σταυρική καταδίκη. Αυτό ευρίσκεται στο Ματθ. κστ΄/26, 63-65: «ο δε Ιησούς εσιώπα. και αποκριθείς ο αρχιερεύς είπεν αυτώ· εξορκίζω σε κατά του Θεού του ζώντος ίνα ημίν είπης ει συ ει ο Χριστός ο υιος του Θεού. 64 λέγει αυτώ ο Ιησούς· συ είπας· πλην λέγω υμίν, απ’ άρτι όψεσθε τον υιόν του ανθρώπου καθήμενον εκ δεξιών της δυνάμεως και ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού. 65 τότε ο αρχιερεύς διέρρηξε τα ιμάτια αυτού λέγων ότι εβλασφήμησε· τι έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων; ίδε νυν ηκούσατε την βλασφημίαν αυτού».

Και εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι Υιός του Θεού όπως το αναφέρει εδώ ο Καϊάφας έχει την έννοια του γνησίου ΚΑΤΑ ΦΥΣΙΝ Υιού, όχι του «Υιού» με την έννοια που θέλουν να το αποδίδουν όσοι ευρίσκονται σε πλάνη, σ’ αυτή τη πλάνη στην οποία είχε πέσει και ο Άρειος, όσοι δηλαδή απορρίπτουν την θεότητα του Ιησού Χριστού. Αυτοί ισχυρίζονται ότι η έννοια της λέξης «Υιός» στην περίπτωση αυτή δεν είναι η έννοια του γνησίου υιού, αλλά του υιοθετημένου, αυτού που είχε γίνει Υιός κατά χάριν. Εδώ όμως ο Καϊάφας δεν ζητεί από τον Ιησού Χριστό την ομολογία μ’ αυτό το τρόπο, όπως και φαίνεται στη συνέχεια: «λέγει αυτώ ο Ιησούς· συ είπας», δηλαδή είναι σαν να του λέει ότι «πράγματι αυτό που είπες είναι σωστό». Και συνεχίζει: «πλην λέγω υμίν, απ’ άρτι όψεσθε τον υιόν του ανθρώπου καθήμενον εκ δεξιών της δυνάμεως και ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού». Και το αποτέλεσμα: «τότε ο αρχιερεύς διέρρηξε τα ιμάτια αυτού λέγων ότι εβλασφήμησε».

Η δεύτερη αιτία είναι εκείνη και που ανεγράφη επάνω στο σταυρό. Ας το διαβάσουμε στο επόμενο κεφάλαιο Ματθ. κζ΄/27: 37: «και επέθηκαν επάνω της κεφαλής αυτού την αιτίαν αυτού γεγραμμένην· ούτός εστιν Ιησούς ο βασιλεύς των Ιουδαίων». Αυτό άλλωστε είναι και εκείνο που είχε ομολογήσει ενώπιον του Ποντίου Πιλάτου όπως φαίνεται στον στίχο 11 του ιδίου κεφαλαίου, όπου λέγει: «Ο δε Ιησούς έστη έμπροσθεν του ηγεμόνος· και επηρώτησεν αυτόν ο ηγεμών λέγων· συ ει ο βασιλεύς των Ιουδαίων; ο δε Ιησούς έφη αυτώ· συ λέγεις» και είδαμε στη συνέχεια το αποτέλεσμα.

Το ίδιο αναφέρεται ότι εγνώριζαν και όλοι όσοι έβλεπαν τον Ιησού επάνω εις το σταυρό, όπως διαβάζουμε στο Ματθ. κζ΄/27: 42. Εκεί αναφέρεται το τι έλεγαν οι αρχιερείς και οι φαρισαίοι, δηλαδή: «άλλους έσωσεν, εαυτόν ου δύναται σώσαι· ει βασιλεύς Ισραήλ εστι, καταβάτω νυν από του σταυρού και πιστεύσομεν επ’ αυτώ». Τον αναφέρουν ως τον «βασιλέα του Ισραήλ». Από τον προφήτη Σοφονία γνωρίζουμε ότι ο βασιλεύς του Ισραήλ είναι ο Κύριος (Γιαχβέ κατά το Εβραϊκό). Διαβάζουμε στο βιβλίο του Σοφονια, στο Σοφ. γ΄/3: 15: «βασιλεύς Ισραήλ Κύριος εν μέσω σου, ουκ όψη κακά ουκέτι».

Οι δύο αυτές αιτίες, ότι δηλαδή, ο Ιησούς Χριστός ισχυρίσθηκε, όπως και πράγματι ήταν, ο Υιός τού Θεού και κατά συνέπειαν Θεός κατά φύσιν, όπως ο υιός του ανθρώπου είναι άνθρωπος κατά φύσιν και το ότι ισχυρίσθηκε ότι είναι ο βασιλεύς με την απόλυτη έννοια, ο «βασιλεύς του Ισραήλ», που είναι κάτι που μόνο ο Κύριος όπως είδαμε και στην Παλαιά Διαθήκη θα μπορούσε να το ισχυρισθεί, αυτά τα πράγματα ήταν και οι δύο αιτίες που οδήγησαν τον Ιησού Χριστό στον σταυρικό θάνατο. Και όπως βλέπουμε οι δύο αυτές αιτίες στην ουσία είναι μία, ότι οι Ιουδαίοι δεν μπόρεσαν να αποδεχθούν την ομολογία τού Ιησού Χριστού ότι Αυτός είναι ο Υιός και Λόγος τού Θεού κατά φύσιν που σημαίνει αυτομάτως ότι έχει την ίδια φύση με τον Πατέρα Του, είναι δηλαδή Θεός τέλειος και όχι κτίσμα, όπως θέλουν να ισχυρίζονται όσοι ευρίσκονται στην πλάνη του Αρείου. Τέτοιοι επί παραδείγματι είναι οι αυτοαποκαλούμενοι «Μάρτυρες του Ιεχωβά» και άλλοι Ρωσσελιστές, όπως η ομάδα των Ευαγγελιστών (όχι Ευαγγελικών), ή οι "Σπουδαστές της Γραφής" κλπ.

Ο Χριστός ως βασιλεύς του Ισραήλ διαφέρει σημαντικά από τους προκατόχους τού θρόνου της Δαυϊδικής βασιλείας. Επί παραδείγματι είχε αναφέρει σε συζήτησή του προς τους Ιουδαίους, το χωρίο του Ψαλμού του Δαυίδ που έλεγε: «είπεν Κύριος προς τον Κύριόν μου». Και τους λέγει «πώς ο βασιλεύς Δαυίδ ενώ ομιλεί για τον Μεσσία ο οποίος είναι απόγονός του, τον αναφέρει ως Κύριό του;» (Ματθαίος 22/κβ: 44,45). Είναι λοιπόν Κύριος ο Κύριος Ιησούς Χριστός του Δαυίδ.

Παράλληλα όμως είχε αναφέρει το ίδιο πράγμα και σε αρκετά σημεία της διδασκαλίας του όπως επί παραδείγματι στη διδασκαλία των ζιζανίων. Εκεί λέγει όπως διαβάζουμε στο Ματθ. ιγ΄/13: 36 και 40-43: «αποστελεί ο υιος του ανθρώπου τους αγγέλους αυτού, (είναι Κύριος λοιπόν των αγγέλων τους οποίους και αποστέλλει) και συλλέξουσιν εκ της βασιλείας αυτού πάντα τα σκάνδαλα και τους ποιούντας την ανομίαν». Ο Ιησούς Χριστός λοιπόν στέλνει τους αγγέλους Αυτού και συλλέγουν από τη βασιλεία Του «πάντα τα σκάνδαλα και τους ποιούντας την ανομίαν». Με αυτό συμπεραίνουμε παράλληλα ότι η βασιλεία του Χριστού δεν είναι κάτι το οποίον ανήκει στο μέλλον ή δεν είναι κάτι το οποίον θα είναι αμιγές και ανεξάρτητο σκανδάλων. Όμοια στην παραβολή της Κρίσεως που αναφέρεται στο Ματθ. κε΄/25: 31 (και εξής) όπου ο Κύριος λέγει ότι «θα έλθει κατά τη Δευτέρα Παρουσία με τους Αγγέλους Αυτού για να κρίνει τον κόσμο», λέγει ότι ο βασιλεύς, δηλαδή ο Ίδιος, «θα ξεχωρίσει τα πρόβατα από τα ερίφια» ("Όταν δε έλθη ο υιος του ανθρώπου εν τη δόξη αυτού και πάντες οι άγιοι άγγελοι μετ’ αυτού, τότε καθίσει επί θρόνου δόξης αυτού, 32 και συναχθήσεται έμπροσθεν αυτού πάντα τα έθνη, και αφοριεί αυτούς απ’ αλλήλων ώσπερ ο ποιμήν αφορίζει τα πρόβατα από τών ερίφων, 33 και στήσει τα μεν πρόβατα εκ δεξιών αυτού, τα δε ερίφια εξ ευωνύμων. 34 τότε ερεί ο βασιλεύς τοις εκ δεξιών αυτού: δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν βασιλείαν από καταβολής κόσμου").

Όπως παρατηρούμε λοιπόν στα παραπάνω, και όπως και ο Ίδιος ο Ιησούς Χριστός δήλωσε σαφέστατα αλλού, η Βασιλεία Του ταυτίζεται με τη Βασιλεία του Πατρός Του, και δεν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ στο οποίο να μην έχει την ίδια εξουσία με τον Θεό Πατέρα:

"πάντα όσα έχει ο πατήρ εμά εστι" (Ιωάννης 17/ιζ: 15). Δικά του λοιπόν τα πάντα, δική του και η Βασιλεία του Θεού με τον ίδιο απόλυτο τρόπο που ανήκει στον Πατέρα Του.

Δεν υπάρχει λοιπόν καμία απολύτως διάκριση ως προς την θεία φύση του Υιού από τον Πατέρα και κατά συνέπεια ο Υιός τιμάται, προσκυνείται και λατρεύεται όπως ακριβώς και ο Θεός Πατήρ. Αυτό όπως έχουμε πει και στο παρελθόν, αποτελεί θεμελιώδη βάση και στοιχείο της πίστεώς μας και κανόνα της Σωτηρίας. Δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι υποστηρίζουν ότι ο Ιησούς Χριστός δεν είναι ένα από τα τρία πρόσωπο του Θεού των χριστιανών της Αγίας Τριάδος, αλλά ένα απλό κτίσμα, το πρώτο δημιούργημα του Θεού και ως τέτοιος πρέπει να αντιμετωπίζεται. Εάν όμως αφαιρέσει κανείς τη θεία φύση από τον Κύριο Ιησού Χριστό τότε κενώνει εξουθενώνει όλο το οικοδόμημα της Σωτηρίας, όλη την υπόθεση της Θείας Οικονομίας για την λύτρωση του ανθρώπου και για την ένωσή του με τον Θεό.

Στη προσπάθειά μας να διαπιστώσουμε, ή μάλλον να καταδείξουμε, ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός ταυτίζεται και ως προς την βασιλική ιδιότητα ή ενέργεια με τον Θεό Πατέρα, πρέπει να εξετάσουμε τα σημεία εκείνα που πρέπει να ικανοποιούνται ούτως ώστε να θεωρηθεί ο Ιησούς Χριστός ως ο αληθινός, ο μοναδικός, ο απόλυτος Βασιλεύς. Επί παραδείγματι ότι ο Ιησούς Χριστός είναι «ο Κύριος», είναι ο κυρίαρχος, και κατά συνέπειαν έχει την κυριαρχική ιδιότητα που έχει ο Θεός ως Βασιλεύς. Είναι γνωστό άλλωστε ότι σε όλη την έκταση της Καινής Διαθήκης η οποία έχει κέντρο το πρόσωπο του Ιησού Χριστού, ο Ιησούς Χριστός αναφέρεται ρητά ως «ο Κύριος». Αυτός ήταν άλλωστε και ο τρόπος τον οποίον υπέδειξε στους μαθητάς Του ώστε να τον αποκαλούν.

Παράλληλα διαπιστώνουμε ότι όπως πρέπει σε Θεό, ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι Νομοθέτης. Και όχι μόνο Νομοθέτης αλλά και Κριτής. Αυτός είναι Εκείνος ο οποίος θα κρίνει την Οικουμένη όλη. Θα την κρίνει με βάση τους Νόμους τους οποίους ο Ίδιος έχει θέσει ως Θεός και Δημιουργός όλης της Κτίσεως. Επιπρόσθετα είδαμε ότι έχει απόλυτο ισχύ, κράτος και δύναμη. Δύναμη, μάλιστα, με την οποία συντηρεί όλη την Δημιουργία. Ένα άλλο στοιχείο που μένει για να αναφέρουμε είναι ότι, ως Βασιλεύς, ο Ιησούς Χριστός είναι Ένδοξος. Προς τούτο ας διαβάσουμε από την Α΄ Κορ. 2/β΄: 7-8. Εκεί ο απόστολος λέγει: «αλλά λαλούμεν σοφίαν Θεού εν μυστηρίω, την αποκεκρυμμένην, ην (την οποίαν) προώρισεν ο Θεός προ των αιώνων εις δόξαν ημών, 8 ην ουδείς των αρχόντων του αιώνος τούτου έγνωκεν· ει γαρ έγνωσαν,(διότι εάν εγνώριζαν), ουκ αν τον Κύριον της δόξης εσταύρωσαν». Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει τον σταυρωθέντα Κύριο Ιησού Χριστό ως τον «Κύριο της δόξης», έκφραση που ανάμεσα, ιδιαίτερα σε Ιουδαίους, αποδίδεται μόνο στον Κύριο τον Θεό, τον Γιαχβέ κατά το εβραϊκό κείμενο. Προς τούτο ας διαβάσουμε από τον 23ο Ψαλμό κατά την μετάφραση των Ο΄: (24ο κατά το Μασοριτικό κείμενο) τα εδάφια 7 έως τέλος. Εκεί ο ψαλμωδός, Δαυίδ, λέει: «άρατε πύλας, οι άρχοντες υμών, και επάρθητε, πύλαι αιώνιοι, και εισελεύσεται ο βασιλεύς της δόξης. 8 τις εστιν ούτος ο βασιλεύς της δόξης; Κύριος κραταιός και δυνατός, Κύριος δυνατός εν πολέμω. 9 άρατε πύλας, οι άρχοντες υμών, και επάρθητε, πύλαι αιώνιοι, και εισελεύσεται ο βασιλεύς της δόξης. 10 τις εστιν ούτος ο βασιλεύς της δόξης; Κύριος (Γιαχβέ κατά το Εβραϊκό κείμενο) των δυνάμεων αυτός εστιν ο βασιλεύς της δόξης». Σαφέστατα λοιπόν, ο «βασιλεύς της δόξης» στον Ψαλμό αυτό είναι ο Κύριος των δυνάμεων, ο «Γιαχβέ», κατά το Εβραϊκό κείμενο. Αυτός όμως ταυτίζεται, στην προκειμένη περίπτωση, με τον Ιησού Χριστό μέσα από τα λόγια του Αποστόλου Παύλου. Αλλά ταυτόχρονα, όπως έχουμε δει και σε άλλα άρθρα, εκείνος που πέρασε από τις αιώνιες πύλες του Άδου και του θανάτου είναι ο ενανθρωπήσας Κύριος Ιησούς Χριστός. Έτσι λοιπόν από τον Ιησού Χριστό δεν λείπει η δόξα και μάλιστα η δόξα του Γιαχβέ, η δόξα του μεγάλου αιωνίου βασιλέως. Άλλο, λοιπόν, ένα στοιχείο διά του οποίου οδηγούμαστε στο ασφαλές συμπέρασμα ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι ακριβώς όπως ο Πατήρ, ο Μέγας και αιώνιος βασιλεύς. Δεν υπάρχει διάκριση ανάμεσα στη Βασιλεία του Πατρός και την Βασιλεία του Υιού. Υπάρχει απόλυτη ταυτότης (όχι ισότης) η οποία απορρέει από την μία ενιαία θεία φύση, η οποία είναι η ίδια για τον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιον Πνεύμα.

Είδαμε ότι ο Κυριος Ιησούς Χριστός είναι ο απόλυτος, ο μεγάλος βασιλέας των Χριστιανών και όλης της οικουμένης και ως τέτοιος απολαμβάνει την δόξα και την τιμή που πρέπει στον μόνο βασιλέα Θεό. Είδαμε δηλαδή ότι αποκαλείται από την Παλαιά και Καινή Διαθήκη ως «ο Κύριος της δόξης», «ο βασιλεύς της δόξης». Παρόμοιος είναι και ο χαρακτηρισμός που του αποδίδει ο Ιάκωβος στην καθολική επιστολή του, στο Ιάκωβος β/2: 1. Εκεί τον αναφέρει ως τον «Κύριο ημών Ιησού Χριστό της δόξης». Είναι ένας γενικός χαρακτηρισμός που αναφέρεται στη δόξα του Κυρίου Ιησού που είναι απόλυτη, είναι η δόξα εκείνη που αρμόζει μόνον στο Θεό, όχι σε κτίσματα.

Ας προχωρήσουμε όμως σε μία άλλη περιγραφή, σε έναν άλλο χαρακτηρισμό που άπτεται της βασιλικής ιδιότητος του Κυρίου Ιησού Χριστού και η οποία, στο βαθμό που του αποδίδεται, Τον ταυτίζει με τον μόνο αληθινό Θεό. Κατ’ αρχήν ας δούμε πώς ο Απόστολος Παύλος στην Α΄ προς Τιμόθεον επιστολή αναφέρει τον αληθινό Θεό. Συγκεκριμένα διαβάζουμε στο Α΄ Τιμόθεον 1/α: 17: «Τω δε βασιλεί των αιώνων, αφθάρτω, αοράτω, μόνω σοφω Θεω, τιμή και δόξα εις τους αιώνας των αιώνων· αμήν».

Κάτι παρόμοιο λέει ο Παύλος και λίγο πιο κάτω: "τηρήσαί σε την εντολήν άσπιλον, ανεπίληπτον μέχρι της επιφανείας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, 15 ην καιροίς ιδίοις δείξει ο μακάριος και μόνος δυνάστης, ο βασιλεύς των βασιλευόντων και κύριος των κυριευόντων, 16 ο μόνος έχων αθανασίαν, φως οικών απρόσιτον, ον είδεν ουδείς ανθρώπων ουδέ ιδείν δύναται· ω τιμή και κράτος αιώνιον" (Α΄ Τιμόθεον 6/ς: 14-16).

Εδώ ο απόστολος αναφέρει τον αληθινό Θεό ως τον «βασιλέα των βασιλευόντων» και τον «Κύριον των κυριευόντων». Είναι χαρακτηρισμός που θέλει να δείξει την απολυτότητα της βασιλείας και της κυριότητος του αληθινού Θεού, ότι κανένας άλλος δεν έχει αυτό το τρόπο της κυριαρχίας και της βασιλείας. «Βασιλεύς των βασιλευόντων» λοιπόν και «Κύριος των κυριευόντων». Την ίδια απόλυτη φράση όμως, ο απόστολος Ιωάννης στην Αποκάλυψη, την εφαρμόζει άμεσα στον Ιησού Χριστό!

Ας το δούμε λοιπόν αυτό στο βιβλίο της Αποκαλύψεως τού Ιωάννου και συγκεκριμένα στο Αποκ. ιζ΄/17: 14. Εκεί ο Απόστολος και Ευαγγελιστής γράφει: «ούτοι μετά του αρνίου πολεμήσουσι, και το αρνίον νικήσει αυτούς, ότι κύριος κυρίων εστί και βασιλεύς βασιλέων, και οι μετ’ αυτού κλητοί και εκλεκτοί και πιστοί». Χαρακτηριστικά εδώ ο Απόστολος χρησιμοποιεί την ίδια ακριβώς έκφραση για τον Κύριο Ιησού Χριστό, για το Αρνίον της Αποκαλύψεως την οποία είχε χρησιμοποιήσει ο Απόστολος Παύλος για να προσδιορίσει τον αληθινό Θεό. Δεν υπάρχει λοιπόν καμία απολύτως αμφιβολία ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι ο αληθινός Θεός και ως προς την ιδιότητα του απολύτου κυρίαρχου και βασιλέως. Αναφέρεται ως ο «βασιλεύς των βασιλευόντων» και ως ο «Κύριος των κυρίων».

Τον ίδιο χαρακτηρισμό όμως ο Ευαγγελιστής Ιωάννης χρησιμοποιεί και σε άλλο σημείο του βιβλίου της Αποκαλύψεως, συγκεκριμένα στο Αποκ. ιθ΄/19: 11 αναφέρει ένα όραμα στο οποίο είναι πρωταγωνιστής ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Στον στίχο 11 διαβάζουμε: «Και είδον τον ουρανόν ανεωγμένον, και ιδού ίππος λευκός, και ο καθήμενος επ' αυτόν, καλούμενος πιστός και αληθινός, και εν δικαιοσύνη κρίνει και πολεμεί». Στον στίχο 13: «και περιβεβλημένος ιμάτιον βεβαμμένον εν αίματι, και κέκληται το όνομα αυτού, ο λόγος του Θεού». Αυτός λοιπόν ο οποίος είναι επάνω στον λευκό ίππο είναι ο «λόγος του Θεού». Για τον «λόγο του Θεού» στη συνέχεια και συγκεκριμένα στον στίχο 16 λέγει ο Ευαγγελιστής: «έχει επί το ιμάτιον και επί τον μηρόν αυτού όνομα γεγραμμένον, βασιλεύς βασιλέων και κύριος κυρίων». Ο ίδιος λοιπόν χαρακτηρισμός, το ίδιο όνομα σημαίνει ότι δηλώνει με έναν μοναδικό, με έναν μονοσήμαντο και χαρακτηριστικό τρόπο την ιδιότητα αυτή του Κυρίου Ιησού Χριστού, ότι δηλαδή είναι ο «βασιλεύς των βασιλέων» και ο «κύριος των κυρίων».

Υπενθυμίζουμε όμως ότι προηγουμένως είδαμε τον Απόστολο Παύλο να χρησιμοποιεί αυτήν την ονομασία, αυτήν την απόλυτη ιδιότητα για να περιγράψει τον αληθινό Θεό. Δεν μένει λοιπόν καμία αμφιβολία ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός είναι «ο βασιλεύς» με την απόλυτη έννοια του όρου και κατά συνέπειαν ταυτίζεται με τον αληθινό Θεό, με τον Θεό της Παλαιάς Διαθήκης. Δεν χωρεί αμφιβολία με όσα είδαμε εδώ, ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός ακριβώς όπως και ο Πατήρ χαρακτηρίζεται ως ο μόνος και απόλυτος βασιλεύς.

Επειδή όμως το θέμα είναι τεράστιο, θα μείνουμε προς το παρόν σε αυτά τα ενδεικτικά χωρία. Και επειδή είναι πάρα πολλές ακόμα, οι αγιογραφικές αναφορές που ταυτίζουν τον Χριστό ως βασιλιά με τον Γιαχβέ, το θέμα αυτό ίσως αναπτυχθεί σε ξεχωριστό άρθρο.

3. Η Βασιλεία του Θεού είναι παρούσα

Εφ’ όσον εξετάζουμε την ιδιότητα του Ιησού Χριστού και γενικότερα του Θεού ως του μεγάλου και αιωνίου βασιλέως, είναι επόμενο να ασχοληθούμε και με το αντικείμενο αυτής της βασιλικής εξουσίας αυτής της βασιλικής ιδιότητος, ή με τον χώρο στον οποίο ασκείται ή εκφράζεται η θεία αυτή ενέργεια, η βασιλική δηλαδή ενέργεια. Αυτός ο χώρος, αναφέρεται ως η «βασιλεία του Θεού». Και πραγματικά είναι τραγική η εικόνα την οποίαν παρουσιάζουν και προσφέρουν όσοι δυστυχώς ευρίσκονται μακράν της εκκλησίας και της παραδόσεως των Αγίων, είναι τραγική η εικόνα που προσφέρουν στους οπαδούς των.

Παρουσιάζουν την Βασιλεία του Θεού σαν κάτι κτιστό, σαν κάτι που περιορίζεται από τον χρόνο και το χώρο, δηλαδή έχει συγκεκριμένο τόπο όπου ασκείται, συγκεκριμένη χρονική αρχή (και κατ’ επέκτασιν και τέλος) και άπτεται των αισθήσεων. Έχουν δηλαδή μία ευδαιμονιστική αντίληψη την οποία προσπαθούν να ικανοποιήσουν μέσω αυτής της ιδέας όπως τη πλάθουν στο νου τους, μιας διαστρεβλωμένης ιδέας τής Βασιλείας του Θεού, με υπηκόους και κυβερνήτες σε τόπο και χρόνο.

Η Βασιλεία του Θεού όμως είναι κάτι τελείως διαφορετικό για την Ορθόδοξη πίστη και παράδοση, βιώνεται από τους Αγίους ήδη από αυτή την ζωή και είναι στην ουσία η κοινωνία των κτιστών ανθρώπων μετά του ακτίστου Θεού. Είναι κάτι, δηλαδή, που είναι τελείως διαφορετικό από αυτό το κατασκεύασμα, - το είδωλο θα λέγαμε, - που μέσα στην άγνοιά τους και την πλάνη τους έχουν με το μυαλό τους κατασκευάσει όλοι όσοι ευρίσκονται στην πλάνη των αιρέσεων.

Προς το παρόν ας δούμε πώς αντιλαμβάνεται την παρουσία της βασιλείς του Ιησού Χριστού ο απόστολος Παύλος στην Κολ. α΄/1: 13. Ήδη, από το δεύτερο τμήμα του στίχου 11 για να έχουμε και την συνάφεια, διαβάζουμε τα εξής: «κατά το κράτος της δόξης αυτού εις πάσαν υπομονήν και μακροθυμίαν, μετά χαράς 12 ευχαριστούντες τω Θεω και πατρί τω ικανώσαντι ημάς εις την μερίδα του κλήρου των αγίων εν τω φωτί, 13 ος ερρύσατο ημάς εκ της εξουσίας του σκότους και μετέστησεν εις την βασιλείαν του υιού της αγάπης αυτού».

Αναφέρει λοιπόν εδώ ο απόστολος Παύλος για τον εαυτό του και τους υπολοίπους Αγίους ακόμα της εποχής εκείνης ότι μεταφέρθηκαν ήδη από τότε «εις την βασιλείαν του υιού της αγάπης αυτού», δηλαδή εις την βασιλείαν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτή η δήλωση είναι ένα τεράστιο πρόβλημα για όσους θεωρούν ότι η Βασιλεία είναι κτιστή και επομένως έχει συγκεκριμένη αρχή (χρονική). Μάλιστα οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά» τοποθετούν την χρονική έναρξη της Βασιλείας του Θεού στο έτος 1914. Τότε τοποθετούν την ενθρόνιση του Ιησού Χριστού ως Βασιλέως και την έναρξη της βασιλείας Του. Είναι τεράστιο πρόβλημα το χωρίο αυτό για τους «Μάρτυρες του Ιεχωβά» που μιλεί για την μεταφορά του αποστόλου Παύλου και των υπολοίπων Αγίων της εποχής εκείνης στην Βασιλεία του Χριστού. Προφανώς, ήδη από τότε, η Βασιλεία του Θεού ήταν προσιτή και εφικτή για τους πιστούς. Κάτι που είναι ένα μεγάλο αδιέξοδο για την ‘’θεολογία’’, (αν μπορούμε να την πούμε έτσι), των «Μαρτύρων του Ιεχωβά».

Όπως όμως έχουμε και άλλοτε αναφέρει και θα το επαναλάβουμε και σήμερα, όσοι ευρίσκονται υπό την επήρεια της πλάνης του Σατανά, δηλαδή ευρίσκονται σε χώρους αιρέσεων, δεν αντιτίθενται άμεσα στην Αγία Γραφή. Χρησιμοποιούν την Αγία Γραφή σαν μέσο για να προβάλουν και να προωθήσουν τις προσωπικές τους απόψεις και τις φιλοσοφικές τους ερμηνείες και αντιλήψεις περί του «τι είναι Θεός». Άλλωστε και ο ίδιος ο Σατανάς, χρησιμοποίησε στους πειρασμούς του Χριστού και χρησιμοποιεί ακόμα την Αγία Γραφή προκειμένου να πλανήσει εάν είναι δυνατόν και τους εκλεκτούς. Η χρήση αυτή όμως είναι προς διαστροφήν και όχι προς κατανόησιν. Η δε ορθή κατανόησις όμως, ευρίσκεται μόνο μέσα στην Εκκλησία η οποία βιώνει τα διδάγματα και τας οδούς που αναφέρονται μέσα στο βιβλίο αυτό. Εκκλησία, λοιπόν και Αγία Γραφή είναι συνδεδεμένα άρρηκτα και είναι μεγάλο λάθος, τραγικό λάθος, να προσπαθήσει κανένας να τα διαπάσει και να χρησιμοποιήσει το ένα ανεξάρτητα του άλλου.

Έτσι λοιπόν, απομονώνοντας και χρησιμοποιώντας ορισμένα χωρία της Αγίας Γραφής, οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά» εν προκειμένω, όπως και άλλοι αιρετικοί που έχουν παρόμοιες αντιλήψεις σε σχέση με την θεότητα του Ιησού Χριστού, λέγουν ότι ναι μεν ο Ιησούς Χριστός είναι βασιλεύς αλλά δεν είναι βασιλεύς με την απόλυτη έννοια με την οποίαν είναι ο Θεός Πατέρας Του. Ισχυρίζονται, λοιπόν, ότι ο Ιησούς Χριστός δεν είναι ο Βασιλεύς με την απόλυτη έννοια, αλλά ένας «βασιλικός αντιπρόσωπος», όπως γράφουν και λέγουν και μάλιστα θεωρούν ότι αυτή η βασιλική εξουσία που έχει, δεν εκπηγάζει από την ίδια Του την θεϊκή φύση αλλά είναι «κατά παραχώρισιν», η βασιλική αυτή εξουσία, δηλαδή, του έχει δήθεν παραχωρηθεί από τον μόνο Βασιλέα, τον Θεό Πατέρα όπως λέγουν και η οποία θα επιστραφεί στο τέλος κάποιου χρόνου, συγκεκριμένα στο τέλος της χιλιετούς βασιλείας όπως οι ίδιοι εσφαλμένα ερμηνεύουν.

Το δεύτερο σημείο είναι ότι ισχυρίζονται ότι ο Ιησούς Χριστός, όπως είπαμε και προηγουμένως, δεν είναι αιώνιος Βασιλεύς αλλά η Βασιλεία Του άρχισε το 1914 θα διαρκέσει για την περίοδο χιλίων, κατά γράμμα, ετών (όπως και πάλι τονίζουμε εσφαλμένα ερμηνεύουν) και θα λήξει με τη παράδοση της Βασιλείας αυτής, της παραχωρηθείσης, με την παράδοσή της στο Θεό Πατέρα Του. Αυτή την τραγική τους κακοδοξία την στηρίζουν σε ορισμένα χωρία που θα δούμε στη συνέχεια και κυρίως σε ορισμένα χωρία από τους Ψαλμούς, όπως το Ψαλμ. 109/ρθ΄(110/ρι΄: Ο΄): 1, το Α΄ Κορ. ιε΄/15: 24-28 και το Πράξ. 3/γ: 20-21. Θα δούμε όμως όπως είπαμε προηγουμένως αναλυτικότερα τα χωρία αυτά ένα προς ένα, και θα δούμε πώς έχει γίνει ερμηνευτική διαστροφή των χωρίων αυτών προκειμένου να ενταχθούν μέσα στην δογματική ερμηνεία την οποία προβάλλουν και κηρύττουν οι αιρετικοί αυτοί.

4. "Βασιλεία κατά Δημιουργίαν" και "Βασιλεία κατ' Οικείωσιν"

Για να μελετήσει όμως κανείς το ζήτημα αυτό με σοβαρότητα θα πρέπει να δεί κατ’ αρχήν τι αφορά αυτή η βασιλική εξουσία του Θεού.

Όταν μιλούμε περί βασιλικής εξουσίας ή βασιλικών ενεργειών στην ουσία εννοούμε τα κυριαρχικά δικαιώματα που έχει ο βασιλεύς επάνω στην επικράτεια στην οποία βασιλεύει, την κυριαρχία του δηλαδή, ταυτόχρονα την νομοθετική εξουσία που ασκεί, ορίζει νόμους, την κρίση που μπορεί να επιφέρει στις παραβάσεις αυτών των νόμων, ότι δηλαδή μπορεί να ασκεί και να προωθεί την δικαιοσύνη και τέλος όταν μιλούμε για βασιλέα είναι σχεδόν ταυτόσημη η ισχύς και η δύναμις του βασιλέως εκείνου. Θα πρέπει λοιπόν να δούμε αν αυτά τα πράγματα έχουν εφαρμογή και στον Κύριό μας Ιησού Χριστό.

Επίσης εκ των προτέρων διευκρινίζουμε ότι όπως οι Ιουδαίοι απέτυχαν επί παραδείγματι να διακρίνουν την πρώτη παρουσία του Κυρίου από την δεύτερη και δυστυχώς δεν τον ανεγνώρισαν όταν ήλθε, όταν ενανθρώπισε, έτσι και οι «Μάρτυρες του Ιεχωβά» και άλλες Αντβεντιστικές ομάδες, δεν διακρίνουν τις δύο διαφορετικές χροιές που έχει η έννοια «βασιλεία» και που η μία είναι κατά δημιουργίαν και η άλλη κατα οικείωσιν.

Δηλαδή απλούστερα, ο Θεός είναι βασιλεύς όλων των κτισμάτων, ανεξάρτητα αν το θέλουν ή όχι επειδή τα έχει όλα Αυτός δημιουργήσει, είναι Κύριος των πάντων. Αυτή είναι η βασιλεία κατά δημιουργίαν. Και από την άλλην μεριά είναι βασιλεύς όλων όσων θέλουν να πιστεύουν σ’ Αυτόν, θέλουν να τον αποδέχονται ως Θεό και Λυτρωτή και Σωτήρα. Αυτή η δεύτερη, είναι η Βασιλεία κατά την οικείωσιν. Ο πρώτος χώρος στον οποίον ασκεί την βασιλική του επιρροή και εξουσία ο Κύριος είναι σε όλα τα δημιουργήματα, ανεξάρτητα εάν το θέλουν ή όχι και ο δεύτερος χώρος, η βασιλεία η κατά την οικείωσιν, είναι ο χώρος εκείνος στον οποίον ασκεί την βασιλική του εξουσία ο Κύριος σε εκείνους που τον αναγνωρίζουν ως τέτοιον. Και είναι δύο διαφορετικά πράγματα και είναι διαφορετικές και οι ενέργειες που αποδέχονται όσοι ευρίσκονται στο κάθε χώρο ξεχωριστά, ανάλογα με τη στάση που τηρούν και ανάλογα με το πώς διάκεινται στον Βασιλέα και Κύριο.

5. Η παρερμηνεία παράδοσης της Βασιλείας στον Πατέρα

Όσοι έχουν επηρεασθεί από τον κακώς χρησιμοποιούμενο ορθολογισμό της Δύσης και από τις πλάνες του παρελθόντος, δεν μπορούν να διακρίνουν ανάμεσα στις ιδιότητες που σχετίζονται με την ουσία, τη φύση και οι οποίες όχι μόνο κοινές είναι αλλά και ταυτίζονται ανάμεσα στον Πατέρα και στον Υιό και από την άλλη μεριά στα χαρακτηριστικά των υποστάσεων. Ο Πατήρ είναι ξεχωριστή υπόστασις από τον Υιό. Από την άλλη μεριά όμως η θεία φύσις, η Θεία Ουσία είναι μία. Και κατά συνέπεια η ενέργειες που απορρέουν και που εκδηλώνονται προς εμάς τα δημιουργήματα από τον Θεό, είναι οι ίδιες, είναι κοινές για τον Πατέρα, τον Υιό και φυσικά και για το Άγιον Πνεύμα.

Στη προσπάθειά τους λοιπόν να αποφύγουν την πολυθεΐα, πολλοί που δεν γνωρίζουν τα σωτηριώδη και θεμελιώδη δόγματα της πίστεώς μας, τα οποία εβίωσαν και τα βιώνουν οι άγιοι της εκκλησίας μας, έχουν οδηγηθεί στο άλλο άκρο. Έχουν δηλαδή διαχωρίσει με βίαιο τρόπο τον Πατέρα από τον Υιό και δεδομένου ότι πρέπει να διατηρήσουν το δόγμα του ενός Θεού, θεωρούν τον Υιό κτίσμα. Αυτό είναι τραγικό λάθος, διότι κατ’ αυτόν τον τρόπο, πέφτουν στο σφάλμα το οποίο επιθυμούν να αποφύγουν. Αντί να αποφύγουν τον πολυθεϊσμό που φοβούνται, αναγκάζονται να αποδεχθούν τον Θεό Λόγο ως μια ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ και κατώτερη θεότητα, και να γίνουν αναγκαστικά πολυθεϊστές!

Επιπλέον όμως, όπως έχουμε τονίσει σε άλλο άρθρο, στην ουσία ματαιώνουν και ακυρώνουν την Θεία Οικονομία, την ενανθρώπιση του Θεού, του Υιού και Λόγου του Θεού, η οποία έγινε για την Θέωση (γιατί αυτό, στην ουσία, σημαίνει σωτηρία) του πεπτωκότος ανθρώπου. Έτσι, από τη μια μεριά καταβιβάζουν το δεύτερο πρόσωπο της θεότητος της Αγίας Τριάδος, τον Κύριο Ιησού Χριστό, στο επίπεδο του κτίσματος και από την άλλη απομονώνουν την κτίση από τη δυνατότητα της ενώσεώς της με τον Θεό. Διότι αυτή η ένωσις επετεύχθη υποστατικώς στο πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, ο οποίος φέροντας την θεία φύση ενώθηκε και με την ανθρώπινη και έτσι θέωσε και αγίασε την φύση τη δική μας.

Η απομάκρυνση, λοιπόν, των ανθρώπων αυτών από την γνήσια παράδοση της εκκλησίας μας τους οδηγεί στο να αντιμετωπίζουν πολλά από τα λόγια της Αγίας γραφής ως «παγίδες» και κατά συνέπεια να τα παρερμηνεύουν και να σκοντάφτουν σ’ αυτά και να απομακρύνονται από τον Λόγο της Σωτηρίας. Αυτό άλλωστε ήταν και το πρόβλημα των Ιουδαίων. Και αυτό αναφέρει και ο προφήτης Ησαΐας στο Ησαϊας κη΄/28: 9-13. Χαρακτηριστικά εκεί λέγει, διερωτώμενος με ποιο τρόπο θα εδίδασκε την θεία σοφία στον λαό Ισραήλ: «τίνα θέλει διδάξει την σοφία και τίνα θέλει κάμει να καταλάβει την διδασκαλία; Αυτοί είναι ως βρέφη απογεγαλακτισμένα απεσπασμένα από τον μαστό. Διότι με διδασκαλίαν επί διδασκαλίαν, με διδασκαλίαν επί διδασκαλίαν, με στίχον επί στίχον, στίχον επί στίχον, ολίγον εδώ ολίγον εκεί, διότι με χείλη ψελλίζοντα και με άλλην γλώσσαν θέλει ομιλεί προς τούτον τον λαόν προς τον οποίο είπε: Αύτη είναι η ανάπαυσις με την οποίαν δύνασθε να αναπαύσητε τον κεκοπιασμένον και αύτη είναι η άνεσις. Αλλά αυτοί δεν ηθέλησαν να ακούσωσι».

Εδώ με παράπονο λέγει ο προφήτης ότι ο Θεός σιγά-σιγά και με πολύ απλά λόγια προσπάθησε να διδάξει την θεία σοφία στον λαό Ισραήλ. Αλλά αυτοί «δεν ηθέλησαν να ακούσωσι». Εδώ με παράπονο λέγει ο προφήτης ότι ο Θεός σιγά-σιγά και με πολύ απλά λόγια προσπάθησε να διδάξει τη θεία σοφία στον λαό Ισραήλ. Αλλά αυτοί «δεν ηθέλησαν να ακούσωσι». Και το αποτέλεσμα μας το περιγράφει στον επόμενο στίχο (13): «και ο λόγος του Κυρίου θέλει είσθαι προς αυτούς διδασκαλία επί διδασκαλία, διδασκαλία επί διδασκαλία, στίχος επί στίχον, στίχος επί στίχον, ολίγον εδώ ολίγον εκεί διά να περιπατήσουσι και να προσκόπτωσι εις τα οπίσω και να συντριφθώσι και να παγιδευθώσι και να πιασθώσι». Παρατηρούμε λοιπόν ότι ο προφήτης εδώ λέγει ότι τα ίδια αυτά λόγια που δόθηκαν προς διδασκαλία και για τη σωτηρία του Ισραήλ, αυτά καθ’ εαυτά τα λόγια, τελικά, έγιναν η παγίδα μέσα στην οποίαν πιάστηκαν ή θα πιάνονται και θα συντρίβονται. Διότι δεν βρήκαν την ζωή μέσα από αυτά τα λόγια, αλλά ηθέλησαν να αναπτύξουν φιλοσοφίες και δικές τους διδασκαλίες και να συστήσουν την ιδίαν αυτών δικαιοσύνη χρησιμοποιώντας τα λόγια του Θεού. Έτσι λοιπόν τα ίδια αυτά λόγια που δόθηκαν για σωτηρία, οδηγούν προς τον θάνατο. Δυστυχώς αυτή είναι και η εμπειρία όλων αυτών που με τα μέσα τις Δύσης και όχι της εκκλησίας, δηλαδή με τον Σχολαστικισμό, τον Ορθολογισμό και τον Στοχασμό προσπαθούν να διεισδύσουν στα Μυστήρια της εκκλησίας του Θεού.

Ας δούμε και στην συγκεκριμένη περίπτωση ένα σημείο της Αγίας Γραφής το οποίο επιτέλεσε και αποτελεί παγίδα για όσους προσπαθούν χωρίς την παράδοση της εκκλησίας και την βιωματική της γνώση, την αποκεκαλυμμένη γνώση του Θεού, να κατανοήσουν να ερμηνεύσουν ή μάλλον να περιορίσουν την διδασκαλία του Θεού ούτως ώστε να ικανοποιήσει τις δικές τους φιλοσοφικές και ερμηνευτικές ιδέες και θεωρίες.

Ας διαβάσουμε από την Α΄ Κορ. 15/ιε: 24 (κ. εξ.). Εκεί ο απόστολος Παύλος, αφού ενωρίτερα έχει μιλήσει για την ανάσταση των νεκρών η οποία θα συμβεί κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, λέγει: «είτα το τέλος (δηλαδή, «μετά, το τέλος»), όταν παραδώ την βασιλείαν τω Θεω και Πατρί (όταν θα παραδώσει, εννοεί ο Ιησούς Χριστός, την βασιλεία εις τον Θεόν και Πατέρα), όταν καταργήση πάσαν αρχήν και πάσαν εξουσίαν και δύναμιν. 25 δει γαρ αυτόν βασιλεύειν άχρις ου αν θή πάντας τους εχθρούς υπό τους πόδας αυτού. 26 έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος· 27 πάντα γαρ υπέταξεν υπό τους πόδας αυτού. όταν δε είπη ότι πάντα υποτέτακται, δήλον ότι εκτός του υποτάξαντος αυτώ τα πάντα. 28 όταν δε υποταγή αυτώ τα πάντα, τότε και αυτός ο υιος υποταγήσεται τω υποτάξαντι αυτώ τα πάντα, ίνα ή ο Θεός τα πάντα εν πάσιν».

Ας διαβάσουμε όμως τους ίδιους στίχους, δηλαδή, από το 24 έως και το 28 απλοποιώντας τους στη σύγχρονη ελληνική γλώσσα: «Μετά θα έλθει το τέλος. Όταν θα παραδώσει την βασιλεία εις τον Θεό και Πατέρα, όταν θα καταργήσει κάθε αρχή και κάθε εξουσία και δύναμη. Διότι πρέπει Αυτός να βασιλεύει μέχρις ότου θέσει πάντας τους εχθρούς υπό τους πόδας Αυτού. Έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος. Διότι πάντα υπέταξε υπό τους πόδας Αυτού. Όταν δε είπει ότι τα πάντα έχουν υποταγεί είναι φανερό ότι εξαιρείται Αυτός ο οποίος υπέταξε εις Αυτόν τα πάντα. Όταν δε υποταγούν εις Αυτόν τα πάντα τότε και Αυτός ο Υιός θα υποταγεί εις Αυτόν ο Οποίος υπέταξεν εις Αυτόν τα πάντα, ούτως ώστε ο Θεός να είναι τα πάντα εν πάσι».

Οι Πατέρες της εκκλησίας έχουν γράψει αρκετά πράγματα γύρω από αυτά τα ζητήματα που συζητούμε. Επιλέξαμε λοιπόν να διαβάσουμε επ' αυτού, τα σχόλια του Αγίου Νικοδήμου τού αγιορείτου, τα οποία αναφέρονται στα χωρία αυτά. Παρεμπιπτόντως δε, αναφέρουμε ότι ο Άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης έχει γράψει ερμηνευτικά σχόλια σε όλες τις επιστολές της Καινής Διαθήκης, τα οποία είναι πάρα πολύ κατατοπιστικά και θα τα συνιστούσαμε. Λέγει, λοιπόν, ξεκινώντας από το δε�

Περισσότερα... »
13:11
Ο Χριστός ήταν στη γη "ταυτόχρονα" και Θεός και άνθρωπος
» Κόγιας Νικόλαος

Περί 2 φύσεων μέρος 1ο

Εν γνώσει μας χρησιμοποιήσαμε συγκαταβατικά τον αδόκιμο όρο: "ταυτόχρονα" στον τίτλο, γιατί κάπως έτσι αντιλαμβάνονται το ζήτημα οι αρνητές των δύο φύσεων του Χριστού. Επίσης κάνουμε Αγιογραφική τεκμηρίωση του ζητήματος, και πάλι εν γνώσει μας, ότι αυτό δεν έχει σημασία για τους Χριστιανούς. Έχει όμως σημασία για τις εν λόγω μονοφυσιτικές προτεσταντικές αιρέσεις που δέχονται μόνο 66 από τα βιβλία της Αγίας Γραφής. Για δικό τους όφελος λοιπόν, προβαίνουμε στην παρακάτω ανάλυση.

Τοποθέτηση του προβλήματος

Το θέμα αυτό, γράφεται κυρίως για τις Ρωσσελιστικές αιρέσεις, όπως οι "Σπουδαστές των Γραφών", οι "Ευαγγελιστές" και οι "Μάρτυρες του Ιεχωβά". Όμως είναι χρήσιμο και για τα μέλη της "Ελευθέρας Ευαγγελικής εκκλησίας", που στο θέμα αυτό ακολουθούν τη Μονοφυσιτική αίρεση.

Με λίγα λόγια, οι άνθρωποι αυτοί, δεν δέχονται ότι ο Χριστός είναι Θεάνθρωπος. Αντιθέτως, οι Ρωσσελιστές λένε, ότι στον ουρανό είναι μόνο "θείο πλάσμα" ή "Θεός" κατά τους Ευαγγελικούς, και στη γη ήταν μόνο άνθρωπος. Αντιθέτως, οι Χριστιανοί πιστεύουμε ότι και στη γη και στον ουρανό, ο Χριστός είναι Θεάνθρωπος. Και αυτό, θα το δείξουμε στη συνέχεια μέσα από την Αγία Γραφή, την οποία (υποτίθεται ότι) αποδέχονται οι ανωτέρω θρησκείες, αν και αρνούνται τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, οι οποίες ξεκάθαρα δογμάτισαν για όλα αυτά τα ζητήματα.

Η έννοια του χωροχρόνου και η σχέση της με τον Χριστό

Για να καταλάβουμε το θέμα αυτό, είναι απαραίτητο πριν αναπτύξουμε οτιδήποτε, να εξηγήσουμε μερικά πράγματα για τη φύση του Θεού και τη σχέση της με τον Χωροχρόνο. Γιατί αυτό είναι το βασικό "αγκάθι" που δεν κατανοούν οι αιρετικοί, με αποτέλεσμα να κάνουν θεωρίες επί θεωριών, για ζητήματα που εξηγούνται λογικότατα αν κάποιος καταλάβει το ζήτημα αυτό.

Ο Θεός δεν εξαρτάται από τον χώρο και το χρόνο για να ζήσει και να υπάρξει. Είναι δημιουργός των πάντων, και αυτό σημαίνει ότι είναι άχρονος και αχώρετος. Άχρονος και Πανταχού παρών. Γιατί αν ο Θεός εξαρτάται από τον χώρο και τον χρόνο, πού, και πότε ήταν, "πριν" δημιουργήσει ο Ίδιος τον χώρο και τον χρόνο;

Μερικοί άνθρωποι, έχοντας άγνοια της Θεολογίας, αλλά και των ανακαλύψεων της Φυσικής, θεωρούν τον χώρο και τον χρόνο ως καταστάσεις εξ ίσου άναρχες και δεδομένες, όσο ο Ίδιος ο Θεός. Όμως αυτό είναι λάθος. Και ο Χώρος και ο Χρόνος, (ο Χωροχρόνος, κατά την επιστήμη της Φυσικής), είναι ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ με αρχή. Ας αρχίσουμε με την επιστημονική θεώρηση του Χωροχρόνου, και συνεχίζουμε με τη Θεολογική:

Επιστημονική θεώρηση του Χωροχρόνου: Είναι πλέον αποδεδειγμένο από τους επιστήμονες, ότι το Σύμπαν έχει αρχή, και δεν είναι ούτε αιώνιο, ούτε ανακυκλούμενο, όπως ήθελαν διάφορες επιστημονικές, θεολογικές και φιλοσοφικές κυρίως θεωρίες. Μάλιστα, έχει αποδειχθεί ότι η ίδια η ύλη δεν είναι παρά συμπύκνωση, ή αν θέλετε ταλάντωση, ή κυμάτωση του ιδίου του χωροχρόνου, με κύματα πιθανοτήτων...

Αποδεδειγμένα πλέον, ο χωροχρόνος δεν νοείται ως "κενό" που υπήρξε "πριν" από τη δημιουργία της ύλης, αλλά έχει αποδειχθεί ότι πραγματικό "κενό" δεν υπάρχει, και ούτε ποτέ υπήρξε! Το ίδιο το κενό, είναι ένας "αφρός" σωματιδίων που εμφανίζονται και εξαφανίζονται στο πουθενά, και σχηματίζουν τον ίδιο το Χωροχρόνο!

Αυτό πολύ απλά σημαίνει, ότι ο ίδιος ο χωροχρόνος έχει την ΑΡΧΗ του, πριν από 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια, όπως μετρήθηκε από τον δορυφόρο ΜΑΡ της NASA, με ακρίβεια 1%. Μάλιστα η ίδια η διαστολή του σύμπαντος, δεν είναι παρά διαστολή του χωροχρόνου, και όχι της ύλης που περικλείει αυτός.

Πώς θα ήταν λοιπόν δυνατόν, ο Χωροχρόνος να έχει (αποδεδειγμένα) αρχή και πέρας, αλλά ο Δημιουργός του Χωροχρόνου να είναι άναρχος, και να μένει σε αυτόν;

Θεολογική θεώρηση του Χωροχρόνου: Η ίδια η Ορθόδοξη Θεολογία, προπορευόμενη σαφώς από την επιστημονική τεκμηρίωση, εξ αποκαλύψεως Θεού, δογμάτιζε εξ αρχής, ότι ο Θεός είναι έξω από τον Χωροχρόνο, ως Δημιουργός του. Μάλιστα το έκανε αυτό, σε αντίθεση με τις Παγανιστικές θεωρίες, για "ενδοκοσμικούς θεούς", τις οποίες ασπάζονται ακόμα και σύγχρονες δήθεν Χριστιανικές αιρέσεις, όπως οι "Μάρτυρες της Σκοπιάς".

Και πώς θα μπορούσε ο Υιός και Λόγος του Θεού, να έχει αρχή, όταν η Αγία Γραφή μας λέει σαφέστατα γι' Αυτόν, ότι: "πάντα δι' αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ό γέγονεν" (Ιωάννης 1/α: 3). Πώς θα ήταν δυνατόν, να έχει αρχή, ο Χριστός και Λόγος του Θεού, όταν δια του Ιδίου πλάσθηκε ο Χωροχρόνος; Ας το σκεφθούν αυτό οι Αριανιστές.

Και όσον αφορά τον χρόνο, η Αγία Γραφή είναι και σαφέστερη ακόμα για τον ρόλο του Ιησού Χριστού στην κατασκευή του, καθώς λέει ότι ο Θεός δια του Χριστού: "και τους αιώνας εποίησεν, 3 ος ων απαύγασμα της δόξης και χαρακτήρ της υποστάσεως αυτού, φέρων τε τα πάντα τω ρήματι της δυνάμεως αυτού" (Εβραίους 1/α: 2). Αιώνες στην Αγία Γραφή είναι οι Χρονικές περίοδοι της δημιουργίας του Θεού, με τις ιδιαιτερότητες και διαφορές τους, καθώς προοδεύει το Θείο Σχέδιο. Δεν λέει το εδάφιο, ότι δια του Υιού έπλασε "κάποιους αιώνες", αλλά "και ΤΟΥΣ" αιώνες. Με οριστικό άρθρο. Που σημαίνει, ότι ο Υιός, συμμετείχε στη δημιουργία του Χρόνου! Πώς θα μπορούσε λοιπόν να εξαρτάται από αυτόν; Μάλιστα η επονομασία Του ως "Λόγου", δείχνει ότι ο Ίδιος ήταν αυτός που έδωσε νόημα στη Δημιουργία. Και η κατονομασία Του ως "συντηρητή" του σύμπαντος στην Αγία Γραφή, δείχνει ότι ο Ίδιος "κρατάει τα πάντα σε ύπαρξη" και υπόσταση, με την ισχύ της Θεότητάς Του. Γι' αυτό άλλωστε, αναφέρεται και ως "η αρχή της κτίσεως του Θεού" (Αποκάλυψης 3/γ: 14). Δεν λέει εκεί ότι "έχει" αρχή, αλλά ότι ο Ίδιος είναι: "η αρχή", ο αρχηγός της κτίσεως. Και γι' αυτό ακριβώς, στο πρώτο εδάφιο του Ιωάννη, δεν λέει ότι "στην αρχή δημιουργήθηκε" ο Λόγος, αλλά ότι "Εν αρχή ην ο Λόγος" (Ιωάννης 1/α: 1). Στην αρχή "ΗΤΑΝ", υπήρχε ήδη ο Λόγος.

Το ότι ο Χριστός δημιούργησε τον χωροχρόνο λοιπόν, τον κάνει άχρονο και αχώρετο, όπως ακριβώς και τον Πατέρα Του, στον οποίο οφείλει την αρχή της αιτίας Του, όπως ο δικός μας λόγος, στον νου μας εκ του οποίου γεννιέται. Και επειδή κάθε μεταβολή, και αλλαγή, και μετατροπή, προϋποθέτει χρόνο, ο Χριστός ως άχρονος κατά την προανθρώπινη Θεϊκή Του ύπαρξη, δεν υπόκειται σε οποιαδήποτε αλλαγή ή αλλοίωση. Για τον Θεό Πατέρα αναφέρονται τα εξής στην Αγία Γραφή: "παρ' ω ουκ ένι παραλλαγή ή τροπής αποσκίασμα" (Ιάκωβος 1/α: 17). Και ο λόγος είναι ότι ως άχρονος, δεν αλλοιούται. Το ίδιο λοιπόν συμβαίνει και με τον Υιό. Για τον Οποίον είναι γραμμένο: "και συ κατ' αρχάς, Κύριε, την γην εθεμελίωσας, και έργα των χειρών σου εισιν οι ουρανοί· 11 αυτοί απολούνται, συ δε διαμένεις· και πάντες ως ιμάτιον παλαιωθήσονται" (Εβραίους 1/α: 10,11).

Σε αυτό το τελευταίο σημείο θέλαμε να φθάσουμε με όλα τα ανωτέρω. Ότι ο Χριστός κατά την προανθρώπινη Θεϊκή Του φύση, δεν υπόκειται σε αλλαγές, όπως η υλική (εν χρόνω) κτίση Του. Και τη σημασία αυτής της διαπίστωσης, θα τη δούμε ευθύς αμέσως, στο επόμενο κεφάλαιο, όπου θα αναλύσουμε 10 ενδεικτικές γραμμές αποδείξεων, ότι ο Χριστός ήταν ταυτόχρονα και Θεός και άνθρωπος στη γη.

Οι δύο φύσεις του Χριστού κατά την επίγεια πορεία του

Το ότι ο Υιός υπήρχε στον ουρανό ΠΡΙΝ ενανθρωπίσει, το αποδέχονται και οι Μονοφυσίτες. Οι Ρωσσελιστές όμως και οι Ευαγγελικοί, αρνούνται τη Θεϊκή Του φύση, ενόσω ήταν και άνθρωπος στη γη. Λένε, ότι "κένωσε τον εαυτό του από τη Θεότητά Του", και στη γη ήταν απλά και μόνο άνθρωπος. Είχε δηλαδή μόνο μία φύση.

1. Όμως, με βάση τα όσα είπαμε πιο πριν, πώς είναι δυνατόν, για τον άχρονο Υιό που έφτιαξε τον χρόνο, να υπάρξει "περίοδος" κατά την οποία να "απουσίαζε" από τον ουρανό ως Θεός; Αυτό οι Μονοφυσίτες αυτοί δεν το σκέφτηκαν! Γιατί νόμιζαν ότι είναι έξυπνοι, και γνωρίζουν καλύτερα από την Εκκλησία του Κυρίου!

Ενώ ο Υιός ζούσε εδώ στη γη ως άνθρωπος, κατά τα χρόνια της επίγειας διακονίας Του, στην πραγματικότητα δεν είχε πάψει ποτέ να λείπει από την ΑΧΡΟΝΗ κατάσταση ύπαρξής Του. Γιατί πώς είναι δυνατόν να "απουσιάζει" ο άχρονος;

Πέρα όμως από αυτή τη λογική συνεπαγωγή, ας δούμε μερικά εδάφια της Αγίας Γραφής, που δείχνουν την "ταυτόχρονη" ύπαρξή Του με τις δύο φύσεις Του. Και βάζουμε τη λέξη: "ταυτόχρονη" σε εισαγωγικά, επειδή κυριολεκτικά δεν μπορούμε να μιλάμε για "ταυτό-χρονη" ύπαρξη, εφόσον η μία του φύση ήταν εν χρόνω, και η άλλη εκτός χρόνου!

2. Είδαμε ήδη ένα εδάφιο, όπου αναφέρεται το εξής: "ος ων απαύγασμα της δόξης και χαρακτήρ της υποστάσεως αυτού, φέρων τε τα πάντα τω ρήματι της δυνάμεως αυτού" (Εβραίους 1/α: 2). Όσο δηλαδή ήταν άνθρωπος στη γη, έπαψε να συγκρατεί το σύμπαν σε ύπαρξη ως Θεός;

3. Ένα άλλο εδάφιο, που δείχνει ότι ο Χριστός δεν έπαψε να είναι Θεός ενώ έλαβε και την ανθρώπινη φύση, είναι το εξής: "προσέχετε ουν εαυτοίς και παντί τω ποιμνίω εν ω υμάς το Πνεύμα το Άγιον έθετο επισκόπους, ποιμαίνειν την εκκλησίαν του Κυρίου και Θεού, ην περιεποιήσατο δια του ιδίου αίματος" (Πράξεις 20/κ: 28). Την Εκκλησία Του λέει εδώ, ο Θεός την απέκτησε ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΑΙΜΑ. Πώς θα το έλεγε αυτό, αν ο Χριστός που έχυσε το αίμα Του, δεν ήταν μαζί και Θεός και άνθρωπος; Έχει ο Θεός αίμα; Το έχυσε ποτέ;

4. Στο ίδιο πνεύμα κινείται και το επόμενο εδάφιο: "16 όπου γαρ διαθήκη, θάνατον ανάγκη φέρεσθαι του διαθεμένου· 17 διαθήκη γαρ επί νεκροίς βεβαία, επεί μήποτε ισχύει ότε ζη ο διαθέμενος. 18 Οθεν ουδ' η πρώτη χωρίς αίματος εγκεκαίνισται· 19 λαληθείσης γαρ πάσης εντολής κατά τον νόμον υπό Μωϋσέως παντί τω λαω, λαβών το αίμα των μόσχων και τράγων μετά ύδατος και ερίου κοκκίνου και υσσώπου, αυτό τε το βιβλίον και πάντα τον λαόν ερράντισε 20 λέγων: Τούτο το αίμα της διαθήκης ης ενετείλατο προς υμάς ο Θεός." (Εβραίους 9/θ: 16-20).

Ο "διαθέμενος" της διαθήκης, είναι αυτός που την κάνει. Ποιος έκανε τη Διαθήκη; Ο Θεός. Άρα ποιος πρέπει να πεθάνει για τη διαθήκη; Ποιανού το αίμα πρέπει να χυθεί για τη διαθήκη; "του διαθέμενου", δηλαδή ΤΟΥ ΘΕΟΥ, όπως σαφώς φαίνεται στο τέλους του εδαφίου αυτού, και όπως σαφέστερα λέει λίγο πιο πριν ο Παύλος:

"Ότι αύτη η διαθήκη ην διαθήσομαι τω οίκω Ισραήλ μετά τας ημέρας εκείνας, λέγει Κύριος· διδούς νόμους μου εις την διάνοιαν αυτών, και επί καρδίας αυτών επιγράψω αυτούς, και έσομαι αυτοίς εις Θεόν, και αυτοί έσονταί μοι εις λαόν" (Εβραίους 8/η: 10).

Και τα λόγια αυτά ο Παύλος, τα παραθέτει από τον Ιερεμία 31/λα: 31-34 (38/λη: Ο΄). Και εκεί δεν λέει: "λέγει Κύριος", αλλά στο Εβραϊκό, λέει: "λέγει Γιαχβέ". Είναι λοιπόν σαφές, ότι για να ισχύουν αυτά τα λόγια, ο Χριστός έπρεπε να είναι και Θεός και άνθρωπος.

5. Κάτι άλλο πολύ γνωστό επίσης, είναι το ότι ο Χριστός όταν ήταν στη γη, δεν ονομαζόταν μόνο: "Υιός του Ανθρώπου", αλλά και "Υιός του Θεού". Ας το δούμε αυτό: "αποκριθείς δε Σίμων Πέτρος είπε· συ ει ο Χριστός ο υιος του Θεού του ζώντος. 17 και αποκριθείς ο Ιησούς είπεν αυτώ· μακάριος ει, Σίμων Βαριωνά, ότι σάρξ και αίμα ουκ απεκάλυψέ σοι, αλλ’ ο πατήρ μου ο εν τοις ουρανοίς" (Ματθαίος 16/ις: 16,17). Ο Χριστός δέχθηκε αυτόν τον τίτλο. Πώς τον δέχθηκε, αν ήταν μόνο άνθρωπος;

Ο Υιός του ανθρώπου είναι άνθρωπος. Και ο Υιός του Θεού είναι Θεός! Ο Χριστός έφερε ταυτόχρονα και τους δύο αυτούς χαρακτηρισμούς. Άρα ήταν και Θεός και άνθρωπος. Ήταν Θεάνθρωπος. Προσέλαβε ΚΑΙ την ανθρώπινη φύση, χωρίς να πάψει να κατέχει και τη Θεϊκή.

6. Όλοι γνωρίζουμε σαφώς, ότι ο άνθρωπος Χριστός έγινε βασιλιάς ΜΕΤΑ την ανάστασή Του στους ουρανούς. Το λέει σαφώς η Αγία Γραφή: "και προσελθών ο Ιησούς ελάλησεν αυτοίς λέγων· εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανω και επί γης" (Ματθαίος 28/κη: 18). Πώς όμως είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό, όταν η Αγία Γραφή τον αποκαλεί "Βασιλιά" ήδη πριν τον θάνατό Του, και ο Ίδιος το αποδέχεται; Προσέξτε μερικά εδάφια:

"Που εστιν ο τεχθείς βασιλεύς των Ιουδαίων;" (Ματθαίος 2/β: 2). Από τη γέννησή Του, τον αναφέρει "βασιλιά" η Αγία Γραφή!

"Απεκρίθη Ιησούς· η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου· ει εκ του κόσμου τούτου ην η βασιλεία η εμή, οι υπηρέται αν οι εμοί ηγωνίζοντο, ίνα μη παραδοθώ τοις Ιουδαίοις· νυν δε η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εντεύθεν. 37 είπεν ουν αυτώ ο Πιλάτος· ουκούν βασιλεύς ει συ; απεκρίθη Ιησούς· συ λέγεις ότι βασιλεύς ειμι εγώ" (Ιωάννης 18/ιη: 36-37). Ο Χριστός εδώ, ξεκαθαρίζει στον Πιλάτο, ότι "ναι, είμαι βασιλιάς όπως το λες, αλλά η βασιλεία μου δεν είναι εδώ". Γιατί ως Θεός, ήταν Βασιλιάς ουράνιος. Και αυτή είναι η αιτία, που ακόμα και ως μωρό, αποκαλείται "βασιλιάς", πριν ακόμα λάβει αυτή την εξουσία. Γιατί ως Θεός ήταν πάντα βασιλιάς. Ως άνθρωπος όμως, έπρεπε να λάβει αυτή τη βασιλεία. Αν δεν ήταν και Θεός εκτός από άνθρωπος, δεν θα ήταν δυνατόν να ονομάζεται "βασιλιάς" πριν από την ανάληψη αυτής της εξουσίας. «Για τον Υιό, όμως, λέει: ‘Ο θρόνος σου ω Θεέ, είναι στον αιώνα του αιώνος, σκήπτρο ευθύτητας είναι το σκήπτρο της βασιλείας σου’» (Εβραίους 1/α: 8). Δηλαδή ο Χριστός αναφερόταν ως "Θεός" και με βασιλική εξουσία, και ΠΡΙΝ την ενανθρώπιση. Αυτός είναι ο λόγος που και ως άνθρωπος ονομαζόταν: "βασιλιάς". Γιατί ήταν και Θεός.

7. Στην Προς Ρωμαίους 9:5 διαβάζουμε: «των οποίων [Ισραηλιτών] είναι οι πατέρες, και από τους οποίους γεννήθηκε ο Χριστός, όσον αφορά την σάρκα, αυτός που είναι επάνω σε όλους ευλογητός Θεός στους αιώνες». Το εδάφιο αυτό, κάνει ξεκάθαρο διαχωρισμό, ότι ο Χριστός εκτός από "ευλογητός Θεός στους αιώνες", ο Ίδιος, ήταν και "κατά σάρκα". Δείχνει δηλαδή την ταύτιση ανθρώπου και Θεού Χριστού. Μάλιστα ξεκαθαρίζει, ότι είναι "ευλογητός Θεός στους αιώνες"! Δεν υπάρχει εποχή που να μην είναι!

8. "Εάν δε βραδύνω, ίνα ειδής Πως δει εν οίκω Θεού αναστρέφεσθαι, ήτις εστίν εκκλησία Θεού ζώντος, στύλος και εδραίωμα της αληθείας. 16 και ομολογουμένως μέγα εστί το της ευσεβείας μυστήριον· ός εφανερώθη εν σαρκί" (Α΄ Τιμόθεον, 3/γ: 15,16). Εδώ ξεκαθαρίζει, ότι ο Θεός για τον οποία μιλάει το εδάφιο, "φανερώθη εν σαρκί". Δεν μιλάει το εδάφιο για τον Χριστό. Για τον Θεό μιλάει. Και ποιος λέει ότι φανερώθηκε με σάρκα; Αυτός για τον Οποίο μιλάει, δηλαδή ο Θεός. Αν ο Χριστός ήταν μόνο άνθρωπος στη γη, θα τον ονόμαζε εδώ Θεό;

9. "Απεκρίθη Ιησούς και είπεν αυτοίς· λύσατε τον ναόν τούτον, και εν τρισίν ημέραις εγερώ αυτόν. 20 είπον ουν οι Ιουδαίοι· τεσσαράκοντα και εξ έτεσιν ωκοδομήθη ο ναός ούτος, και συ εν τρισίν ημέραις εγερείς αυτόν; 21 εκείνος δε έλεγε περί του ναού του σώματος αυτού" (Ιωάννης 2/β: 19-21).

Προσέξτε, ότι στο εδάφιο αυτό, ο Χριστός είπε ότι ΑΥΤΟΣ ο Ίδιος θα ανάσταινε το σώμα Του! Δεν θα το ανάσταινε μόνο ο Πατέρας και το Άγιο Πνεύμα, αλλά βάζει και τον εαυτό Του μέσα! Πώς θα το έκανε αυτό αν δεν ήταν και Θεός, εφόσον ως άνθρωπος ήταν νεκρός; Και το ίδιο τονίζει και αλλού, για την αυτοανάστασή Του: "17 δια τούτο ο πατήρ με αγαπά, ότι εγώ τίθημι την ψυχήν μου, ίνα πάλιν λάβω αυτήν. 18 ουδείς αίρει αυτήν απ' εμού, αλλ' εγώ τίθημι αυτήν απ' εμαυτού· εξουσίαν έχω θείναι αυτήν, και εξουσίαν έχω πάλιν λαβείν αυτήν· ταύτην την εντολήν έλαβον παρά του πατρός μου" (Ιωάννης 10/ι: 17,18).

10. "ου (=όπου) γαρ εισι δύο ή τρεις συνηγμένοι εις το εμόν όνομα, εκεί ειμι εν μέσω αυτών" (Ματθαίος 18/ιη: 20). Αν ο Χριστός ήταν απλός άνθρωπος, πώς μπορούσε να είναι οπουδήποτε ήταν συναγμένοι δύο ή τρεις στο όνομά Του; Πώς θα ήταν Πανταχού Παρών, αν δεν ήταν ταυτόχρονα Θεός εκτός από άνθρωπος; Προσέξτε! Δεν λέει: "θα είμαι". Λέει: "ΕΙΜΑΙ"! Τότε δηλαδή, που μιλούσε, που ήταν άνθρωπος!

Πολλά θα μπορούσαμε ακόμα να παρουσιάσουμε ως τεκμήρια της Θεανθρώπινης υπόστασης του Χριστού στη γη. Όπως εδάφια που μιλάει ως Θεός, που λέει: "εγώ είμαι", κλπ. Όμως νομίζουμε ότι αυτά τα ανωτέρω αρκούν για κάθε καλόπιστο και λογικό αναγνώστη.

Όμως δεν είναι αυτό το μοναδικό σφάλμα των Μονοφυσιτών. Σε άλλη μελέτη μας, συνεχίζουμε να δείξουμε ότι ο Χριστός παρέμεινε άνθρωπος και μετά την ανάστασή Του. Δείτε τις αποδείξεις!

Περισσότερα... »
13:08
Ο Χριστός ανέστησε και διατήρησε το Ανθρώπινο Σώμα του στον ουρανό
» Κόγιας Νικόλαος

Περί 2 φύσεων μέρος 2ο

Κάποιες Ρωσσελιστικές αιρέσεις, υποστηρίζουν ότι ο Χριστός μετά την ανάστασή του έλαβε "άλλο σώμα", και έπαψε να είναι άνθρωπος. Λένε ότι έλαβε "αγγελικό" σώμα. Θα δείξουμε λοιπόν στη συνέχεια, πόσο αντίθετη είναι αυτή η άποψη με την Αγία Γραφή.

Οι δύο φύσεις του Χριστού μετά την Ανάστασή Του

Σε αυτή τη μελέτη, θα τεκμηριώσουμε ενδεικτικά, με 10 διαφορετικούς τρόπους, ότι ο Χριστός μετά την ανάστασή Του παρέμεινε άνθρωπος, και δεν έγινε "άγγελος", ή ξανά Θεός μόνο, όπως διδάσκουν διάφορες αιρέσεις.

1. Ο Θεός Σωματικώς

Ο Θεός δεν έχει σώμα. Δεν είναι δυνατόν ο δημιουργός του χώρου, να περιορίζεται σε σώμα στον χώρο. Ο Θεός είναι Πανταχού Παρών, κάτι που τον κάνει ασώματο και αχώρετο. Εφόσον λοιπόν και ο Χριστός είναι (όπως δείξαμε σε άλλη μελέτη) άχρονος και αχώρετος, ισχύουν και γι' Αυτόν τα ίδια.

Όμως ο απόστολος Παύλος, γράφει σαφέστατα μετά την ανάσταση του Χριστού, ότι η Θεότητα του Χριστού παρέμενε σε ΣΩΜΑ!

"ότι εν αυτώ κατοικεί παν το πλήρωμα της θεότητος σωματικώς" (Κολοσσαείς 2/β: 9). Ξεκάθαρα στο εδάφιο αυτό, δηλώνεται ότι στον Χριστό κατοικεί ολόκληρη η Θεότητα Σωματικώς! Δεν ήταν λοιπόν μόνο Θεός μετά την ανάστασή Του, αλλά είχε και κτιστή φύση, υποκείμενη στους περιορισμούς του χώρου.

2. Ο Θεός του αναστημένου Χριστού

Εάν ο αναστημένος Χριστός δεν διατηρούσε την ανθρώπινη κτιστή φύση του μετά από την ανάστασή Του, θα παρέμενε Θεός. Όμως, τον βρίσκουμε ΜΕΤΑ από την ανάστασή Του, να αποκαλεί τον Θεό, όχι απλώς "Πατέρα" Του, αλλά: "Θεό Του"! Αυτό σημαίνει, ότι είχε διατηρήσει την κτιστή Του φύση και μετά από την ανάστασή Του.

Λέει ο Χριστός: Αποκάλυψις 3/γ: 12: "Ο νικών, ποιήσω αυτόν στύλον εν τω ναω του Θεού μου, και έξω ου μη εξέλθη έτι, και γράψω επ’ αυτόν το όνομα του Θεού μου και το όνομα της πόλεως του Θεού μου, της καινής Ιερουσαλήμ, ή καταβαίνει εκ του ουρανού από του Θεού μου, και το όνομά μου το καινόν".

Στα ίδια ακριβώς πλαίσια, βρίσκονται και τα λόγια του Χριστού λίγο πριν αναληφθεί στους ουρανούς: "πορεύου δε προς τους αδελφούς μου και ειπέ αυτοίς· αναβαίνω προς τον πατέρα μου και πατέρα υμών, και Θεόν μου και Θεόν υμών" (Ιωάννης 20/κ: 17). Με τα λόγια αυτά, ο Χριστός δείχνει, ότι εκτός από τη Θεϊκή Του φύση, (λόγω της οποίας αποκαλεί τον Θεό "Πατέρα Του"), έχει ταυτόχρονα μετά την ανάστασή Του και μια κτιστή φύση, (λόγω της οποίας αποκαλεί τον Θεό Πατέρα: "Θεό Του"). Μάλιστα είναι χαρακτηριστικό, ότι δεν λέει: "Πατέρα μας" ή "Θεόν μας", γιατί με άλλο τρόπο είναι δικός Του Πατέρας ο Θεός, και με άλλο τρόπο είναι δικός Του Θεός ο Πατέρας, από ότι όλων ημών. Είναι Πατέρας μόνο της Θεϊκής Του φύσεως, ενώ είναι Θεός μόνο της ανθρώπινης!

3. Ανθρώπινος Μεσίτης και Ιερέας

Μήπως όμως η φύση αυτή ήταν κάτι διαφορετικό από την ανθρώπινη; Και πάλι, η Αγία Γραφή μας ξεκαθαρίζει ότι η Ιησούς Χριστός παρέμεινε άνθρωπος:

"εις γαρ Θεός, εις και μεσίτης Θεού και ανθρώπων, άνθρωπος Χριστός Ιησούς" (Α΄ Τιμόθεον 2/β: 5). Τα λόγια αυτά τα λέει ο απόστολος Παύλος, ΜΕΤΑ την ανάσταση του Χριστού. Και τον αποκαλεί: "άνθρωπο". Δεν τον αποκαλεί έτσι, επειδή ΗΤΑΝ άνθρωπος, αλλά επειδή ΕΙΝΑΙ άνθρωπος, όπως εξακολουθεί να είναι και μεσίτης. Μάλιστα, όντας μεσίτης και αρχιερέας των ανθρώπων, οφείλει να είναι κι αυτός άνθρωπος, όπως δείχνει το πιο κάτω εδάφιο:

"11 ό τε γαρ αγιάζων και οι αγιαζόμενοι εξ ενός πάντες· δι' ην αιτίαν ουκ επαισχύνεται αδελφούς αυτούς καλείν, 12 λέγων· απαγγελώ το όνομά σου τοις αδελφοίς μου, εν μέσω εκκλησίας υμνήσω σε· 13 και πάλιν· εγώ έσομαι πεποιθώς επ' αυτώ· και πάλιν· ιδού εγώ και τα παιδία α μοι έδωκεν ο Θεός. 14 επεί ουν τα παιδία κεκοινώνηκε σαρκός και αίματος, και αυτός παραπλησίως μετέσχε των αυτών, ίνα δια του θανάτου καταργήση τον το κράτος έχοντα του θανάτου, τούτ' έστι τον διάβολον, 15 και απαλλάξη τούτους, όσοι φόβω θανάτου δια παντός του ζήν ένοχοι ήσαν δουλείας. 16 ου γαρ δήπου αγγέλων επιλαμβάνεται, αλλά σπέρματος Αβραάμ επιλαμβάνεται. 17 όθεν ώφειλε κατά πάντα τοις αδελφοίς ομοιωθήναι, ίνα ελεήμων γένηται και πιστός αρχιερεύς τα προς τον Θεόν, εις το ιλάσκεσθαι τας αμαρτίας του λαού" (Εβραίους 2/β: 11-17).

Μάλιστα, στο προηγούμενο κεφάλαιο, πιο πάνω, γράφει ξεκάθαρα ο απόστολος Παύλος, ότι ο Θεός σε κανέναν άγγελο δεν είπε ποτέ: "είσαι Γιος μου", όπως είπε στον Χριστό! (Εβραίους 1/α: 5). Πράγμα που δείχνει ξεκάθαρα, ότι ο Χριστός δεν είναι άγγελος, αλλά το σώμα που ανέστησε είναι ανθρώπινο.

Βασικό Χριστιανικό δόγμα, είναι ότι η απολύτρωση του ανθρώπου επετεύχθη με τη μετοχή του Σώματος του Χριστού από τους πιστούς, καθώς, όπως ο Χριστός μετέχει Θείας ζωής, έτσι κι εκείνοι γίνονται συμμέτοχοι της ζωής αυτής (Β΄ Πέτρου 1/α: 4). Δεν θα μπορούσε ποτέ ο Χριστός να μας συμφιλιώσει με τον Θεό, αν δεν ήταν ΜΑΖΙ Θεός και άνθρωπος. Και αυτό φαίνεται γλαφυρά στα απελπισμένα προφητικά λόγια του δικαίου Ιώβ: "32. Διότι δεν είναι άνθρωπος ως εγώ, διά να αποκριθώ προς αυτόν, και να έλθωμεν εις κρίσιν ομού. 33. Δεν υπάρχει μεσίτης μεταξύ ημών, διά να βάλη την χείρα αυτού επ' αμφοτέρους ημάς" (Ιώβ 9/θ: 32,33). Ο καημένος ο Ιώβ, αντιλαμβάνεται ότι επειδή ο Θεός δεν είναι άνθρωπος, δεν υπήρχε κάποιος μεσίτης στην εποχή του, που να μπορεί να βάλει "την χείρα αυτού επ' αμφοτέρους ημάς". Δηλαδή κάποιος που να ακουμπήσει το ένα χέρι του στον ώμο του Ιώβ, και το άλλο χέρι του "στον ώμο" του Θεού, και να τους συμφιλιώσει.

Αυτός ο Μεσίτης, είναι πλέον ο Χριστός. Και μπορεί να συμφιλιώσει τον Θεό και τον άνθρωπο, γιατί και ο Ίδιος είναι Θεός και άνθρωπος, και μετέχει και των δύο φύσεων. Μόνο έτσι μπορεί να είναι μεσίτης. Εάν δεν είναι πλέον άνθρωπος, δεν ισχύει και η λειτουργία Του ως Μεσίτη.

4. Το πνεύμα δεν έχει σάρκα

Όμως για να το δούμε αυτό καθαρότερα, ας εξετάσουμε ένα ακόμα εδάφιο:

"Θωμάς δε εις εκ των δώδεκα, ο λεγόμενος Δίδυμος, ουκ ην μετ' αυτών ότε ήλθεν ο Ιησούς. 25 έλεγον ουν αυτώ οι άλλοι μαθηταί· εωράκαμεν τον Κύριον. ο δε είπεν αυτοίς· εάν μη ίδω εν ταις χερσίν αυτού τον τύπον των ήλων, και βάλω τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων, και βάλω την χείρά μου εις την πλευράν αυτού, ου μη πιστεύσω. 26 Και μεθ' ημέρας οκτώ πάλιν ήσαν έσω οι μαθηταί αυτού και Θωμάς μετ' αυτών. έρχεται ο Ιησούς των θυρών κεκλεισμένων, και έστη εις το μέσον και είπεν· ειρήνη υμίν. 27 είτα λέγει τω Θωμά· φέρε τον δάκτυλόν σου ώδε και ίδε τας χείράς μου, και φέρε την χείρά σου και βάλε εις την πλευράν μου, και μη γίνου άπιστος, αλλά πιστός." (Ιωάννης 20/κ: 24-27).

Τι του έδειξε ο Κύριος του Θωμά; Του έδειξε το ανθρώπινο καρφωμένο και τρυπημένο Σώμα Του. Τι νόημα θα είχε να του το δείξει, αν δεν ήταν εκείνο το ίδιο Σώμα που τρυπήθηκε και σταυρώθηκε; Αν είχε λάβει άλλο σώμα μετά την ανάσταση, και αν είχε "αγγελικό σώμα", γιατί θα έπρεπε να τους δείξει εκείνες τις πληγές; Δεν θα έπρεπε να τους δείξει το νέο Του αγγελικό Σώμα;

Όμως έχουμε και άλλο ένα εδάφιο, ακόμα πιο ξεκάθαρο, όπου ο Χριστός αρνείται ξεκάθαρα ότι το Σώμα Του είναι σώμα πνεύματος:

"39 ίδετε τας χείράς μου και τους πόδας μου, ότι αυτός εγώ ειμι· ψηλαφήσατέ με και ίδετε, ότι πνεύμα σάρκα και οστέα ουκ έχει καθώς εμέ θεωρείτε έχοντα. 40 και τούτο ειπών επέδειξεν αυτοίς τας χείρας και τους πόδας" (Λουκάς 24/κδ: 39,40).

Αν ο Χριστός είχε αγγελικό πνευματικό σώμα, εδώ τους κορόιδευε! Τους έλεγε ψέματα! Αν οι Ρωσσελιστές πιστεύουν σε έναν υποκριτή και ψεύτη Χριστό, ας πιστεύουν ότι δεν ανέστησε το ανθρώπινο Σώμα Του.

Και όχι μόνο τον Χριστό, αλλά και τον Θεό θα πρέπει να κατηγορήσουμε ως ψεύτη, όταν οι άγγελοι έδειξαν στις μυροφόρες το άδειο μνήμα, ως απόδειξη της ανάστασης του Χριστού. Γιατί αν το σώμα του δεν έπαιζε ρόλο στην ανάσταση, και του έδωσε άλλο, γιατί ο άγγελος έδειξε το άδειο μνήμα; Τους είπε: "ουκ έστιν ώδε· ηγέρθη γαρ καθώς είπε. δεύτε ίδετε τον τόπον όπου έκειτο ο Κύριος" (Ματθαίος 28/κη: 6). Τους λέει να πάνε να δουν το μέρος που ήταν ο Κύριος. Για να δουν ότι ήταν άδειο. Άρα, η έλλειψη του σώματός Του, ήταν απόδειξη της ανάστασης!

Πολύ δε περισσότερο, γιατί θα έπρεπε να εξαφανίσει ένα άχρηστο σώμα ο Θεός; Για να τις πείσει ότι αναστήθηκε; Δεν αρκούσαν λοιπόν οι εμφανίσεις Του σε τόσους μαθητές μετά την ανάσταση; Γιατί έπρεπε να παίξει ο Θεός θέατρο, για ένα σώμα άχρηστο, δίνοντας στους μαθητές ΨΕΥΔΕΙΣ εντυπώσεις (όπως ο Χριστός), ότι αναστήθηκε με το σώμα Του και όχι ως πνεύμα;

5. Το Σουδάριο

Έχουμε όμως και μια άμεση απόδειξη της Σωματικής ανάστασης του Κυρίου μας. Η Αγία Γραφή είναι σαφέστατη, για την κατάσταση του μνήματος αμέσως μετά την ανάσταση:

"εξήλθεν ουν ο Πέτρος και ο άλλος μαθητής και ήρχοντο εις το μνημείον. 4 έτρεχον δε οι δύο ομού· και ο άλλος μαθητής προέδραμε τάχιον του Πέτρου και ήλθε πρώτος εις το μνημείον, 5 και παρακύψας βλέπει κείμενα τα οθόνια, ου μέντοι εισήλθεν. 6 έρχεται ουν Σίμων Πέτρος ακολουθών αυτώ, και εισήλθεν εις το μνημείον και θεωρεί τα οθόνια κείμενα, 7 και το σουδάριον, ό ην επί της κεφαλής αυτού, ου μετά των οθονίων κείμενον, αλλά χωρίς εντετυλιγμένον εις ένα τόπον" (Ιωάννης 20/κ: 3-7).

Αν ο Χριστός είχε εξαφανίσει το Σώμα Του, και είχε αναστηθεί ως πνεύμα, δεν θα έβρισκαν οι μαθηταί του, τα οθώνια και το σουδάριο το ένα εδώ και το άλλο εκεί, αλλά μαζί, όπως θα έμεναν όταν το σώμα εξαφανίσθηκε! Όμως αντιθέτως, τα βλέπουν σε διαφορετικό σημείο, και μάλιστα το σουδάριο να είναι διπλωμένο σε άλλο σημείο. Κάτι που σημαίνει, ότι ο Χριστός αναστήθηκε, ξετύλιξε τα οθώνια και το σουδάριο, το δίπλωσε και έφυγε με το Σώμα Του το ανθρώπινο.

Άλλωστε, δεν θα είχε νόημα, να μιλάμε για "ανάσταση", αν δεν ανασταινόταν ΤΟ ΙΔΙΟ ανθρώπινο Σώμα Του που πέθανε. Η λέξη: "ανασταίνομαι", σημαίνει: "ξαναστέκομαι". Και αυτό που "έπεσε", και έπρεπε να ξανασταθεί, ήταν το Σώμα Του. Τίποτα άλλο. Πώς ξαναστήθηκε αυτό που πέθανε αν το Σώμα Του το εξαφάνισε; Αν στη θέση του έλαβε άλλο, πνευματικό σώμα, ΔΕΝ ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ. Τότε μεταλλάχθηκε!

6. Η διαφθορά του οσίου

Άλλωστε, αλλού η Αγία Γραφή, ξεκαθαρίζει, ότι το Σώμα του Χριστού, δεν θα έβλεπε φθορά. Δεν θα καταστρεφόταν:

"ον ο Θεός ανέστησε λύσας τας ωδίνας του θανάτου, καθότι ουκ ην δυνατόν κρατείσθαι αυτόν υπ’ αυτού. 25 Δαυϊδ γαρ λέγει εις αυτόν· προωρώμην τον Κύριον ενώπιόν μου δια παντός, ότι εκ δεξιών μου εστιν ίνα μη σαλευθώ. 26 δια τούτο ευφράνθη η καρδία μου και ηγαλλιάσατο η γλώσσά μου, έτι δε και η σάρξ μου κατασκηνώσει επ’ ελπίδι, 27 ότι ουκ εγκαταλείψεις την ψυχήν μου εις άδου ουδέ δώσεις τον όσιόν σου ιδείν διαφθοράν. 28 εγνώρισάς μοι οδούς ζωής, πληρώσεις με ευφροσύνης μετά του προσώπου σου. 29 Άδρες αδελφοί, εξόν ειπείν μετά παρρησίας προς υμάς περί του πατριάρχου Δαυϊδ ότι και ετελεύτησε και ετάφη και το μνήμα αυτού εστιν εν ημίν άχρι της ημέρας ταύτης. 30 προφήτης ουν υπάρχων, και ειδώς ότι όρκω ώμοσεν αυτώ ο Θεός εκ καρπού της οσφύος αυτού το κατά σάρκα αναστήσειν τον Χριστόν καθίσαι επί του θρόνου αυτού, 31 προϊδών ελάλησε περί της αναστάσεως του Χριστού ότι ου κατελείφθη η ψυχή αυτού εις άδου ουδέ η σάρξ αυτού είδε διαφθοράν. 32 τούτον τον Ιησούν ανέστησεν ο Θεός, ου πάντες ημείς εσμεν μάρτυρες" (Πράξεις 2/β: 24-32).

Πόσο πιο ξεκάθαρα πρέπει να το πει η Αγία Γραφή, ότι η σάρκα του Χριστού δεν διαλύθηκε, δεν αποσυντέθηκε; Πόσο πιο καθαρά να το πει, ότι ο Χριστός ανέστησε το ανθρώπινο Σώμα Του; Δηλαδή, ποια ήταν η "ελπίδα της σάρκας του Χριστού"; Να διαλυθεί και να λάβει ο Χριστός ένα άλλο αγγελικό σώμα; Αν είναι δυνατόν! Η "διαφθορά" της σάρκας, είναι κάτι που συμβαίνει, είτε με τη σταδιακή διάλυση του σώματος, είτε με την άμεση διάλυσή του.

7. Η ανάσταση του Σώματος του Χριστού

Ιωάννης 2/β: 18-22: "Απεκρίθησαν ουν οι Ιουδαίοι και είπον αυτώ· τι σημείον δεικνύεις ημίν ότι ταύτα ποιείς; 19 απεκρίθη Ιησούς και είπεν αυτοίς· λύσατε τον ναόν τούτον, και εν τρισίν ημέραις εγερώ αυτόν. 20 είπον ουν οι Ιουδαίοι· τεσσαράκοντα και εξ έτεσιν ωκοδομήθη ο ναός ούτος, και συ εν τρισίν ημέραις εγερείς αυτόν; 21 εκείνος δε έλεγε περί του ναού του σώματος αυτού. 22 ότε ουν ηγέρθη εκ νεκρών, εμνήσθησαν οι μαθηταί αυτού ότι τούτο έλεγε, και επίστευσαν τη γραφή και τω λόγω ω είπεν ο Ιησούς".

Βλέπετε ποιο θα ήταν το σημείο; Ότι θα ανάσταινε ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ την τρίτη μέρα από τον θάνατό Του. Τι σημείο θα ήταν, αν το σώμα Του το είχε εξαφανίσει; Διαφορετικά θα έλεγε: "χαλάστε αυτόν τον ναό, και θα φτιάξω άλλον στη θέση του". Δεν θα έλεγε: "εγερώ αυτόν"! Θα έλεγε: "εγερώ άλλον". Άλλωστε, όπως ήδη είδαμε, και στους μαθητές Του, πάλι ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΟΥ έδειχνε, και τις τρύπες από τα καρφιά, για να τους πείσει, ότι αναστήθηκε. Γιατί "ανάσταση" χωρίς το σώμα Του, δεν θα ήταν ανάσταση!

Για να ξεφύγουν από το χωρίο αυτό, μερικοί αιρετικοί, λένε ότι εδώ ότι με τα λόγια: "σώμα Του", εννοούσε την Εκκλησία Του που είναι όντως Σώμα Χριστού(!!!) Όμως με τα αμέσως επόμενα λόγια του, ο Ιωάννης το αναιρεί αυτό, γιατί ξεκαθαρίζει, ότι αυτό το κατάλαβαν οι μαθηταί του, "ότε ουν ηγέρθη εκ νεκρών" ο Χριστός. Όταν αναστήθηκε ο Χριστός, δεν αναστήθηκε η Εκκλησία αλλά το Σώμα Του. Και όταν πέθανε, δεν πέθανε η Εκκλησία, αλλά το σαρκικό Σώμα Του, το ανθρώπινο. Άρα αποδεικνύεται άτοπη και αυτή η αιρετική δικαιολογία. Παρατηρούμε, πόσο πολύ προσπαθούν να διαστρεβλώσουν οι αιρετικοί, ακόμα και τόσο σαφή και αυτοερμηνευόμενα χωρία της Αγίας Γραφής, προκειμένου να δικαιολογήσουν τις αιρετικές τους απόψεις.

8. Ο Παλαιός των Ημερών και ο Υιός του ανθρώπου

Όταν ο Ιησούς έφευγε για τον Πατέρα Του στον ουρανό, η Αγία Γραφή μας κάνει την εξής περιγραφή: "και ταύτα ειπών βλεπόντων αυτών επήρθη, και νεφέλη υπέλαβεν αυτόν από των οφθαλμών αυτών" (Πράξεις 1/α: 9).

Το σύννεφο που πήρε τον Χριστό, τον έκρυψε από τα μάτια τους. Τι συνέβη μετά; Το βιβλίο των Πράξεων δεν μας το λέει. Όμως μας το έγραψε προφητικά, αιώνες πριν, ο προφήτης Δανιήλ! Ας δούμε λοιπόν τη συνέχεια της ανόδου του Χριστού προς τον Πατέρα Του:

"Εθεώρουν έως ότου οι θρόνοι ετέθησαν και ο Παλαιός των ημερών εκάθησε, του οποίου το ένδυμα ήτο λευκόν ως χιών και αι τρίχες της κεφαλής αυτού ως μαλλίον καθαρόν· ο θρόνος αυτού ήτο ως φλόξ πυρός, οι τροχοί αυτού ως πυρ καταφλέγον...13. Είδον εν οράμασι νυκτός και ιδού, ως Υιός ανθρώπου ήρχετο μετά των νεφελών του ουρανού και έφθασεν έως του Παλαιού των ημερών και εισήγαγον αυτόν ενώπιον αυτού. 14. Και εις αυτόν εδόθη η εξουσία και η δόξα και η βασιλεία, διά να λατρεύωσιν αυτόν πάντες οι λαοί, τα έθνη και αι γλώσσαι· η εξουσία αυτού είναι εξουσία αιώνιος, ήτις δεν θέλει παρέλθει, και η βασιλεία αυτού, ήτις δεν θέλει φθαρή" (Δανιήλ 7/ζ: 9,10, 13,14).

Να λοιπόν η συνέχεια. Ο Χριστός φθάνει ΩΣ ΥΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΔΗΛΑΔΗ ΩΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ως το ύψος της Θεότητας. Και αυτός, Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, λαμβάνει Θεϊκή εξουσία και Βασιλεία, ώστε να τον λατρεύουν τα έθνη και οι γλώσσες. Βλέπετε; Δεν ήταν η Θεϊκή φύση που ανέβηκε στον Ουρανό. Αυτή πάντοτε ήταν εκεί. Στον ουρανό ανέβηκε Ο ΥΙΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, δηλαδή ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ Χριστός!

Μάλιστα η Αποκάλυψις στο 1/α: 13-15, φανερώνει ότι στην πραγματικότητα ο Παλαιός των Ημερών, είναι ο Ίδιος ο Υιός του Ανθρώπου! Προσέξτε την περιγραφή: "13 και εν μέσω των επτά λυχνιών όμοιον υιω ανθρώπου, ενδεδυμένον ποδήρη και περιεζωσμένον προς τοις μαστοίς ζώνην χρυσήν· 14 η δε κεφαλή αυτού και αι τρίχες λευκαί ως έριον λευκόν, ως χιών, και οι οφθαλμοί αυτού ως φλόξ πυρός, 15 και οι πόδες αυτού όμοιοι χαλκολιβάνω, ως εν καμίνω πεπυρωμένοι, και η φωνή αυτού ως φωνή υδάτων πολλών". Δείτε την κοινή περιγραφή του Δανιήλ και της Αποκάλυψης, η οποία μας αποκαλύπτει ποιος ήταν ο Παλαιός των Ημερών.

Είναι προφανές από την περιγραφή, ότι στον Δανιήλ, στην πραγματικότητα δεν περιγράφεται ο Υιός ενώπιον απλώς του Πατρός, αλλά περιγράφεται η ανθρώπινη φύση του Χριστού, να φθάνει στο ύψος και την εξουσία της Θεϊκής Του! Και να λαμβάνει η ανθρώπινη φύση Του, την εξουσία και τη δύναμη της Θεϊκής! Με άλλα λόγια, εδώ έχουμε μια ξεκάθαρη περιγραφή, των δύο φύσεων του αναστημένου Χριστού!

9. Η ομοιότητα των σωμάτων της ανάστασης

Ο απόστολος Ιωάννης, μας λέει σαφέστατα, ότι το σώμα που θα λάβουν οι Χριστιανοί κατά την ανάσταση, θα είναι όμοιο με του Χριστού: "Αγαπητοί, νυν τέκνα Θεού εσμεν, και ούπω εφανερώθη τι εσόμεθα· οίδαμεν δε ότι εάν φανερωθή, όμοιοι αυτώ εσόμεθα, ότι οψόμεθα αυτόν καθώς εστι" (Α΄ Ιωάννου 3/γ: 2). Το ίδιο λέει και ο απόστολος Παύλος: "οίος ο χοϊκός, τοιούτοι και οι χοϊκοί, και οίος ο επουράνιος, τοιούτοι και οι επουράνιοι. 49 και καθώς εφορέσαμεν την εικόνα του χοϊκού, φορέσομεν και την εικόνα του επουρανίου" (Α΄ Κορ. 15/ιε: 48,49).

Είναι λοιπόν προφανές ότι οι Χριστιανοί στην ανάσταση, θα είναι όμοιοι με τον Χριστό. Μήπως θα πάψουν να έχουν ανθρώπινο σώμα; Τι λέει στο ίδιο σημείο ο απόστολος Παύλος; Προσέξτε:

"σαλπίσει γαρ, και οι νεκροί εγερθήσονται άφθαρτοι, και ημείς αλλαγησόμεθα. 53 δεί γαρ το φθαρτόν τούτο ενδύσασθαι αφθαρσίαν και το θνητόν τούτο ενδύσασθαι αθανασίαν" (Α΄ Κορ. 15/ιε: 52,53). Προσέξτε, ότι ο Παύλος δακτυλοδείχνει το ΤΩΡΙΝΟ ανθρώπινο σώμα μας, λέγοντας ότι: "το φθαρτό τούτο" και "το θνητό τούτο" θα ντυθεί αφθαρσία και αθανασία. Δεν μιλάει λοιπόν για "άλλο" σώμα, αλλά για "ΤΟΥΤΟ" το σώμα, το ανθρώπινο που έχουμε σήμερα. Αυτό το ίδιο σώμα, θα αλλαχθεί και θα αφθαρτοποιηθεί!

Το ίδιο λέει ο Παύλος και στην προς Ρωμαίους επιστολή 8/η: 23: "και ημείς αυτοί εν εαυτοίς στενάζομεν υιοθεσίαν απεκδεχόμενοι, την απολύτρωσιν του σώματος ημών". Όχι άλλο σώμα, αλλά το δικό μας σώμα θα ελευθερωθεί από τη φθορά λέει εκεί!

Είδαμε όμως προηγουμένως, ότι θα είμαστε όμοιοι με τον Χριστό στην ανάσταση. Και αφού το σώμα μας θα είναι αφθαρτοποιημένο ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ, καταλαβαίνουμε από αυτό, ότι ομοίως και το σώμα με το οποίο αναστήθηκε και χρησιμοποιεί ο Χριστός, είναι και αυτό ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ αφθαρτοποιημένο!

10. Όποιος αρνείται την ανθρώπινη φύση του Χριστού, είναι αντίχριστος!

Κλείνουμε αυτή τη μελέτη, με ένα έντονο εδάφιο, ένα εδάφιο προειδοποίησης προς όλους αυτούς που αρνούνται ότι ο Χριστός αναστήθηκε με το ανθρώπινο Σώμα Του. Λέει στη Β΄ Ιωάννου 1/α: 6,7: "αύτη εστίν η εντολή, καθώς ηκούσατε απ’ αρχής, ίνα εν αυτη περιπατήτε. 7 ότι πολλοί πλάνοι εισήλθον εις τον κόσμον, οι μη ομολογούντες Ιησούν Χριστόν ερχόμενον εν σαρκί· ούτός εστιν ο πλάνος και ο αντίχριστος". Εδώ χαρακτηρίζει με έντονο τρόπο, όποιον δεν ομολογεί την σάρκινη φύση του Χριστού, ως "πλάνο και αντίχριστο"!

Δεν μιλάει εδώ μόνο για την Πρώτη Παρουσία του Χριστού. Λέει: "ερχόμενον εν σαρκί". Μιλάει σε διαρκή χρόνο. Αν μιλούσε για την Πρώτη Παρουσία του ΜΟΝΟ, θα έλεγε: "ήλθεν" εν σαρκί, όπως κάνει σε άλλα σημεία. Όμως εδώ λέει: "ερχόμενον". Δείχνει μια ΔΙΑΡΚΕΙΑ, που δεν περιορίζεται μόνο στο παρελθόν, αλλά και στο διαρκές παρόν. Και εφόσον ακόμα περιμένουμε τον Χριστό για μια ακόμα έλευση, Τον περιμένουμε ΚΑΙ ΤΟΤΕ, "εν σαρκί". Και όποιος δεν τον περιμένει "εν σαρκί" αλλά "ως πνεύμα", όπως υποστηρίζουν για παράδειγμα οι Μάρτυρες της Σκοπιάς, αυτός μας λέει η Αγία Γραφή, είναι "πλάνος και αντίχριστος".

Ας το σκεφθούν λοιπόν καλά αυτό όσοι νομίζουν και διδάσκουν, ότι ο Ιησούς Χριστός δεν έχει ακόμα την ανθρώπινη σάρκα Του, αλλά είναι απλώς ένα "αγγελικό πνεύμα". Γιατί δεν τους αποκαλούμε εμείς έτσι, αλλά η ίδια η Θεόπνευστη Αγία Γραφή τους αποκαλεί: "Αντίχριστους"!

Στην επόμενη μελέτη αυτής της σειράς, θα απαντήσουμε στα χωρία εκείνα που χρησιμοποιούν οι Μονοφυσίτες αυτοί αιρετικοί, προσπαθώντας να στηρίξουν την αντιχριστιανική τους θέση.

Περισσότερα... »
13:08
Ο Πρωτότοκος πάσης κτίσεως
» Κόγιας Νικόλαος

Από την εμφάνισή του τον 4ο αιώνα μ.Χ., ο Αριανισμός, μπέρδευε τη λέξη: "κτίσμα" με τη λέξη: "γέννημα". Και ως σήμερα, οι σύγχρονοι εκπρόσωποί του Ρωσσελιστές, συνεχίζουν να μπερδεύουν τις δύο αυτές έννοιες.

Η έννοια του εδαφίου

Καθώς μπερδεύουν τις έννοιες: "γέννημα" και "κτίσμα", οι Ρωσσελιστές (ή θυγατρικές θρησκείες των Ρωσσελιστών, όπως οι αυτοαποκαλούμενοι Μάρτυρες του Ιεχωβά"), στην απελπισμένη τους προσπάθεια να βρουν στην Αγία Γραφή, κάτι που να συμφωνεί με τις απόψεις τους του 4ου αιώνα μ.Χ., χρησιμοποιούν και το εδάφιο που θα εξετάσουμε σε αυτό το άρθρο.

Για να αποδείξουν, ότι δήθεν ο Χριστός δεν είναι κτίστης, αλλά κτίσμα, προτείνουν το εδάφιο: Κολοσσαείς 1/α: 15. Το εδάφιο αυτό λέει για τον Χριστό: "ος εστιν εικών του Θεού του αοράτου, πρωτότοκος πάσης κτίσεως".

-"Ορίστε!" (μας λένε). "Βλέπετε ότι ο Χριστός είναι το πρώτο κτίσμα";

Φυσικά ο καθένας που ξέρει Ελληνικά, σε αυτό το εδάφιο μπορεί να δει τον παραλογισμό αυτής τους της ερμηνείας. Γιατί το εδάφιο δεν αποκαλεί τον Χριστό: "πρωτόκτιστο", όπως το κατανοούν αυτοί. Τον αποκαλεί: "πρωτότοκο". Και έχει μεγάλη διαφορά το "γέννημα" από το "κτίσμα". Το γέννημα το γεννάς, και είναι της ιδίας ουσίας με εσένα. Το κτίσμα το κατασκευάζεις, και είναι άλλης ουσίας. Το σπίτι το "κτίζεις", δεν το "γεννάς". Και το παιδί σου το "γεννάς", δεν το "κτίζεις".

Ομοίως, και το εδάφιο αυτό, έχει την έννοια, ότι ο Χριστός, ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ, (δεν κτίσθηκε), "πριν" από όλη την κτίση. Και βάζουμε τη λέξη: "πριν" σε εισαγωγικά, γιατί ακόμα και το "πριν", "ήταν" ανύπαρκτο "πριν" γίνει ο χρόνος, καθώς ο ίδιος ο χρόνος είναι κτίσμα του Θεού δια του Λόγου Του, του Ιησού Χριστού. Και εφόσον ο χρόνος έχει αρχή, πώς είναι δυνατόν ο κατασκευαστής του, ο Υιός του Θεού, να έχει και αυτός αρχή; Αφού αυτός δεν βρίσκεται μέσα στον χρόνο κατά τη Θεϊκή του φύση.

Όμως η λέξη: "πρωτότοκος" για τον Χριστό, έχει μία επιπλέον έννοια. Όπως γνωρίζουμε, ο πρωτότοκος ήταν για τους Εβραίους, ο δικαιωματικός κάτοχος της περιουσίας του πατέρα του, σε διπλό βαθμό από τα άλλα αδέλφια του. Πολύ δε περισσότερο, όταν ο "πρωτότοκος" ήταν και "μονογενής", όπως ο Χριστός (Ιωάννης 3/γ: 16). Και οι απόστολοι ήταν Εβραίοι. Όταν λοιπόν έλεγαν ή έγραφαν "πρωτότοκος", η λέξη περιελάμβανε γι' αυτούς, όλο το φορτίο αυτής της έννοιας. Και όταν ο Παύλος έγραφε: "πρωτότοκος πάσης κτίσεως", είχε στο μυαλό του, όλη αυτή τη σημασία της λέξης "πρωτότοκος". Δεν εννοούσε απλώς αυτόν που γεννήθηκε πριν από όλη την κτίση, αλλά και τον απόλυτο κληρονόμο αυτής της κτίσεως, μάλιστα "πάσης" της κτίσεως κατά τα λόγια του. Και αυτό το έγραψε σαφέστερα σε άλλο χωρίο, λέγοντας για τον Χριστό: "Ον έθηκε κληρονόμον πάντων, δι' ου και τους αιώνας εποίησεν" (Εβραίους 1/α: 2).

Όπως παρατηρείτε, το εδάφιο αυτό έχει την ίδια ακριβώς έννοια με το εδάφιο: "πρωτότοκος πάσης κτίσεως", με άλλα λόγια. Και στο ένα και στο άλλο εδάφιο, τονίζεται η πρωτεραιότητα του Χριστού από όλη την κτίση, καθώς στο ένα αναφέρεται ότι "γεννήθηκε πριν από όλη την κτίση" (πρωτότοκος), και στο άλλο τονίζεται ότι ο Χριστός "εποίησε και τους αιώνες", δηλαδή τις χρονικές περιόδους της κτίσης. Και κάποιος που πλάθει το χρόνο, είναι ταυτόχρονα πλάστης όλης της κτίσης, η οποία είναι "εν χρόνω". Και ακόμα, και στο ένα και στο άλλο, τονίζεται το ότι είναι "κληρονόμος όλης της κτίσης", στο ένα με τη λέξη: "κληρονόμος", και στο άλλο με τη λέξη: "πρωτότοκος".

Και μια τρίτη έννοια που μας δίνει η λέξη: "πρωτότοκος" στο χωρίο αυτό, είναι Η ΔΟΞΑ ενός πρωτοτόκου, (και μάλιστα μονογενούς), από τον πατέρα του. Και αυτό πάλι φαίνεται πιο καθαρά σε άλλο χωρίο: "Και ο Λόγος σάρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν, και εθεασάμεθα την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά πατρός, πλήρης χάριτος και αληθείας" (Ιωάννης 1/α: 14).

Το εδάφιο που εξετάζουμε λοιπόν, μας δείχνει καθαρά τέσσερα πράγματα:

1. Ότι ο Χριστός είναι ομοούσιος του Πατρός, ως γέννημα ("πρωτότοκος" και όχι "πρωτόκτιστος").

2. Ότι γεννάται από τον Πατέρα προαιωνίως, προ της κτίσεως και του χωροχρόνου.

3. Ότι είναι κληρονόμος όλης της κτίσεως του Θεού.

4. Ότι είναι ένδοξος.

Απάντηση σε μια ένσταση

Βέβαια, οι οπαδοί του Αρείου, δεν παραδίδουν έτσι εύκολα τα όπλα, αλλά ψάχνουν να βρουν κάτι, για να πλήξουν την ορθή ερμηνεία του εδαφίου. Μια ερμηνεία την οποία φυσικά ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ, αλλά εξακολουθούν να το διαστρέφουν. Και στην απελπισμένη τους προσπάθεια να βρουν κάτι τέτοιο, τυφλώνονται, και δεν βλέπουν τον παραλογισμό που εισάγουν στη λογική τους, όπως θα δούμε...

Λένε λοιπόν, ότι το "πρωτότοκος πάσης κτίσεως", σημαίνει ότι ο Χριστός είναι κτίσμα, επειδή η λέξη: "πρωτότοκος", στην Αγία Γραφή, όταν συντάσσεται με Γενική, (π.χ. της κτίσεως), δείχνει την προέλευση του υποκειμένου, από την πηγή αυτή. Για παράδειγμα, στο εδάφιο Γένεσις 35/λε: 23: "πρωτότοκος Ιακώβ Ρουβήν" (ο Ρουβήν, πρωτότοκος του Ιακώβ). Δείχνει δηλαδή το εδάφιο αυτό, ότι ο Ρουβήν, είναι πρωτότοκος του Ιακώβ, ότι προήλθε από τον Ιακώβ. Και πράγματι, σε όλα τα σημεία της Αγίας Γραφής, όπου υπάρχει η λέξη: "πρωτότοκος" με Γενική, δείχνει την προέλευση του πρωτοτόκου, από το αντικείμενο της Γενικής που ακολουθεί. Μήπως λοιπόν έχουν δίκιο; Ας το εξετάσουμε αυτό, για να δούμε τι παραλογισμό εισάγει μια τέτοια άποψη.

Αν αυτό ίσχυε σε όλες τις περιπτώσεις που συντάσσεται η λέξη με Γενική, τότε θα είχαμε το εξής παράλογο: Ο Χριστός, θα ήταν "πρωτότοκος" ΟΧΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΑΛΛΑ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ!!! Γιατί το εδάφιο λέει: "πρωτότοκος πάσης κτίσεως". Αν λοιπόν η Γενική έδειχνε την προέλευση του Χριστού από το αντικείμενο που ακολουθεί, η προέλευσή του θα ήταν ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΤΙΣΗ, και όχι από τον Θεό. Και μάλιστα, η προέλευσή του θα ήταν ΑΠΟ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΤΙΣΗ. Γιατί λέει: "πάσης κτίσεως". Κάτι τέτοιο φυσικά, είναι αντίθετο από την Αγία Γραφή, στην οποία ο Χριστός είναι Αυτός που έπλασε την κτίση, και όχι αυτός που ΠΛΑΣΘΗΚΕ από την κτίση, (και μάλιστα από "ολόκληρη" την κτίση!) "πάντα δι' αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ό γέγονεν" (Ιωάννης 1/α: 3). Η Αγία Γραφή λοιπόν, λέει σαφώς, ότι η κτίση προήλθε από τον Χριστό, και όχι ο Χριστός από την κτίση.

Μάλιστα, η εν λόγω προσπάθεια διαστρέβλωσης του εδαφίου, είναι στην πραγματικότητα, αντίθετη και με την ερμηνεία που δίνουν οι ίδιοι οι Αριανιστές! Γιατί αυτοί όπως είδαμε, ερμηνεύουν το εδάφιο: "το πρώτο κτίσμα". Αν λοιπόν η Γενική δηλώνει προέλευση του Χριστού, (και μάλιστα από ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΤΙΣΗ), τότε ο Χριστός δεν είναι "το πρώτο κτίσμα", αλλά "ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ"!!! Εκτός αν έχουν (με την ίδια τη δική τους λογική), να μας δείξουν ένα εδάφιο της Αγίας Γραφής, που όταν η λέξη: "πρωτότοκος" συντάσσεται με Γενική, να δείχνει όχι την προέλευση, αλλά μόνο τη "συμμετοχή" του στο αντικείμενο που ακολουθεί. Ή να μας δείξουν ένα εδάφιο, που να χρησιμοποιεί τη λέξη: "πρωτότοκος" για "κατασκεύασμα" και όχι για τον γιο κάποιου. Φυσικά δεν θα βρουν πουθενά κάτι τέτοιο! Πώς λοιπόν το ερμηνεύουν: "το πρώτο κτίσμα";

Η μόνη περίπτωση, που χρησιμοποιείται η λέξη: "πρωτότοκος", ως "συμμετοχή" στο ακολουθούν αντικείμενο, είναι σε δύο μόνο σημεία, (Έξοδος 13/ιγ: 15. 34/λδ: 20), όπου η λέξη Πρωτότοκος είναι στην Αιτιατική και η Γενική που ακολουθεί, συντάσσεται ΠΑΝΤΟΤΕ ΜΕ ΑΡΘΡΟ. ("πρωτότοκον των υιών σου"). Στην Αγία Γραφή, μόνο με άρθρο η λέξη σημαίνει συμμετοχή! Σε όλες τις περιπτώσεις όπου δεν υπάρχει άρθρο, (όπως το εδάφιο που εξετάζουμε), η λέξη "πρωτότοκος" δείχνει ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ, και όχι συμμετοχή, όπως θέλουν να το μεταφράζουν οι Αριανιστές.

Βεβαίως αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει κάποιος Γραμματικός κανόνας που απαγορεύει μια τέτοια χρήση της φράσης, (χρήση συμμετοχής), όπως τη θέλουν οι Αριανιστές. Όμως το ότι στην Αγία Γραφή, αυτή η λέξη δεν έχει ΠΟΥΘΕΝΑ ΑΛΛΟΥ χρήση "συμμετοχής" σε τέτοιο τύπο πρότασης, αφήνει το ενδεχόμενο αυτό αστήρικτο. Πολύ δε περισσότερο, όταν η λέξη: "πρωτότοκος" αναφέρεται σε "γέννηση" και όχι σε "κτίση".

Συμπέρασμα

Παρατηρούμε λοιπόν, ότι η προχειρότητα αυτών των σπασμωδικών προσπαθειών, να πλήξουν οι Αριανιστές τη σωστή ερμηνεία του εδαφίου, τους οδηγούν σε μεγαλύτερες αντιφάσεις και προβλήματα. Αλλά σε αντίθεση με αυτούς που είναι παντελώς αστήρικτοι, εμείς θα δείξουμε παράδειγμα από την Αγία Γραφή, για την έννοια της λέξης, με σύνταξη Γενικής.

Δείξαμε πιο πάνω, ότι η λέξη "πρωτότοκος", έχει ΚΑΙ την έννοια "κληρονόμος". Ας ξαναδούμε ένα εδάφιο που ήδη δείξαμε πιο πάνω, πιο προσεκτικά: "Ον έθηκε κληρονόμον πάντων, δι' ου και τους αιώνας εποίησεν" (Εβραίους 1/α: 2). Παρατηρούμε κι εδώ, τη σύνταξη της πρότασης, γίνεται με τη λέξη: "κληρονόμος", ακολουθούμενη από τη Γενική "πάντων". Φυσικά δεν δείχνει προέλευση! Αλλά ούτε και "συμμετοχή", μια και ως "γέννημα" δεν συμπεριλαμβάνεται στην "κτίση". Ούτε υπάρχει γραμματικός κανόνας, που να λέει ότι το υποκείμενο, όταν συντάσσεται με Γενική, δείχνει κατ' ανάγκην προέλευση ή συμμετοχή. Και εφόσον η λέξη: "πρωτότοκος" σημαίνει στην Αγία Γραφή και "κληρονόμος", λογικό είναι, να μπορεί να συνταχθεί με Γενική, και να μη σημαίνει κατ' ανάγκην προέλευση ή συμμετοχή. Εάν οι Αριανιστές πιστεύουν ότι η φράση: "πρωτότοκος πάσης κτίσεως" μπορεί να έχει την έννοια της συμμετοχής ΜΟΝΟ σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο της Αγίας Γραφής, αν και δεν μαρτυρείται κάτι παρόμοιο αλλού στην Αγία Γραφή, κατά τον ίδιο τρόπο, τίποτα δεν τους εμποδίζει να δεχθούν, ότι και εδώ, αυτή η ίδια σύνταξη υπάρχει έστω μία φορά. Και κανένας Γραμματικός κανόνας δεν το αποκλείει. Εκτός αν έχουν να μας υποδείξουν έναν τέτοιο κανόνα.

Άρα το συγκεκριμένο εδάφιο, δεν μπορεί να αποτελέσει απόδειξη ότι ο Χριστός είναι κτίσμα. Όχι μόνο επειδή τον αναφέρει σαφέστατα "γέννημα", και όχι "κτίσμα", αλλά και επειδή η φράση αυτή μπορεί να σημαίνει πολλά πράγματα από γραμματολογική άποψη. Και τίποτα δεν αναγκάζει τον ερμηνευτή να αποδεχθεί την αυθαίρετη ερμηνεία που κάνουν οι Αριανιστές, για να βρουν επιχείρημα για τις απόψεις τους. Και ακόμα και αν γραμματολογικά (και όχι εννοιολογικά), θα μπορούσαμε να δεχθούμε ότι είναι πιθανή η ερμηνεία τους, γιατί άραγε θα έπρεπε να δεχθούμε τη δική τους ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ και αντιφατική ερμηνεία, και όχι τη Χριστιανική;

Περισσότερα... »

← Η Καππά Καρέτσ&omi... →

skip to content Karditsa Blogs » Κόγιας Νικόλαος
Όλα τα blogs του νομού Καρδίτσας με μια ματιά Home Search	Πληροφορίες Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το blog σας Συχνές ερωτήσεις (FAQ) Blogging για αρχάριους		Pass Free Internet με Extra! ΝΕΟΣ αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α.

Karditsa Blogs » Κόγιας Νικόλαος

Feeds

Κόγιας Νικόλαος (46)